Σουμάδα ... κέϊκ

Αν τύχει να βρεθείτε με κάνενα μπουκαλάκι σουμάδα, αναψυκτικό που προέρχεται από το γαλάκτωμα του αμυγδάλου και συνηθίζεται πολύ ως κέρασμα στα νησιά: της Χίου, της Νισήρου, της Σίφνου και άλλα ακόμη.  Καθώς και  μερικά πικραμύγδαλα που μπορεί κάποιος να σας φίλεψε, μην τ' αφήσετε να πάνε χαμένα.
Φτιάξτε αυτό το αρωματικό νηστίσιμο κέϊκ και θα έχετε κάτι διαφορετικό σε γεύση.

Θα χρειαστείτε:
1 πακέτο μαργαρίνη με ελαιόλοδο
1 μεγάλο φλυτζάνι ζάχαρη (όχι περισσότερη ζάχαρη γιατί η σουμάδα είναι ήδη γλυκειά).
1 μεγάλο φλυτζάνι σουμάδα
1 κοφτό κουταλάκι βανίλια κρυσταλλική
3-4 σταγόνες εσάνς αμυγδάλου (εάν έχετε)
2-3 πικραμύδγαλα αλεσμένα σκόνη στο multi
2/3 πακέτου αλεύρι (που φουσκώνει μόνο του)
1 κουταλάκι γεμάτο μπέϊκιν πάουντερ.
Σταφίδες ξανθιές (προαιρετικά).

Αλέθετε στο multi τα πικραμύγδαλα. Την σκόνη τους την βάζετε μαζί  με την βανίλια και μια κουταλιά σούπας από την ζάχαρη που θα βάλετε στο κέϊκ,  σε μπολάκι τ' ανακατεύετε καλά. Αφήνετε να σταθούν κανένα 10 λεπτο, για να ενωθούν τα αρώματά τους.

Βάζετε σε βαθύ μπολ, την μαργαρίνη (που την έχετε αφήσει απο νωρίς  ν' έρθει σε θερμοκρασία δωματίου) και την χτυπάτε μαζί με την ζάχαρη μέχρι ν' ασπρίσει.

Στην συνέχεια προσθέτετε τα πικραμύγδαλα με την βανίλια, χτυπάτε ξανά μέχρι να ενωθούν στο προηγούμενο μείγμα. Και κατόπιν ρίχνετε το μπεϊκιν, το μισό αλεύρι και την μισή σουμάδα, χτυπάτε για να ενωθούν και στην συνέχεια το υπόλοιπο αλεύρι με την υπόλοιπη σουμάδα. Μέχρι να πάρετε τον επιθυμητό χυλό για το κέϊκ. Αν σας φανεί λίγο σφυχτός ο χυλός, προσθέστε λίγο χυμό της αρεσκείας σας.

Σε μια καλά βουτυρωμένη φόρμα που έχετε πασπαλίσει με λίγη ζάχαρη (ή αλεύρι) ρίχνετε τον μισό χυλό πασπαλίζετε σταφίδες, ρίχνετε και τον υπόλοιπο πασπαλίζετε σταφίδες βυθίζοντας τες ελαφρά μέσα στον χυλό μ' ένα μαχαίρι. Είπαμε εάν δεν σας βρίσκονται σταφίδες, δεν είναι και απαραίτητες.
Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο (στους 180 βαθμούς) μέχρι να ροδίσει το κεϊκ και το καλαμάκι ή το μαχαιράκι που θα βυθίσετεμέσα στο κέντρο του να βγαίνει στεγνό.  Αφήνετε να κρυώσει στην σχάρα του φούρνου και μετά είστε έτοιμοι για κατανάλωση.

Σκόνες και θράψαλα

Τα κάνουμε όλα "σκόνη" :-))

Κρεμμύδια, σκόρδα, καρότα, ντομάτα, άνηθο, τα ρίχνουμε σταδιακά  στο ελαιόλαδο να σοταριστούν και στην συνέχεια μέσα στην σάλτσα που βράζει ρίχνουμε και τα καθαρισμένα, πλυμμένα θράψαλα με το σώμα τους ολόκληρο αλλά ξεχωριστά τα πλοκάμια.
Αφήνουμε να μαγειρευτούν και να απορροφηθούν τα υγρά και το φαγάκι είναι έτοιμο.

Το σερβίρετε σκέτο αλλά απαραίτητα με ζεστό ψωμάκι, γιατί θα κάνετε βουτιές μέσα στην νόστιμη σάλτσα οπωσδήποτε!
Ή αν θελήσετε γαρνιτούρα, εσείς αποφασίζετε σύμφωνα με τις επιθυμίες της στιγμής.
"Χιονέ" αρωματικό ρυζάκι,
Ψηλό κους - κους,
Βρασμένες πατατούλες που θα τις σπάσετε με το πιρούνι μέσα στην σάλτσα, ή τέλος ένα ζυμαρικό της αρεσκείας σας.
Ήταν το δεύτερο πιάτο της 25ης Μαρτίου παρέα με τον τηγανισμένο μπακαλιάρο, κάπως περισσότερο για μεζεδάκι, παρά για φαγάκι.

Καλή απόλαυση και καλή εβδομάδα να έχουμε.

Υλικά που θα σας χρειαστούν:
1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο ή αλεσμένο ελαφρώς στο multi,
2 σκελίδες σκόρδες με την πιο πάνω διαδικασία επίσης
1 μεγάλο καθαρισμένο καρότο και τριμμένο στην χοντρή πλευρά του τρίφτη,
2 ντομάτες ψιλοκομμένες χωρίς φλούδα και σπόρους
1 καλό ματσάκι άνηθο ψιλοκομμένο,
αλάτι, πιπέρι, πάπρικα γλυκειά, μια πρέζα ζάχαρη.
ελαιόλαδο για το σοτάρισμα των λαχανικών,
1 ποτηράκι κόκκινο κρασί.
Και τέλος για 4 άτομα, θα χρειαστείτε 8 μεγαλούτσικα θράψαλα.

Βάζετε το ελαιόλαδο σε βαθύ τηγάνι, σοτάρετε τα λαχανικά σας και στο τέλος προσθέτε την ντομάτα, μαζί με τα μπαχαρικά, την ζάχαρη και το κρασί.
Αφήνετε την σάλτσα να πάρεις τις βράσεις της και στις συνέχεια προσθέτε τα θράψαλα.
Μαγειρεύετε για 20-25 λεπτά περίπου.
Σβήνετε την φωτιά και είστε έτοιμοι για σερβίρισμα.

Ανοιξιάτικα καμμώματα και δημιουργήματα

Εαρινή Ισημερία η χθεσινή μέρα (21 Μαρτίου).
Πρώτη μέρα της Άνοιξης, που φέτος όλοι νομίζω πως προσδοκούμε με πιότερη ανυπομονησία, έτσι όπως "μας διαβάζω" τουλάχιστον στα αδελφά και φιλικά blogs.
Θέλουμε να γευτούμε, να μυρίσουμε, να επιλέξουμε και να χαρούμε με όλες μας τις αισθήσεις, μέσα από το φως που φέρνει μαζί της αυτή η εποχή του χρόνου.
Προφανώς το έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη (και πως είναι δυνατόν, να ήταν και διαφορετικά...)

Τάσεις για φυγή, αλλά και τάσεις για ανανέωση (η Taste Advisor μας  μίλησε για νέο χτένισμα και look, μέσα από το τελευταίο της post).
Αλλά κρίνοντας και από τον εαυτό μου, βλέπω πως θέλω να συνδυάσω πράγματα που ήδη έχω (ρούχα ή αξεσουάρ) με νότες πιο χαρούμενες.
Για δείτε λοιπόν ένα μαγαζί  (Βουλής 17, στο κέντρο της Αθήνας) που τουλάχιστον εμένα μου έκανε αμέσως "κλίκ"!
Ένα μαγαζί που θα κάνει όλες τις bloggο-μαγείρισσες να του ρίξουν μια ματιά για τα τόσο έξυπνες δημιουργίες του.

Κυρίες μου (ε, και κύριοι... αν έχετε την διάθεση και την δυνατότητα ν' αγοράσετε κάτι για τις συντρόφους σας :-)  τα εμνευσμένα κοσμήματα της δημιουργού, είναι θαυμάσια και μην το εκλάβετε παρακαλώ πολύ αυτό σαν διαφήμιση, απλά μου άρεσαν τόσο πολύ όλα, και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.
Άντε με το καλό λοιπόν να μας έρθει τούτη η Άνοιξη (που κρύβεται πίσω από σύννεφα και δυνατές ριπές αέρα).
Άντε με το καλό να φτάσουμε και προς την Ανάσταση, αφού περπατάμε μέσα στην Σαρακοστή.
Άντε με το καλό...σε ότι έχουμε όλοι μας περισσότερη ανάγκη.

Μπουρεκάκια Τόνου

Τα περισσεύματα θέλουν "κανάκεμα" και λίγη "καπατσωσύνη" για να γίνουνε φαγάκι.
Οι παλιές νοικοκυρές το είχαν αναγάγει σε τέχνη αυτό, μεγαλώνοντας πολυπληθείς οικογένειες.
Τώρα πια κι' εμείς με την σειρά μας πρέπει να το ασπαστούμε ως αρχή και δόγμα  μέσα στην κουζίνα μας.
Προσωπικά το πράττω συνεχώς. Κι΄έτσι κάπως βγαίνουν τα βραδινά μας μεζεδάκια... τι να σας γράφω τώρα :-)))

Από τον μπακλαβά που έκανα πρόσφατα στην γιορτή του Θ. περίσσεψε λίγο φύλλο κρούστας (δεν το πετάμε φυσικά).
Είχαμε και μια κονσέρβα τόνο, που είχε περισσέψει από κάποια τονοσαλάτα.
Τα λοιπά μας βρίσκονται συνήθως σε αξιοπρεπή ποσότητα : κρεμμυδάκια ξερά και φρέσκα, πιπεριές, άνηθος, λαδάκι, μουστάρδα.
Κι' έτσι σκαρώσα στα γρήγορα τα μπουρεκάκια τόνου για το βραδινό μας.

Σε τηγανάκι σοτάρισα ένα μέτριο ψιλοκομμένο ξερό κρεμμύδι και δύο φρέσκα.
Προσθέσα μια πιπεριά κόκκινη κομμένη σε κομματάκια, αρκετό ψιλοκομμένο άνηθο και στην συνέχεια έδωσα μερικές γυροβολιές.
Αφήσα να εξατμιστούν λίγο τα υγρά. Κατεβάσα από την φωτιά το σκεύος μου και μέσα προσθέσα τον τόνο στραγγισμένο από τα υγρά του και λιωμένο μ' ένα πιρούνι, αλάτι, πιπέρι, λίγο κάρυ, δύο κουταλιές μουστάρδα και μια κουταλιά κέτσαπ.
Ανατεύουμε καλά, να ενωθούν τα υλικά μας.

Κατόπιν πήρα τα φύλλα που είχα φυλάξει στην συντήρηση του ψυγείου καλά κλεισμένα σε πλαστική μεμβράνη και σακκούλα, για να μην μου ξεραθούν. Τα έκοψα σε δύο ίσα μέρη (κατά πλάτος).

Λάδωσα ελαφρά την επιφάνεια, δίπλωσα κατά το 1/3 και πάνω στην κάτω άκρη έβαλα μια καλή κουταλιά γέμιση. Διπλώσα τις άκρες προς τα μέσα και το έκανα ρολλάκι.
(Αν τα φύλλα, είναι ψηλά όπως τα δικά μου, μιας και ήταν φύλλα για γλυκό, λαδώνετε ανά δύο κομμάτια, για να αποφύγετε τις απώλειες κατά το ψήσιμο).

Τοποθετήθηκαν σε ταψί στρωμένο με λαδόχαρτο και ψήθηκαν στους 180 βαθμούς με αέρα, μέχρι να ροδίσουν. (Το ψήσιμο είναι πάντα ανάλογα με τον φούρνο).

Ξεφουρνίσαμε, αφήσαμε λίγο να χλυάνουν και καταναλώσαμε με καλή πάντα διάθεση :-)) προς τον μάγειρα.
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους μας.

Μεθυσμένα Κουλούρια ή αλλιώς Ουζοκούλουρα

Κατόπιν "εκφρασμένης" επιθυμίας φίλων αναγνωστών του blog, να δουν και την συνταγή για τα νηστίσιμα ουζοκούλουρα, έρχομαι να την καταγράψω, ώστε να υπάρχει πάντα στην διάθεσή σας.
Είναι νοστιμότατα, διαφορετικά και άκρως μυρωδάτα.
Μην τα φτιάξετε μόνον σε περίοδο νηστείας, αξίζουν την προσοχή σας και τις άλλες μέρες του χρόνου.

Το ωραίο μου το είπε συνάδελφος: "πρώτη φορά,τρώω κουλουράκια που να μου θυμίζουν πατατατάκια!  Με τέτοια μυρωδιά, που είναι όμως ταυτόχρονα γλυκά".
Τα συμπεράσματα δικά σας...

Υλικά που θα χρειαστείτε για 3 μεγάλα ταψιά φούρνου:
1 ποτήρι νερού γεμάτο ούζο,
1 ποτήρι νερού γεμάτο λάδι (ή ένα πακέτο μαργαρίνη με ελαιόλαδο-λιωμένη)
1 ποτήρι νερού γεμάτο ζάχαρη άσπρη,
2 κουταλιές σούπας σπόρους γλυκανίσου (όχι τον αστεροειδή)
4-5 δάκρυα μαστίχας,
2 κουταλάκια του γλυκού μπέϊκιν πάουντερ,
1 κουταλάκι του γλυκού σόδα
και περίπου ένα κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Βάζετε στο multi τους σπόρους γλυκανίσου, μαζί με την μαστίχα και μια κουταλίτσα ζάχαρη, τα χτυπάτε με μερικές στροφές, ώστε να σπάσουν οι κόκκοι και να γίνουν όσο το δυνατόν πιο σκόνη.

Στην λεκάνη που θα κάνετε το ζύμωμα, ρίχνετε το ούζο, το λάδι (ή την μαργαρίνη) και την ζάχαρη και χτυπάτε με τον αυγοδάρτη καλά ώστε να λιώσει η ζάχαρη και να ενωθούν τα υλικά. Στην συνέχεια ρίχνετε στο μείγμα την σκόνη μαστίχας-γλυκανίσου, την σόδα, το μπέϊκιν, ανακατεύετε και πάλι και σταδιακά αρχίζετε να προστέθετε το αλεύρι, μόλις αρχίσει το μείγμα να αποκτά υφή ζύμης αφήνετε κατά μέρος τον αυγοδάρτη και βάζετε χεράκια!
Γρήγορα έχετε μια εύπλαστη και μυρωδάτη ζύμη.
Την αφήνετε στην άκρη και ετοιμάζετε τα ταψιά σας, στρώνοντας αντικολλητικό χαρτί.
Προθερμένετε τον φούρνου και πλάθετε κουλουράκια σύμφωνα με το πως σας αρέσουν.
Εάν θέλετε μπορείτε να τα πασπαλίσετε με ζάχαρη πριν τα ψήσετε, αλλιώς και έτσι είναι το ίδιο νόστιμα.

Ψήνετε στους 160-170 βαθμούς με αέρα (πάντα ανάλογα με τον φούρνο) μέχρι ν' αρχίσουν να ροδίζουν. Μην τα παραψήσετε χρειάζεται να είναι "μια ιδέα" που έλεγε και η μάνα μου μαλακά όταν βγουν από τον φούρνο, γιατί μετά σφύγγουν.

Να σημειώσω δε, για την φίλη Έφη, πως αυτά μάλλον δεν έχουν καμμία σχέση με τα κουλουράκια που είδες στον φούρνο σου.
Εκείνα είναι κάπως "βιομηχανοποιημένα" με τους κόμπους τους να θυμίζουν κομπολόϊ. Ενώ συνήθως είναι πλασμένα με αλεύρι, ούζο και νερό....είναι τα απολύτως νηστίσιμα της Μεγαλο-Βδομάδας, μιας και δεν έχουν καθόλου λάδι.
Ελπίζω να βοήθησα κάπως.
Καλή επιτυχία στην προσπάθεια.

Τα 3 "Ν"...

Τα 3 "Ν"  είναι τούτα τα: νόστιμα, νηστίσιμα και για νηστικούς ... κουλουράκια!
Κουλουράκια....κουλουράκια!
Τίποτε ίσως καλύτερο για τις πρωϊνές βουτιές στο καφεδο-γαλατάκι, ή έστω στο σκέτο κεφαδάκι για άλλους.
Όμως διανύοντας περίοδο νηστείας, οι γεύσεις γίνονται πιο παραδοσιακές και για μένα άκρως πιο απολαυστικές.
Όχι βούτυρα, όχι αυγά, όχι πολλά λιπαρά...Όχι ότι δεν τα τρώμε κι' αυτά :-)) φωτιά θα πέσει να μας κάψει αν λέμε τέτοια ψέματα.

Τα κουλουράκια λαδιού-πορτοκαλιού, με τις όποιες ενδεχομένως παραλλαγές και προσθήκες κάθε φορά, είναι ασυναγώνιστα.

Τα ουζοκούλουρα με γλυκάνισο, αρωματικά και άκρως πρωτότυπα για όσους τα έχουν γευτεί.

Αξίζει λοιπόν να τα αναφέρουμε και από τούτο το blog, όχι ότι δεν υπάρχουν αλλού καταγραφές.

Για 4 μεγάλα ταψιά του φούρνου, από τα πρώτα - για τα ουζοκούλαρα έπεται συνέχεια, χρησιμοποίησα:
1 μεγάλο ποτήρι χυμό φρέσκου πορτοκαλιού,
1 μεγάλο ποτήρι ελαιόλαδο,
1 και 1/2 ποτήρια ζάχαρη,
2 κουταλιές της σούπας ξύσμα, απ' τα πορτοκάλια που έστηψα,
2 κουταλιές της σούπας κανέλλα σε σκόνη,
1/3 κουταλάκι γλυκού γαρύφαλλο σκόνη,
1 κουταλάκι κοφτό βανίλλια κρυσταλλική (ή εσσανς)
1 κουταλάκι γλυκού σόδα,
2 κουταλάκια γλυκού μπέϊκιν πάουντερ,
1 ποτηράκι του κρασιού μαυροδάφνη,
και περίπου ένα κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις (ίσως κατά το ζύμωμα να σας χρειαστεί λίγο επιπλέον καθώς και λίγο ελαιόλαδο, μέχρι να πάρετε μια εύπλαστη και σφιχτή ζύμη).

Σε βαθειά λεκάνη ρίχνετε όλα τα υλικά, από την αρχή προς το τέλος, αφήνοντας τελευταίο το αλεύρι που θα το ρίχνετε σταδιακά καθώς ανακατεύετε μ' ένα κουτάλι ή αυγοδάρτη. Μέχρι να φτάσετε να το ρίξετε πια όλο και εκεί πια θα αφήσετε το κουτάλι κατά μέρος και βάλετε χεράκια στο ζύμωμα!

Σ' αυτήν την φάση αν η ζύμη κολλάει ακόμη στα χέρια θα σας χρειαστείτε λίγο αλεύρι και λίγο λάδι μέχρι να βγαίνει πια εύκολα από τα χέρια σας.
Είστε έτοιμοι.
Αφήνετε την ζύμη για λίγο κατά μέρος...και ετοιμάζετε τα ταψιά σας στρώνοντας τα με λαδόχαρτο. Θα παίξουν σίγουρα τα 3 και το τέταρτο θα κάνει τον "μπαλαντέρ" στο τελείωμα.

Ξεκινάτε το πλάσιμο, σύμφωνα με τα γούστα και τις γνώσεις σας και αυτό το τελευταίο το λέω γιατί ο δικός μου μικρός φούρναρης, τα κουλουράκια τα έκανε μπαστουνάκια και περισπωμένες  :-)) και τα αραδιάζετε πάνω στα ταψιά σας.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-190 βαθμούς, σε αέρα και πάντα ανάλογα με τον φούρνο, μέχρι να πάρουν ωραίο ρόδινο χρώμα και σίγουρα θα έχουν διπλασιάζει τον όγκο τους.

Όσο για τις παραλλαγές, μπορείτε να τα εμπλουτίσετε: με καβουρδισμένα αμύγδαλο, καβουρδισμένο φουντούκι, σουσάμι και ψιλή σταφίδα. Η μαυροδάφνη μπορεί ν΄ αντικατασταθεί με γλυκό σαμιώτικο κρασί, κονιάκ ή μαύρο ρούμι.

Καλόφάγωτα, όπως κι' αν τελικά τα φτιάξετε. 
Να είστε δε, σίγουροι ότι κάνουν θραύση σε όσους τα προσφέρετε :-)) έχω προσωπικούς μάρτυρες γι' αυτό.

Μανταρινάτα

Αύριο των Αγίων Θεοδώρων, έχουμε και εμείς την "τιμητική" μας, να σας κεράσουμε λοιπόν ένα όμορφο και άκρως αρωματικό αμυγδαλωτό.

Μανταρινάτα αμυγδαλωτά

για 2 ταψιά θα χρειαστείτε:

650 γραμ. ξασπρισμένο και αλεσμένο αμύγδαλο,
650 γραμ. ζάχαρη κρυσταλλική, εγώ έβαλα μισή δόση άσπρη και μισή σκούρα ακατέργαστη ζάχαρη,
τις φλούδες (πολύ καλά πλυμμένες) από 5 μεγάλα μανταρίνια, τον χυμό μπορείτε να τον πιείτε :-))
1 κουταλάκι βανίλια σκόνη ή εσσάνς βανίλιας,
4 φρυγανιές κοπανισμένες
2 καλές κουταλιές σιμιδγάλι ψιλό,
1 αυγό
και ζάχαρη άχνη για το στόλισμα.

Σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει βάζετε τ' αμύγδαλα να βράσουν για 5 λεπτά, έτσι ώστε να μπορέσετε να τα ξεφλουδίσετε πολύ εύκολα. Στην συνέχεια τα σουρώνετε, τα ξεπλένετε με κρύο νερό και τα ξεφλουδίζετε. Τα περνάτε από το multi, για να τ' αλέσετε.

Σ' ένα άλλο κατσαρολάκι βράζετε τις καλά πλυμμένες φλούδες μανταρινιού, μέχρι να μαλακώσουν (περίπου για 15-20 λεπτά) τις σουρώνετε, τις ξεπλένετε με κρύο νερό και τις αλέθετε επίσης στο multi.

Σ' μεγάλη αντικολλητική κατσαρόλα τοποθετείτε τώρα: την ζάχαρη, το αλεσμένο αμύγδαλο, τις αλεσμένες μανταρινόφλουδες και την βανίλια και τα "μαγειρεύετε" σε μέτρια φωτιά μέχρι να έχετε μια ωραία και εννιαία σε μορφή "πάστα" που θα ξεκολλά από τα τοιχώματα της κατσαρόλας.
Καθ' όλο το διάστημα ανακατεύετε συνεχώς με ξύλινη κουτάλα. Το όλο "μαγείρεμα" θα σας πάρει κανένα 10 λεπτο περίπου.
Αποσύρετε από την φωτιά ρίχνετε μέσα το αυγό, το σιμιγδάλι και την φρυγανιά και ανακατεύετε καλά με την κουτάλα, για πλήρη ενσωμάτωση και αυτών των υλικών.

Στην συνέχεια με την βοήθεια ενός μικρού κουταλιού παίρνετε μικρές ποσότητες από το μείγμα και προσπαθείτετε να δώσετε όσο πιο στρογγυλό σχήμα μπορείτε (αν δεν γίναι και τέλεια σφαίρα, δεν χάθηκε ο κόσμος) τοποθετείτε τις μπαλίτσες σε ταψί που έχετε στρώσει αντικολλητικό χαρτί και ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 150 βαθμούς για 20 λεπτά.

Τα αμγδαλωτά θα σας γαργαλίσουν την μύτη με τα αρώματα του ψημένου αμύγδαλου και του μανταρινιού. Αφού χλυάνουν ελαφρά τα μεταφέρετε σε πιατέλα και πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη.

Χρόνια Πολλά στους Θοδωρήδες και τις Θεοδώρες.

Υ.Γ. αν τα θέλετε νηστίσιμα παραλείψτε το αυγό και βάλτε λίγο λιωμένο βούτυρο τύπου Vitam, για να σας βοηθήσει να δέσετε το μείγμα.

Θαλασσινοί Μαρουλοντολμάδες

Η μέρα της Καθαράς Δευτέρας, θέλει τραπέζι στρωμένο από το πρωί, με όλα τα σχετικά και να βλέπεις ουρανό μπας και δεις τον δικό σου χαρταετό να πηγαίνει πιο ψηλά από τους άλλους...
Όνειρα!
Ποτέ δεν κατάφερα κάτι τέτοιο, στις μετρημένες, στο ένα χέρι, φορές που είπα να πετάξω αετό.
Φέτος όμως και ο καιρός ήταν εναντίον μας!
Δεν ξεμυτήσαμε από το σπίτι, πόσο μάλλον να πετάξεις χαρταετό...
Κοίταζα από την ταράτσα και το μπαλκόνι σε βάθος τον ορίζοντα και τίποτε δεν πετούσε.
Μόνον τα γκρίζα σύννεφα έτρεχαν πάνω στον επίσης γκρίζο κανβά του ουρανού. Το απομεσήμερο έπιασε και η βροχή.
Οπότε θες δεν θες... το ρίχνεις στις μαγειρικές δημιουργίες.

Hand made λαγανίτσα, έγινε εξαιρετική και το tip της ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΓΟΣ για το άλειμά της ήταν εξαιρετικό.
Φασουλοσαλάτα (άσπρα βρασμένα φασόλια, πιπεριά κόκκινη κυβάκια, αγγουράκι τουρσί, κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα και μπόλικος άνηθος με λίγο πιπεράκι, αλατάκι, λαδάκι και balsamico).
Χταποδάκι ξυδάτο (και ψαρεμένο από τον σύζυγο παρακαλώ) που το είχα ξεκινήσει από το Σάββατο για να γίνει όπως πρέπει.
Ταραμοσαλάτα, θαλασσινοί μαρουλοντολμάδες, καλαμαράκια τηγανητά (τα έφτιαξε η πεθερούλα όμως) ελιές, χαλβάς για επιδόρπιο και για φρούτο πεπόνι...έτσι για να πάω κόντρα στον χειμερινό καιρό!
Πάει πέρασε η μέρα και μπήκε κι' αυτή στο ντουλάπι του χρόνου...

Όμως μου άφησε μια καλή συνταγή.
Αυτή με τους Θαλασσινούς Μαρουντολμάδες.
Άρεσαν πολύ σε όλους, γι' αυτό και θεωρώ πως ήταν επιτυχημένη ώστε να σας την γράψω για να υπάρχει μιας και μπορείτε να την γευτείτε όλο το διάστημα της Σαρακοστής.

Θα χρειαστείτε λοιπόν:
3 μεγάλα μαρούλια, από τα οποία θα βγάλετε όλα τα μεγάλα φύλλα, τις καρδιές που είναι και πιο τρυφερές αξιοποιήστε τις σε σαλάτες.
1 πακέτο κατεψυγμένες μικρές γαρίδες καθαρισμένες (αν έχετε φρέσκες ακόμη καλύτερα)
1 μέτριο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
1 ματσάκι άνηθο επίσης ψιλοκομμένο
1 μεγάλο καρότο καθαρισμένο και τριμμένο στην χοντρή πλευρά του τρίφτη.
1 φλυτζάνι ρύζι (όχι γλασσέ) και το αρωματικό ταιριάζει πολύ.
αλάτι, πιπέρι και λίγο κουρκουμά ή κάρυ.

Πλένετε καλά τα φύλλα του μαρουλιού, και τα ζεματάτε για 3-4 λεπτά σε νερό που βράζει. Τα αφήνετε να στραγγίξουν από το νερό.
Σ' ένα μπολ κόβετε τις γαρίδες (αφού τις έχετε προηγουμένες αποψύξει και πλύνει καλά). Στο ίδιο μπολ ρίχντε και τα υπόλοιπα υλικά ανακατεύετε καλά και προσθέτε 2 κουταλιές ελαιόλαδο για να βοηθήσετε το μείγμα.

Παίρνετε ένα-ένα τα φύλλα, πατάτε με τα δάχτυλα λίγο το νεύρο που έχουν στο τελείωμα τους και γεμίζετε με μια μικρή κουταλιά από το μείγμα, στην φαρδιά πλευρά, τυλίγετε όσο πιο σφυχτά μπορείτε και τους αραδιάζετε σε βαθύ τηγάνι ή κατσαρόλα τον ένα πολύ κοντά στον άλλο. Το ζητούμενο είναι να έχετε έναν εννιαίο πάτο στο σκεύος σας. Αν περίσσεψουν μερικά φύλλα, τα βάζετε από πάνω. Καπακώνετε τους ντολμάδες μ' ένα πυράντοχο πιάτο (για να κάτσουν φρόνιμοι, όπως έλεγε η γιαγιά μου, κατά το βράσιμο). Πασπαλίζετε με λίγο αλάτι και πιπέρι. Ρίχνετε μισό φλυτζάνι λάδι καθώς και ενάμιση φλυτζάνι νερό.  Τοποθετείτε το σκεύος στην φωτιά και βάζετε να βράσουν για 3/4 της ώρας περίπου.
Προς το τελευταίο 10λεπτο ρίχνεται τον χυμό από 3 λεμόνια που τον έχετε ανακατέψει με μια κουταλιά κορν φλάουερ αραιωμένη με ελάχιστο νεράκι,  για να δέσετε την σάλτσα σας.
Αποσύρετε από την φωτιά. Τους αφήνετε να ηρεμήσουν για καμμιά ωρίτσα και είστε έτοιμοι για σερβίρισμα. Τρώγονται εξίσου καλά και κρύοι, με αρώματα πολύ αρμονικά δεμένα μεταξύ τους.

Η Λακωνία σταθερή στο ραντεβού της

Τον τελευταίο καιρό, ο εκθεσιακός χώρος του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος έχει φιλοξένησει πολλές εκδηλώσεις με προϊόντα και τρόφιμα της πατρίδας μας. Έχουμε κάνει και σχετικές αναφορές σε τούτο το blog. Κάποιες από αυτές τις εκδηλώσεις είχαν πολύ καλή διοργάνωση και παρουσία.

Η  Λακωνία (όμως και τα προϊόντα της) είναι σταθερή στη ροντεβού της και πάλι με την Αθήνα.
Ρίχτε μια ματιά στο σχετικό δημοσίευμα., μπορεί και να σας ενδιαφέρει μιας και η παρουσία τους θα είναι από τις 9 έως και τις  13 του Μάρτη.
Ίσως μια επίσκεψη να σας δώσει την ευκαιρία, να δείτε κάποια προϊόντα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Φασουλής και Περικλέτος, Γ. Σουρής, Αποκριές, Μασκαράδες και τραγικές αλήθειες

O Γιώργος Σουρής είναι πάντα επίκαιρος, τις μέρες της Αποκριάς.
Ήταν καυστικός και εύστοχος καθ' όλην την διάρκεια του δημιουργικού πνευματικού του βίου, ο ποιητής με καταγωγή από το Τσιρίγο που γεννήθηκε στην όμορφη Σύρο, αλλά ήθελε να λέει ο ίδιος πως είναι Χιώτης.  Τίποτε δεν "ξέφυγε" από την πένα του.

Μας έχει αφήσει στίχους και παρλάτες του Φασουλή και του Περικλέτου, που θα έπρεπε να τους διαβάζουμε μάλλον πιο συχνά, έτσι για να έρχεται το μυαλό μας στην θέση του...
Σας εύχομαι Καλή Αποκριά, με Καλή Παρέα, για να είναι η μέρα όπως της αξίζει πραγματικά, και σας χαιρέτω με τους πιο κάτω στίχους του:

"Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά".

Όμως μην αρκεστείτε σ' αυτούς, ανατρέξτε σε λογοτεχνικά Άπαντα και στην βιογραφία του.
Διαβάστε, ότι υπάρχει μέσα στο διαδίκτυο με ένδειξη το όνομά του.
Δείτε και παλαιά δημοσιεύματα όπως αυτό. Διαβάστε διαλόγους του Φασουλή και του Περικλέτου.
Ακούστε τον αξιοαγάπητο Χάρρυ Κλιν να λέει και να τραγουδάει
Γ. Σουρή.
Τέλος, αναρρωτηθείτε ή απλά διαπιστώστε ... αν η ιστορία επαναλαμβάνεται (;) ή μήπως παραμένει ίδια και απαράλλαχτη διαχρονικά!

... και ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ σε όλους.

Υ.Γ. με αυτό το post θα ήθελα να δηλώσω μια συμμετοχή στο post event που διοργάνωσε για τις Αποκριές (με την εντολή: Να Ξυπνήσουμε) το αγαπητό μας Spitkoyto από το Άρωμα Γυναίκας. 

Ελπίζω να γίνει δεχτό, κι' ας μην είναι φαγητάκι ή κατασκευή. 
Αλλά με την αγάπη μου και ως ειδική αφιέρωση, για τ' όσα κατά καιρούς εκείνη μας γράφει για την χώρα μας και την οικονομία της.

Τυρί, τυρί και πάλι τυρί ... σε Τυροκεκάκια διάφορα

Της Τυροφάγου, της Τυρινής και ότι έχει να κάνει με τυρί στην φυσική του μορφή, ή ψημένο, ή λιωμένο εμένα προσωπικά με κάνει να νοιώθω υπέροχα.  Το πρόβλημά μου στις νηστίες είναι ακριβώς αυτό. Ότι δηλαδή δεν μου επιτρέπετε να φάω τυρί (για τα υπόλοιπα δεν με νοιάζει).
Και μην που πείτε για το τυρί από σόγια, γιατί ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω :-((

Ένα γρήγορο σνακ, ή ένα ακόμη πιάτο σε μπουφέ, ή ακόμη καλύτερα για να το χαρείτε εσείς έτσι απλά και όμορφα, παρέα με μια μπυρίτσα, για τούτες λοιπόν τις μέρες είναι τα Τυροκεκάκια ή Muffins, τυριού  με υλικά απλά που τις περισσότερες φορές υπάρχουν διαθέσιμα.

Στην δική μου περίπτωση η πρώτη φουρνιά έγινε με :
300 γραμ. φέτα λιωμένη με το πιρούνι,
150 γραμ. μαλακό κίτρινο τυρί (τριμμένο στο χοντρό του τρίφτη, γιατί δεν θέλουμε να χαθεί τελείως μέσα στο μείγμα μας)
μισό ποτήρι γάλα
2 μέτρια αυγά
1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο
1/2 κουταλάκι φρεσκοτριμμένο πιπέρι
1 κουταλάκι δυόσμο αποξηραμένο, ή μικρό ματσάκι φρέσκο ψιλοκομμένο (αντί για δυόσμο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και άνιθο).
2 κούπες αυτοδιωγκούμενο αλεύρι
1 κουτάκι μπέϊκιν πάντουερ.

Σε βαθύ μπολ ανακατεύετε όλα τα υλικά με την σειρά που τα ανέφερα, με την βοήθεια του αυγοδάρτη ή μιας σπάτουλας.
Προθερμένετε καλά τον φούρνο σας και μοιράζετε στις θήκες των muffins (αφού έχετε τοποθετήσει χαρτάκια ή κομμένα φυλλαράκια από χαρτί κουζίνας). Ψήνετε με αέρα στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν.
Εάν θέλετε να τα εμπλουτίσετε, κατάλληλη προσθήκη είναι οι ηλιόσποροι ή το χοντροτριμμένο καρύδι.

Στην δεύτερη φουρνιά τώρα, έκανα μικρές αλλαγές, όπως η προσθήκη τριμμένου πράσινου κολοκυθιού (2 μεγάλα πλυμμένα, καθαρισμένα και τριμμένα στο χοντρό του τρίφτη) που είχε στραγγιστεί για ένα μισάωρο περίπο. Ενώ τα τυριά που έβαλα ήταν:  1 φλυτζάνι χοτντρο-τριμμένο ρεγκάτο, 1/2 φλυτζάνι φέτα λιωμένη με το πιρούνι και λίγη πικάντικη κεφαλογραβιέρα ψιλοκομμένη.
Τα υπόλοιπα υλικά ήταν ακριβώς τα ίδια.

Υ.Γ. η φωτογραφία σας δείχνει αυτά που ετοιμάστηκαν από βραδύς για να "ταξιδέψουν" μέχρι το γραφείο το πρωϊ.

Το έλα να δεις... για τον Λονδρέζικο χαλβά

Cranberries εδώ, rasberries εκεί μ' έκαναν κι εμένα οι φίλες μας, να κοιτώ σαν παραζαλισμένη!
Όμως ο Θεός αγαπάει τον νοικοκύρη και το καλό του μάγειρα (εννοώντας την λιγοψυχιά που μας πιάνει σε τέτοιες πιριπτώσεις) επίσης, και του δίνει ξαφνικά μια "κατακέφαλη" και σε όποιο μαγαζί πηγαίνει για υλικά... βρίσκει "berries" μπροστά του!

Εκδίκηση κυρίες μου (Ζαμπία & Ξανθή μου)
Τώρα που τα βρήκα, τ' αγόρασα ...κι' έχω να σας πω, πως υπάρχουν και άλλα εναλλακτικά ως στοκ!
Κάτι αποξηραμένες φράουλες, κάτι περίεργα σκούρα rusberries, κάτι ιδιότροπα κουμ κουάτ, κάτι λεμονόφλουδες εκ' Περσίας (αν δεν κάνω λάθος, που δεν είχα ξαναδεί) και άλλα πολλά.
Τώρα πια ξέρω την πηγή (και είναι αρκετές τελικά, απλώς εγώ δεν τα είχα δει τόσον καιρό)  κι' έτσι  δεν χρειάζεται να πάρω εισιτήριο με την EasyJet για Λονδίνο.

Και για να σας αποδείξω πως δεν μένω μόνον στα λόγια, αλλά πράττω κιόλας, ορίστε ο εναλλακτικός  Λονδρέζικος χαλβάς με cranberries, κουκουνάρια, αμύγδαλα και  σιροπιασμένος με μέλι και μανταρίνι.

Για τον εναλλακτικό Λονδρέζικο χαλβά, θα χρειαστείτε:
μισό φλιτζάνι μαργαρίνη (με άρωμα βουτύρου) μαζί με 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο (δεν βάζω όλο ελαιόλοδο για λιγότερο βαριά γεύση) που θα τα βάλετε στο τηγάνι να κάψουν.
Μόλις κάψουν,  ρίχνετε 2,5  κούπες σιμιγδάλι (προσωπικά βάζω ανάμεικτο ψιλό και χονδρό).
Το ξύσμα από 3 μανταρίνια, που τον χυμό τους θα χρησιμοποιήσουμε στο σιρόπι (φυσικά και μπορείτε να κάνετε το ίδιο με χυμό από πορτοκάλια).
1 κουταλάκι κοφτό κανέλλα σε σκόνη,
2 κουταλιές σούπας κουκουνάρια,
2 κουταλιές σούπας χοντροσπασμένο αμύγαλο,
2 κουταλιές σούπας cranberries.

Σε μια βαθειά κατσαρόλα βάζετε τον χυμό από 3 μεγάλα μανταρίνια μαζί με λίγο νερό.
μισή κούπα ζάχαρη,
μισή κούπα μέλι,
1 μεγάλο ξυλαράκι  κανέλας
και τα αφήνετε να βράσουν καλά, να λιώσει η ζάχαρη και να ενωθεί με το μέλι και να έχετε το σιρόπι που θέλετε.

Ανακατεύετε συνεχώς μέχρι να ροδίσει το σιμιγδάλι και τότε είστε έτοιμες να μεταφέρετε με βαθειά κουτάλα (και με πολύ μεγάλη προσοχή) το καφτό σιρόπι λίγο-λίγο μέσα στο σιμιγδάλι, ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να τελειώσει όλο το σιρόπι.  Αποσύρετε από την φωτιά. Αφήνετε λίγο το μείγμα να χλυάνει και το φορμάρετε σύμφωνα με τα γούστα σας.

Όταν θα το ξεφορμάρετε για να το σερβίρετε πασπαλίστε τα κομμάτια με άχνη ζάχαρη ανακατεμένη με κανέλα.

Περί ορέξεως...

Περί ορέξεως ...κολοκυθόπιτα!

Σε πολλούς δεν αρέσει η γλυκειά (και εμένα κάποιες που έχει τύχει να δοκιμάσω δεν μου άρεσαν καθόλου).
Στην αλμυρή πάλι πρέπει να πετύχεις κάποιες ανολογίες.
Σ' αυτές τις αναλογίες θα ήθελα τώρα ν' αναφερθώ, μιας και την πορτοκαλί κολοκύθα που παρέλαβα από την πεθερά (καθαρισμένη και τριμμένη, καλή της ώρα) κάναμε ψηφοφορία για το πως θα την φτιάξουμε και η ψήφος έπεσε στην αλμυρή.

Κατ' αρχάς να πω, πες στην περίπτωση αυτή έφτιαξα φύλλο με τα χεράκια μου. Δεν το κάνω πολύ συχνά πια. Αλλά αξίζει τον κόπο του.  Μέθοδοι υπάρχουν ανάλαγα με την κάθε περιοχή. Συνήθως προτιμώ αυτόν με την λογική του Ήλιου (στην Μακεδονία την αποκαλλούν Ήλιο της Βεργίνας), αλλά άμα πάτε στα διάφορα blogs: του Αστεριού, της Κικής , της Γαστερόπληξ,  θα βρείτε αυτόν που σας ταιριάζεικαι θα προχωρήστε στην δημιουργία του δικού σας φύλλου.

Εκείνο που μετρά ωστόσο είναι η γέμιση τούτης της πίτας.
Εγώ λοιπόν έβαλα :
περίπου 4 φλυτζάνια τριμμένη και όσο το δυνατόν πιο στραγγισμένη κολοκύθα,
300 γραμμάρια γραβιέρα πικάντικη τριμμένη στο χοντρό του τρίφτη
4 αυγά,
1 φλυτζάνι αλεσμένο αλατισμένο κάσιους,
1/2 φλυτζανιού ψιλές χυλοπίτες (για να απορροφήσει τα πρόσθετα υγρά της κολοκύθας).
1 κουταλάκι πιπέρι μαύρο,
1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο,
1/2 κουταλάκι ξερό δυόσμο.

Το αποτέλεσμα ήταν τέλειο.
Η γεύση είχε μια νότα καπνιστού,  χάρη στα μπαχαρικά και το κάσιους με την ελαφρώς "βουτυράτη" γεύση.
Υγρά δεν υπήρξαν καθόλου, ενώ το φύλλο τραγανό και πλούσιο κράτησε την τέλεια ισορροπία.
Αν λοιπόν βρεθείτε με κολοκύθα στα χέρια, χάρη σε κάποιον ευγενικό χορηγό όπως στην δική μου περίπτωση, δοκιμάστε αυτήν την αλμυρή εκδοχή.  Έφαγαν και δεύτερο κομμάτι, οι ορκισμένοι "εχθροί" της κολοκύθας και του κολοκυθιού γενικότερα.

Μανταρινάτο Επιδόρπιο...για μετά το κρέας!

Τσικνοπέμπτη σήμερα!
Καλά ε; όλα τα "κρεατικά" στην πίστα και ο καθένας τιμά το έθιμο σύμφωνα με τον τρόπο που αγαπά. Όμως το κρέας που δεν μας "απολύπεται" και μάλλον το τρώμε συχνά, θέλει μετά την τσίκνα του κάτι δροσερό. Κάτι ανάλαφρο... για να "φύγει" από τους ουρανίσκους μας η  έντονη γεύση του.
Έτσι σκεφτόμουνα και χθες το βράδυ, την ώρα που ετοίμαζα τα σουβλάκια με το φιλέτο κοτόπουλου για μαρινάρισμα.

Είχα κατά νού βέβαια και τα μανταρίνια που πριν μέρες έλαβα ως πεσκέσι σε σημαντική ποσότητα.  Ωραία, όλα τους.
Δύο είδη: μικρές λαχταριστές κλημεντίνες και μεγάλα αρωματικά τύπου χιώτικου μανταρινιού, αυτά τα δεύτερα έχουν λίγα κουκούτσια, αλλά δίνουν πολύ χυμό.

Από τα πρώτα, έκανα λίγα, γλυκό κουταλιού. Τα πιο μικρά σε μέγεθος. Πρώτη φορά το έφτιαξα με οδηγίες που βρήκα στο Blog της αγαπητής Γαστερόπληξ αλλά επειδή δεν είχα γλυκόζη το έδεσα λίγο πια απλά με την βοήθεια χυμού λεμονιού, λίγη βανίλια ενώ χρησιμοποιήσα και μέλι  στο δεύτερο δέσιμο.
Αυτό το γλυκάκι ήταν τέλειο από μόνο του, αλλά στάθηκε αφορμή και για το χθεσινοβράδυνο επιδόρπιο ψυγείου, που μου ήρθε σαν έμπνευση στιγμής..

Υλικά ελάχιστα, που τις πιο πολλές φορές υπάρχουν στα σπίτια μας, εκτός ίσως από το συγκεκριμένο γλυκό του κουταλιού.
Να σας πω τώρα τι χρησιμοποιήσα, για 6 ποτήρια σαν αυτό της φωτογραφίας:

600 γραμ. γιαούρτι στραγγιστό (2% για λιγότερα λιπαρά),
100 γραμ. τυρί κρέμα,
3 κουταλιές μέλι (κατά προτίμηση θυμαρίσιο)
ξύσμα από δύο μεγάλα μανταρίνια,
2 πακέτα μπισκότα σοκολάτας mini cookies, αλλιώς ότι έχετε διαθέσιμο.

Αλέθετε τα μπισκότα στο multi.
Κόβετε τα μανταρινάκια γλυκό, σε κομματάκια, το σιρόπι τους δεν το πετάτε, γιατί θα το χρειαστείτε για να βρέξετε τα αλεσμένα μπισκότα.
Ανακατεύετε σε μπολ: το γιαούρτι, την κρέμα τυρίου, το ξύσμα μανταρινιού και το μέλι, καλά μ' έναν αυγοδάρτη και μέχρι να ενωθούν ομοιόμορφα σε κρέμα.

Στην συνέχεια παίρνετε τα ποτήρια που θα σερβίρετε το γλυκό σας, στρώνετε τον πάτο με μια καλή κουταλιά αλεσμένο μπισκότο. Το βρέχετε με το λίγο από το σιρόπι του γλυκού, βάζετε κομματάκια μανταρινιού, στρώνετε με μια καλή δόση κρέμας.
Συνεχίζετε με μπικότα, σιρόπι, κρέμα και στολίζετε με το υπόλοιπο μανταρινάκι.
Τοποθετείτε τα ποτήρια στο ψυγείο για 3-4 ώρες και σερβίρετε.
Και την επομένη μια χαρά θα είναι,σας βεβαιώνω γι' αυτό.

Και του χρόνου πάλι, με περισσότερο κέφι. Και φυσικά μπορείτε ν' αντικαταστήσετε το γλυκό κουταλιού μανταρίνι, με κάποιο άλλο εάν έχετε (πορτοκάλι, νεράντζι ή κίτρο).

Τάρτα κέρασμα

Ένας νέος επαγγελματικός τίτλος, ήθελε το κέρασμα του, μιας και η ομάδα μου πιστεύει πως αυτό αποτελεί δικαίωση μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στην συγκεκριμένη εταιρία.
Προσωπικά χατήρια δεν χαλώ (κι' ας μην έχω την ίδια εντύπωση για το προαναφερόμενο θέμα) κι' έτσι τα κέρασα τα "παιδιά μου" μια  καραμελωμένη τάρτα μπανάνας με καρύδια και άρωμα μανταρινιού.
Για δείτε την κι' αν σας αρέσει οπτικά, τολμήστε την ως ιδέα, είναι πολύ απλή στην εκτέλεση (μην σας τρομάξει η αναλυτική περιγραφή που θα κάνω) και με πολύ ωραίο γευστικό αποτέλεσμα.

 

Για την ζύμη μπριζέ : 350 γραμ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 70 γραμ βούτυρο παγωμένο κομμένο κομματάκια, ένα αυγό, μια πρέζα αλάτι, 3 κουταλιές ζάχαρη άχνη και λίγη σκόνη βανίλλιας, και τέλος ελάχιστο ελαιόλαδο για να καθαρίσετε τα χέρια σας όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία ζυμώματος.
Οι ποσότητες παίζουν ανάλογα με την ταρτιέρα ή ταψί που θα χρησιμοποιήσετε. Εδώ έβαλα ένα μέτριο ταψί φούρνου. Ετοιμάζετε την ζύμη της τάρτας, την αφήνετε για μισή με μία ώρα στο ψυγείο και στην συνέχεια την στρώνετε στο ταψί σας, επιλέγοντας τον τρόπο που σας διευκολύνει να το κάνετε αυτό. Είτε ανοίγοντάς την ως φύλλο με την βοήθεια του πλάστη, είτε με τα χέρια σας δουλεύοντάς την μέσα στο ταψί σας.

Για τις καραμέλες μπανάνες : σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι, τοποθετείτε 3/4 φλυτζανιού ζάχαρη άσπρη μαζί με 2 κουταλιές νερό και καθώς και το ξύσμα από ένα μεγάλο μανταρίνι. Τα αφήνετε να βράζουν και να αρχίσουν την διαδικασία καραμελωποιήσης τους. Όταν πια θα αρχίσουν να γίνονται ξανθά και να έχουμε τις φυσαλλίδες που πρέπει ρίχνετε μέσα τεμαχισμένες  σε ροδέλλες τέσσερεις μπανάνες που τις έχετε λούσει με τον χυμό από ένα λεμόνι. Χαμηλώντε την φωτιά και αφήνετε να ενωθούν τα υλικά για 4-5 λεπτά ανακατεύοντας με μια ξύλινη κουτάλα.

Αποσύρετε από την φωτιά το μείγμα καραμέλας-μπανάνας. Και βάζετε σε προθερμασμένο φούρνο την τάρτα να ψηθεί για 6-7 λεπτά, έχοντάς προηγουμένως τρυπήσει την ζυμή σε διάφορα σημεία μ' ένα πιρούνι.

Για την κρέμα γιαουρτιού: το διάστημα που η τάρτα ψήνεται, σ' ένα μπολ χτυπάτε ένα κεσεδάκι στραγγιστό γιαούρτι, ένα αυγό, τον χυμό από το μανταρίνι καθώς και λίγη σκόνη βανίλιας, σε κρέμα.

Για την τελική σύνθεση της τάρτας : βγάζετε την τάρτα από τον φούρνο, την στρώνετε με το μείγμα καραμέλας-μπανάνας. πασπαλίζετε με χοντροκομμένο καρύδι και στην συνέχεια ρίχνετε επάνω την κρέμα γιουρτιού.
Ψήνετε στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια.
Την αφήνετε να κρυώσει καλά και μετά κόβετε και σερβίρετε.

Και σε άλλα με υγεία, αν και οι επαγγελματικοί τίτλοι - προσωπικά μόνον ως καλόπιασμα μου φαίνονται πια.

P.S. (και για κάποιους που το πρόσεξαν, όντως το κουταλάκι που συνοδεύει το κομματάκι της φωτογραφίας είναι σοκολατένιο. Ειχα φέρει μερικά από το τελευταίο ταξίδι στην Τοσκάνη, και ήρθε η ώρα τους να καταναλωθούν!).

Ελληνικό Γιαούρτι ;;;

 

«Πιστεύουμε ότι η ιστορία του ελληνικού γιαουρτιού σε αυτή τη χώρα έχει μόλις ξεκινήσει», δηλώνει υπερήφανα ο κ. Ουλουκάγια.

Φράση από τα χείλη ενός Τούρκου, εκπροσώπου Τουρκικής Βιομηχανίας Τροφίμων σε αμερικανική εφημερίδα. 

Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα του ηλεκτρονικού ΒΗΜΑΤΟΣ   και τα όποια ερωτήματα,

συμπεράσματα, πορίσματα ... δικά σας.

Εγώ απλώς σκέφτομαι, γιατί ο Οργανισμός  Προώθησης Ελληνικών Προϊόντων δεν ακούγεται πουθενά; Η μήπως δεν υπάρχει πια, δεν ξέρω κιόλας...και γιατί η σχετική δημοσίευση δεν έχει κάποιον έστω και ελάχιστο "αντίλογο" από τους Ελληνες Παραγωγούς και εκπροσώπους αυτού του κλάδου Τροφίμων, για να γίνει τουλάχιστον πιο ρεαλιστικό το όλο σκηνικό!

Μεθυσμένος και αποκεφαλισμένος γαύρος (όχι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ)

Ένα γρήγορο και θρεπτικό φαγητό, είναι το ψάρι σε κάθε του μορφή.
Το θέμα μας όμως, είναι τα κόκκαλα.
Ο μικρός και μεγάλος άνδρας της οικογένειας έχουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα.
Δεν θέλουν να βρίσκουν κόκκαλα.
Έλα όμως που ο γαύρος, μας ήρθε φρεσκοψαρεμένος και λαχταριστός.
Άντε και τον έβαλες στην κατάψυξη, άντε και τον άφησες για μια, δυό, τρεις, μέρες να σε περιμένει...Όμως είναι εκεί και σε "γαργαλάει" να τον μαγειρέψεις!
Τι να κάνουμε, θα τον φάτε έστω και με κόκκαλα!

Όμως τον πήρα τον ξέπλυνα καλά, τον αποκεφάλισα με την μία και βγήκαν έτσι και τα εντόσθιά του...τον ξανά, ματά, έπλυνα...και τσουπ μες στο τηγάνι το βαθύ.
Όχι κυρίες και κύριοι, δεν "ξανα-τηγάνισα" μέσα σε 20 ημέρες.
Μέσα στο τηγάνι στην ουσία ψήθηκε ο γαύρος σε κάπως πιο "νωπή" μορφή.

Ελαιόλαδο, μπόλικο λεμόνι, χυμός και ξύσμα, αλάτι, ρίγανη, ελάχιστο λεμονοπίπερο (θα το βρείτε στα καλά μπαχαριτσίδικα) και ένα γεμάτο σφυνάκι ούζο, μέθυσαν και αρωμάτισαν τον αποκεφαλισμένο γαύρο, μέσα σε 10 λεπτάκια.

Συνοδεύτηκε με χόρτα βραστά, με μπόλικο λεμόνι επίσης και τυρί φέτα.
Μπορεί το ψάρι να λέγεται πως δεν πρέπει να το συνοδεύουμε με τυρί, αλλά για μένα αυτό είναι ένας μύθος.
Το "τρίο" ήταν γευστικότατο.

Φωτίζοντας έναν χαρακτήρα...

Πως μπορείς να "φωτίσεις" τις πλευρές ενός χαρακτήρα που "γνωρίζεις" μόνον μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες ενός blog; Πραγματικά δεν νομίζω πως μπορώ να σας απαντήσω, μιας και συνήθως μέσα από μια τέτοια διαδικασία, ωραιοποιούνται κάποια πράγματα.
Προφανώς οι φίλοι Bloggers που ξεκίνησαν αυτό το "παιχνίδι" των 10 πραγμάτων που μας αρέσουν και μας χαρακτηρίζουν κάτι τέτοιο είχαν στο μυαλό τους. Ευχαριστώ  για την επιλογή τους τις φίλες : Dark Shef, Helengr , Μανουσίνα και  Μάνα του λόχου-Έφη

Τι να σας πω;  Ή καλύτερα τι να σας γράψω;  Για το, ποιά πράγματα μου αρέσουν δηλαδή; Είναι κάτι που πρέπει να με κάνει ας το πούμε πιο "ανοιχτή" στα συμπεράσματά σας για μένα, ή κάτι που απλώς θα με κάνει "αρεστή".  Ας γράψω λοιπόν κάποια ...και εσείς βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Μου αρέσει πρώτα και κύρια η Ευγένεια. Η φυσική ευγένεια που χαρακτηρίζει κάποιους ανθρώπους θεωρώ πως είναι μοναδικό χάρισμα και όπου την συναντήσω, την θαυμάζω!

Μου αρέσουν οι "καθαρές και ξάστερες" κουβέντες.  Δεν μπορώ τους αινιγματικούς υπαινιγμούς και τις "δήθεν" καταστάσεις, γιατί θεωρώ πως δυσκολεύουν πολύ, τις ήδη πολύ προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις.

Μου αρέσουν τα έντονα αρμονικά δεμένα μεταξύ τους χρώματα. Τόσο στο περιβάλλον που ζω, όσο και στα ρούχα που φορώ. Γι' αυτό μάλλον δεν αντέχω και την συννεφιά. Στην δεύτερη μέρα συννεφιάς παθαίνω "κατάθλιψη".

 Μου αρέσουν τα άγλυκα - μυρωδάτα - γλυκά...κι' γι' αυτά συνήθως πειραματίζομαι μέσα στην κουζίνα μου. Άλλοτε με καλά και άλλοτε με χάλια αποτελέσματα.

Μου αρέσουν επίσης και όλα εκείνα τα φαγητά που περιέχουν ψημένο τυρί. Το τυρί είναι μεγάλη αδυναμία και απόλαυση για μένα.

Μου αρέσουν οι ταινίες με όμορφη φωτογραφία και καλή μουσική...ακόμη κι' αν το story μας βγει λίγο "μάπα".

Μου αρέσει πολύ να χαζεύω περιοδικά για το σπίτι και την διακόσμησή του. Επειδή "βαριέμαι" να βλέπω συνέχεια τις ίδιες εικόνες μέσα στο σπίτι μου, προσπαθώ να αλλάζω κάποια πράγματα, που αλλάζουν εύκολα, όπως κουρτίνες, ριχτάρια, καλύμματα, τραπεζομάντηλα. Παίρνω ιδέες όπως μπορώ και όσο μου επιτρέπεται.

Μου αρέσει η χαλαρωτική βόλτα δίπλα στην θάλασσα, αλλά και μέσα στα βουνίσια μονοπάτια βρίσκω πια, μια ηρεμία ψυχής, που την έχω τόσο πολύ ανάγκη.

Μου αρέσουν τα βιβλία λογοτεχνίας. Μυθιστορήματα που με κάνουν να ξεχνιέμαι όταν τα διαβάζω, βλέποντας τα πράγματα από μια άλλη οπτική. Και πολλές φορές έχει τύχη να μου δώσουν μια απάντηση, σε κάποιο ερώτημα που με απασχολεί εκείνη την χρονική στιγμή, με μια μόνον φράση του συγγραφέα.

Τέλος μου αρέσουν τα όμορφα, μαλακά και άνετα παπούτσια! Όπου τα βρω, και μου κάνουν οπτικά σε πρώτο στάδιο, μπαίνω και τα δοκιμάζω. Αν με ικανοποιούν τα αγοράζω αμέσως. Δεν ζητώ να δοκιμάσω ποτέ πολλά ζευγάρια εναλλακτικά. Μόνον αυτό που έχω δει στην βιτρίνα ή το ράφι καταστήματος...αν μου κάνει το αγοράζω χωρίς να "βασανίσω" τον πωλητή.

Δεν ξέρω σε ποιόν θα ήθελα να προσφέρω αυτό το "πολύχρωμο" βραβείο του καταλόγου για τα 10 πράγματα που μου αρέσουν. Πολλοί φίλοι το έχουν ήδη αναπτύξει το θέμα, όποιος όμως απο εσάς τους 210 (!) που έχετε δηλώσει πως με διαβάζετε, θέλει να απαντήσει, ας πάρει την σκυτάλη!
Χρυσούλα, Ελπινίκη, Μαρίνα, Αμαλία, Ζαμπία, Γαστερόπληξ, Κύριε Δημήτρη και Αχτίδα , Ξανθή και Λίνα, Γιώργο, Δήμητρα, Ειρήνη .  Και όποιος άλλος/άλλη θέλει, ελάτε και δώστε μας την δική σας περιγραφή χαρακτήρα.

Λεμονάτα Muffins Καρύδας

Μερικές φορές, ο μόνος τρόπος για να "ξαλεγράρει" το μυαλό μου, είναι να μπω στην κουζίνα για πειράματα, με την συνοδεία του ραδιοφώνου!
Είναι ο τρόπος που με βοηθά να "ξεκολλήσει" το μυαλό μου από κάποιες σκέψεις (κυρίως μαύρες ή γκρίζας απόχρωσης).
Σ΄ αυτήν την φάση λοιπόν ανοίγω τον "τροφοσυλλέκτη" μου - το ντουλάπι δηλαδή που βάζω διάφορα υλικά - και απλώς κάνω συνδυασμούς με όσα μου κάνουν "κλικ" εκείνην την ώρα.

Έτσι και το Σαββατόβραδο, μετά απο μια πολύ κουραστική εβδομάδα (που θέλω να ελπίζω ότι δεν θα την ξαναζήσω ...όχι τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον) βγήκαν τα Λεμονάτα Muffins Καρύδας,

 

καθώς και ένα απλό strudel μήλου με σφολιάτα.
Ήθελα κάτι ανάλαφρο, γλυκό, που θα το είχα και για συνοδεία στο βραδινό μου τσαγάκι το οποίο απολαμβάνω, χαλαρώνοντας  βλέποντας κάτι καλό στην TV (ας είναι καλά η Nova που με βοηθά να βλέπω ταινίες πρόσφατες που δεν κατάφερα να δω στον κινηματογράφο 2-3 χρόνια τώρα... ξέφυγα όμως από το θέμα).

Το πακέτο με την καρύδα, καιρό μες στο ντουλάπι, υπολογίζοντας πως θα έκανα κάποιο σχετικό γλυκάκι, ήταν μπροστά - μπροστά, οπότε κέρδισε τον πρώτο λαχνό!
Απλώς έπρεπε να βρω κάτι να το συνδυάσω. Και το μόνον που μου ταίριαζε στην γεύση ήταν το άρωμα του λεμονιού.
Ιδού λοιπόν τι θα χρειαστείτε:

2 φόρμες των 6 θέσεων για muffins καθώς και τα σχετικά χαρτάκια για τις φόρμες.

Υλικά
2 αυγά,
2 λεμόνια (θα χρησιμοποιήσουμε και το ξύσμα τους και τον χυμό τους),
2 κουταλιές σούπας τριμμένη καρύδα ,
1 κούπα ζάχαρη,
1 και μισή κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1 κουταλιά γλ. μπεϊκιν πάουντερ,
1/2 κούπας ελαιόλαδο,
1/2 κούπας γάλα

Σε βαθύ μπόλ παίρνετε το ξύσμα των λεμονιών που τα έχετε προηγουμένως πλύνει πολύ καλά και το ανακατεύετε με την ζάχαρη, για να βγάλει όλο του το εσσάνς. Τ' αφήνετε να σταθούν για κανένα δεκάλεπτο. Στην συνέχεια ρίχνετε μέσα τ' αυγά και χτυπάτε καλά με τον αυγοδάρτη για να εννωθούν τα υλικά. Προσθέτε τον χυμό των λεμονιών, την τριμμένη καρύδα και συνεχίζετε το ανακάτεμα. Σταδιακά ρίχνετε το αλεύρι με το μπέϊκιν πάουντερ, εναλλάξ ρίχνετε το ελαιόλαδο με το γάλα, μέχρι να τελειώσουν και αυτά τα υλικά και να έχετε έναν ωραίο χυλό.
Με την βοήθεια μιας κουτάλας με ρίγχος γεμίζετε τις θήκες των muffins.
Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς μέχρι να φουσκώσουν και να ροδίσουν όμορφα.
Τέλεια συνοδεία για τσαϊ ή καφεδάκι.

Για το Strudel δεν σας γράφω γιατί θεωρώ πως είναι κάτι που ξέρετε πολλοί να φτιάχνετε, την μόνη σημείωση που θα κάνω είναι να προτιμήσετε εάν χρησιμοποιείτε ζάχαρη, να βάζετε πάντα την μαύρη γιατί δίνει γεύση "καραμέλας" στα μήλα.

Καλή εβδομάδα σε όλες και όλους.

Τίποτε πιο "express" από αυτό το τσουρέκι.

Το πιο "express" γεμιστό τσουρέκι, 

που θα μπορούσα να κάνω, νομίζω πως είναι αυτό της φωτογραφίας!

Ήθελα κάτι για το πρωινό κολατσιό, καθώς και να πάρω κάτι μαζί μου για τα παιδιά του γραφείου μου, είπαμε τα έχω υπό την προστασία μου, και ο χρόνος δεν ήταν υπέρ μου χθες το βράδυ.
Όταν το σκέφτηκα ήταν κάπως αργούτσικα οπότε ο βοηθός στην διαδικασία ζυμώματος μπήκε στην μπρίζα (αν και είναι σχεδόν πάντα στην μπρίζα και περιμένει ...)!

Μέσα στον αρτοπαρασκευαστή μου λοιπόν, μπήκαν τα ακόλουθα υλικά:
χυμός από δύο μέτρια πορτοκάλια,
1/2 κούπας λιωμένο βούτυρο, ανακατωμένο με μια ακόμη κουταλιά λιωμένο βούτυρο γάλακτος,
650 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
3 κουταλιές της σούπας λευκή ζάχαρη,
1 πρέζα αλάτι,
1 μεγάλο αυγό,
1 κουταλάκι κοφτό βανίλια κρυσταλλική (αντί για μαστίχα),
το ξύσμα από τα δύο πορτοκάλια,
1 φακελάκι ξηρή μαγιά.

Το πρόγραμμα ζυμώματος μπήκε σ' ενέργεια κι' εγώ αποχώρησα για το SM. Μετά από μία ώρα και 20 λεπτά που είχα γυρίσει, είχε τελειώσει η διαδικασία ζυμώματος και πρώτου φουσκώματος και μπήκα στην δεύτερη φάση. Η ώρα ήταν ήδη 8.30 το βράδυ...
Σ' μια φόρμα με έλασμα, έστρωσα χαρτί ψησίματος. Με ελαφρώς λαδωμένα χέρια (γιατί η ζύμη αυτή κολλάει) μετέφερα το μισό από το ζυμάρι μου.
Στην επιφάνεια του έστρωσα γέμιση που έφτιαξα με:
3 κουταλιές σούπας μερέντα,
1/2 πλάκαw λιωμένη bitter σοκολάτα,
1 κουταλιά λιωμένο βούτυρο
και τέλος, 3 κουταλιές αλεσμένο φουντούκι.

Κάλυψα την γέμιση με το υπόλοιπο ζυμάρι και όση σοκολατένια γέμιση μου έμεινε στο μπολ, την "έχωσα" με κουταλιές μέσα στο ζυμάρι σε διάφορα σημεία. Πασπάλισα με λίγη μαύρη ζάχαρη την επιφάνεια. Και άφησα το express τσουρέκι να φουσκώσει για 3/4 της ώρας ακόμη μέσα σε ελαφρώς ζεστό φούρνο.
Στην συνέχεια το έψησα στους 180 βαθμούς με αέρα και σε μισή ώρα ήταν έτοιμο και μας περίμενε για το πρωϊ.  Η πρωϊνή φωτογραφία σας δίνει μια εικόνα.
Γευστικώς πολύ καλό και με αρώματα: πορτοκαλιού, σοκολάτας, πραλίνας και φουντουκιού που το κάνει γαργαλιστικό για τους περισσότερους.