Muffins Κανέλλας-Αμύγδαλου (αυτά του ψαρέματος)

Τα πράγματα είναι απλά, όταν θέλεις κάτι γλυκό, το πιο απλό που μπορείς να φτιάξεις είναι ένα κέϊκ. Με τα muffins πια, έχουμε όμως ακόμη πιο γρήγορη διαδικασία (τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω) και είναι και εύκολα στην μεταφορά αν θέλεις να τα πας κάπου.

Ανοίγεις ντουλάπια και ότι υπάρχει διαθέσιμο ως υλικό μπορεί να σου δώσει άμεσα λύση. Αρκεί τα ντουλάπια σας να μην είναι παντελώς άδεια  :-)  συμβουλή προς τις νέες νοικοκυρές και νοικοκύρηδες.
Φροντίζετε να έχετε πάντα ορισμένα πράγματα ως στοκ: ελαιόλαδο, ζυμαρικά, ρύζι, αλεύρι, ζάχαρη, καφές, μπαχαρικά, λίγους ξηρούς καρπούς της αρεσκείας σας, κάποιο χυμό (συνήθως πορτοκάλι) εσσάνς, κάποιο κρασάκι. Και στο ψυγείο φυσικά παρομοίως: μαργαρίνη ή βούτυρο, φρούτα, αυγά, τυράκι και κάποια λαχανικά. Τούτα τα πράγματα θα σας βγάλουν από δύσκολη θέση αρκετές φορές (και τώρα που κάποια νέα παιδιά πάνε να μείνουν μόνα τους ως φοιτητές, δώστε τους αυτές τις συμβουλές καθώς και ένα βιβλιαράκι με εύκολες και γρήγορες συνταγές, πιστεύω πως θα τα βοηθήσετε αρκετά για να νοιώσουν αυτόνομα μακριά από την κουζίνα της οικογένειας).

Ξέφυγα όμως, από το θέμα, που είναι η ευκολία με την οποία μπορούμε να φτιάξουμε muffins, που καταναλώνονται δε, επίσης πολύ εύκολα.

Τα muffins της φωτογραφίας έγιναν στον εξοχικό (και μάλιστα ανήμερα του Αγίου Φανουρίου) για να τα πάρουν οι ψαράδες μας μαζί τους (μιας και θα την έβγαζαν στην θάλασσα όλη νύχτα) να τους γλυκάνουν αλλά και να τους φανερώσουν ψάρια!

Δεν ήταν η αυθεντική συνταγή για Φανουρόπιτα, αλλά έμοιαζε αρκετά και μέσα στα "πλαίσια" των 9 υλικών που απαιτούνται.

2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις,

1 κουταλιά γλυκού μπεϊκιν πάουντερ,

1 κούπα ζάχαρη,

2 κουταλάκια κανέλα σκόνη,

½ κουταλάκι βανίλια,

½ κούπας ελαιόλαδο

½ κούπας αλεσμένο ωμό αμύγδαλο

1 ποτηράκι κονιάκ

1 μικρό μπουκαλάκι πορτοκαλάδα με ανθρακικό (το ανθρακικό δρα όπως η σόδα)

Σε βαθύ μπολ βάζετε το λάδι, την ζάχαρη, την κανέλα και την βανίλια και χτυπάτε καλά μ’ ένα μιξεράκι για 3-4 λεπτά. Στην συνέχεια προσθέτετε το αλεσμένο αμύγδαλο, το κονιάκ, την πορτοκαλάδα για να ενωθούν και τελευταία μπαίνουν το αλεύρι και το μπεϊκιν.

Μοιράζετε το υλικό σε θήκες των muffins ντυμένες με χαρτάκια ή λαδόχαρτο και ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για μισή ώρα περίπου.

Τα βγάζετε αφήνετε να κρυώσουν και πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη.

Δεν γύρισε πίσω ούτε ένα, από το ψάρεμα, αλλά ήρθαν κάπου 6 κιλά ψαράκια!

Το καλοκαίρι μας γλυκαίνει με κάθε τρόπο.

Το καλοκαίρι μας γλυκαίνει πάντα.
Ταπεινή μου δε άποψης, ότι τα κέϊκς του καλοκαιριού πρέπει να είναι ανάλαφρα και να έχουν οπωσδήποτε μέσα τους φρούτα, γιατί γίνονται σαφώς πιο σαγηνευτικά.
Έτσι λοιπόν και τούτο της φωτογραφίας μας, που έγινε με ταχύτητα, χάρη σε μια πρόσκληση της τελευταίας στιγμής είναι μέσα στα πλαίσια που προσωπικά ήθελα.

Τα υλικά απλά και συνηθισμένα για ένα κέϊκ.
Αυγά, γάλα, βούτυρο ή λάδι (εγώ βάζω μισό - μισό το υλικό αυτό), ζάχαρη, βανίλια και τριμμένο μοσχοκάρυδο (αυτό κάνει την διαφορά στην μυρωδιά) λίγο υγρό εσανς με άρωμα πορτοκάλι (2-3 σταγόνες) μια πρέζα αλάτι (το χρειάζεται η ζύμη το αλμυρό της και μην σας φανεί παράξενο.
Παστέλια ξηρών καρπών, ή σουσαμιού σπασμένα με το mutli ή μέσα σε μια σακούλα που θα τα θρυμματίσετε με κάτι βαρύ (όπως ένας πλάστης), αμύγδαλα ωμά ή φυστίκια Αιγίνης είναι επίσης εξαιρετική συνοδεία.

Το μοσχοκάρυδο, ήρθε να δέσει απόλυτα με τα ροδάκινα που μπήκαν στο κεϊκ, ενώ δύο καλές χούφτες κεράσια ( που είχαν γίνει μια ελαφριά κομπόστα εδώ και καιρό - χωρίς κουκούτσι πάντα)  μπήκαν μέσα στον χυλό επίσης έδωσαν ακόμη πιο "τσαχπίνικο" τόνο και γεύση.
Δοκιμάστε να κάνετε παρόμοια πράγματα με τα φρούτα που σας βρίσκονται διαθέσιμα.
Τα σύκα ή οι κόκκινες ρώγες σταφυλιού, είναι πολύ πετυχημένοι αντικαστάτες.

Βουτυρώνετε καλά ένα μέτριο ταψί φούρνου και το πασπαλίζετε με δύο κουταλιές σούπας ζάχαρη (σ' αυτή την διαδικασία προτιμώ την μαύρη) πάνω από την ζάχαρη βάζετε κομμάτια καθαρισμένων ροδάκινων, σε μισοφέγγαρα ή κύκλους, καλύπτοντας καλά όλο το ταψί.
Από πάνω πασπαλίζετε τα φρούτα με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς, το σουσάμι ή τους ανάλατους ξηρούς καρπούς ψιλοκομμένους.

Ετοιμάστε τον χυλό του κέϊκ, κατά τα κλασσικά και ρίχτε τον πάνω στα φρούτα και τους ξηρούς καρπούς.  Στην συνέχεια μέσα στον χυλό βυθίστε κεράσια, βύσσινα, κομμάτια ροδάκινου, σύκα κομμένα στα τέσσερα, ρώγες από σταφύλι (φροντίστε να μην έχει κουκούτσια) και ψήστε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για περίπου 45 λεπτά.

Αφήστε το κέϊκ να κρυώσει πάνω στην σχάρα για μισή ώρα με τρία τέταρτα, χαρακώστε γύρω-γύρω μ' ένα κοφτερό μαχαίρι και αναποδογυρίστε σε μια μεγάλη πιατέλα. Πασπαλίστε με άχνη αν θέλετε και είστε έτοιμοι να το γευτείτε. Φροντίστε να έχετε κι' ένα ωραίο καφεδάκι και καλή παρέα και όλα θα είναι σαφώς πιο ευχάριστα.

Η Στέλλα της Ξάνθης ... και ο Έρωτας της!

O Έρωτας των Γεύσεων  ήταν αυτός που μας "πρωτογνώρισε"  αλλά από τότε η σχέση μας κρατεί καλά και η επικοινωνία μας δεν έπαψε όλο αυτόν τον καιρό.
Πάνε σχεδόν 6 χρόνια (αν θυμάμαι καλά) που η Στέλλα μπήκε στις "επιλογές ψυχής" που λέμε, μέσα από το βιβλίο της και μετά από μια δική μου τότε αναφορά στο Ηungry, όπου ιντερνετικός φίλος μας έφερε σε επαφή και η Στέλλα με ευχαρίστησε για τα καλά μου λόγια.

Αυτή ήταν και η αρχή της γνωριμίας μας.
Από τότε είπαμε και γράψαμε πράγματα μεταξύ μας.

Την διάβαζα και την παρακολουθούσα μέσα στο blog της, μέσα από το Facebook, επικοινωνούσαμε με mail, τα λέγαμε στο τηλέφωνο, την συνάντησα στην Αθήνα... αλλά  ήρθε και ο καιρός να την συναντήσω στην έδρα της, την Ξάνθη (τα πράγματα πάντα γίνονται στον χρόνο τους).

Ήρθε και το πρόσφατο βίβλιο της  Καβάλας  Γεύσεις, που κατάφερε να αποσπάσει ένα πολύ σημαντικό βραβείο, στο τόσο αυτό ειδικό χώρο των εκδόσεων γεύσης, που πραγματικά αιστάνθηκα υπερήφανη για την αγαπημένη Στέλλα. Ήταν η δικαίωση των κόπων της. Της αγάπης που έχει γι' αυτό που κάνει με αφοσίωση και "πείσμα" παρά τις όποιες δυσκολίες έχει συναντήσει.

Στο ταξίδι μου στην Ξάνθη, η φίλη Στέλλα, δικαίωσε την εικόνα που είχα σχηματίσει τόσο καιρόν γι' αυτήν. Είναι άτομο με θέληση.

Αγαπά με πάθος τον τόπο της (σχεδόν όλη την Βόρειο Ελλάδα δηλαδή). Θέλει να περάσει μέσα από την δουλειά της, την αγάπη για την μαγειρική και σε άλλους ανθρώπους. Αγωνίζεται και προσπαθεί για να κάνει το μεράκι της και την αγάπη της, επάγγελμα, και αυτό (για όσους με διαβάζετε) είναι ΕΥΛΟΓΙΑ και το εννοώ.

Σκεφτείτε να δουλεύετε για χρόνια σε μια δουλειά, χωρίς να την αγαπάτε, χωρίς να σας γεμίζει αυτό που κάνετε... Το μόνο που κερδίζετε είναι τα χρήματα που σας βοηθούν να ζήσετε ευπρεπώς.

Δεν κερδίζετε όμως σε δημιουργία, σε εμπειρίες, σε εικόνες, σε συνεργασίες, σε όνειρα και σε στόχους για την επόμενη μέρα (ελπίζω ότι καταλαβαίνετε τι θέλω να σας πω).
Αυτά όλα, έχω την αίσθηση, πως η Στέλλα τα έχει κερδίσει με την αξία της!

Μέσα από τα μάτια της είδα λοιπόν και την όμορφη Ξάνθη και με την βοήθειά της ψωνίσαμε ωραία πράγματα (μπαχαρικά, φύλλο,  όσπρια μέχρι και καλάθια αυθεντικά). Ενώ φάγαμε και κάτι λιχουδιές που τι να σας λέω τώρα... Φύγαμε και την χαιρετήσαμε με την υπόσχεση ότι θα βρεθούμε σύντομα (μάλλον στην Αθήνα αυτήν την φορά).

Σαν αποχαιρετιστήριο δώρο είχα κάποια καλούδια από αυτήν.

Αυτό που θα σας αναφέρω όμως με ιδιαίτερη έμφαση είναι η σάλτσα βύσσινο, φτιαγμένη από τα χεράκια της και με βύσσινα της δικής της παραγωγής! 

Την δοκίμασα λοιπόν σε γαρίδες το περασμένο ΣΚ όπως μου πρότεινε.

Είναι  πολύ καλή και δεν το λέω για να της κάνω διαφήμιση, αλλά καλού-κακού άμα θέλετε να την δοκιμάσετε (γιατί κάνει και διανομές) κάντε μια παραγγελία, και δεν θα χάσετε, ως σύσταση για όσους αρέσκονται στα γλυκόξινα.  Πληροφορίες θα βρείτε μέσα στο blog της Στέλλας καθώς και την τιμής της.

Στελλίτσα, καλή συνέχεια σε όλα.

Οι στόχοι σου να ευωδωθούν γρήγορα...και keep going με πείσμα και με "τσαμπουκά".

Πάντα, για όλα τα προβλήματα έρχεται η λύση. Λυτρωτική πολλές φορές  (αλλά και σαρωτική) και από 'κει που δεν το περιμένουμε.

Με αγάπη,

Πηνελόπη

Λεμονάτο Ραβανί Καρύδας

Τα μικρά πράσινα εσπεριδοειδή όλων των ειδών που αναπτύσσονται τούτη την εποχή στα δένδρα με έβαλαν σε σκέψεις. 

Το νεραντζάκι γλυκό που  έφτιαξα, το μοίρασα κιόλας. 

Τα νεραντζομαφφινάκια, τα γευτήκαμε και ήταν άκρως πρωτότυπα. 

Ε, μετά έπιασα στα χέρια μου τα νιούτσικα πράσινα λεμονάκια.

Τι να λέμε...

Το «νεογέννητο» έχει άλλη χάρη, όπως ακριβώς και τα μωράκια που όλη την ώρα θέλεις να τα πασπατεύεις :-)

Πέρασα λοιπόν από την αυλή του γείτονα (δύο δρόμους παρακάτω από το σπίτι μας) και οι  λεμονιές του οι μισές βλέπουν στον δρόμο. Κατάφορτες με μικρά και μεσαία πράσινα λεμονάκια. Είναι ότι πρέπει για γλυκό, αλλά που να κάθομαι τώρα…να κάνω τα ίδια, άλλωστε θα φτιάξω γλυκό σταφύλι σίγουρα.

Όμως έκοψα  τέσσερα μικρούτσικα έτσι για τη χαρά της μυρωδιάς τους και μετά τα οδήγησα στην κατσαρόλα! Όχι θα μου ξέφευγαν.

Τα ξέπλυνα αρχικά καλά. Τα έριξα μέσα στο νερό και τα έβρασα για μια ώρα και κάτι μέχρι να μαλακώσουν αφού τους άλλαξα δύο φορές το νερό που έβραζαν.  Τα άφησα να κρυώσουν και μετά τα έκοψα για να κρατήσω μόνον το χοντρό πράσινο μέρος της φλούδας. Το άγουρο περιεχόμενο το πέταξα μαζί με τα κουκούτσια.

Την φλούδα την έκοψα στο Multi και μετά την έβαλα μαζί με δύο κουταλιές ζάχαρη, να κάτσει να περιμένει για κανένα μισάωρο…

Και τώρα τι την κάνουμε;  

Ραβανί καρύδας με μπόλικο άρωμα λεμονιού.

Φλασιά δηλαδή, μιας και καρύδα είχαμε αρκετή από προηγούμενο καρυδογλυκό. Γιαουρτάκι, σιμιγάλι, αυγά, αλεύρι, βούτυρο και βούτυρο γάλακτος... 

Όλα τα απαιτούμενα δηλαδή.

Εύκολα γίνεται  (και ακόμη ευκολότερα φαγώθηκε - γιατί αυτό της φωτογραφίας ίσα που πρόλαβα να του βγάλω μια πόζα).

Τι θα χρειαστείτε για ένα μέτριο ταψί φούρνου.

1 και 1/2 κεσεδάκι γιαούρτι (στραγγιστό με χαμηλά λιπαρά)

250  γραμμάρια σιμιγδάλι ψιλό (ή μισό - μισό ψιλό και χοντρό)

4 αυγά μέτρια,

2 κουταλιές βούτυρο γάλακτος,

1/2 πακέτου μαργαρίνη,

1 κουταλιά μπεϊκιν πάουντερ

4 κουταλιές καρύδα ψύχα,

φλούδα πράσινο λεμονιού,

3 κουταλιές αλεύρι αυτοδιωγκούμενο,

1 μεγάλη κούπα ζάχαρη,

και λίγο γάλα φρέσκο.

Σ' ένα μπόλ βάζετε το γιαούρτι μαζί με το σιμιγδάλι και τ' ανακατεύται να ενωθούν καλά.

Τ' αφήνετε έτσι για 3/4 της ώρας, ώστε να "σπάσει" κάπως ο κόκκος του σιμιγδαλιού και να φουσκώσει.

Τις κομμένες φλούδες λεμονιού με την ζάχαρη (τις είχαμε ήδη). Μπορείτε αν θέλετε και βρείτε λεμονάκια, να τα βράσετε και να τ' αφήσετε ολόκληρα στο ψυγείο μέσα σε τάπερ σκεπασμένα μερικές μέρες μέχρι να έχετε χρόνο στην διάθεσή σας για να φτάξετε το γλυκό. Δεν θα πάθουν τίποτε.

Κατόπιν μέσα σε βαθύ μπολ χτυπάτε τα αυγά, με την ζάχαρη και τα δύο είδη βούτυρου μέχρι ν' ασπρίσουν. Ρίχνετε το πολτοποιημένο λεμόνι, την καρύδα, το ενωμένο γιαούρτι-σιμιγδάλι και ανακατεύετε και πάλι. Τελευταίο ενσωματώνουμε το αλεύρι, το μπέϊκιν πάουντερ και το γάλα (αν ο χυλός φανεί πολύ σφικτός). Ο χυλός σας είναι έτοιμος και το βάζετε σε καλά βουτυρωμένο ταψί.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο μέχρι να ροδίσει καλά.

Σημειώνουμε ότι το υλικό αυτό δεν φουσκώνει όπως ένα κεϊκ.
Αυτό θα γίνει μόλις το σιροπιάσουμε.

Για το σιρόπιασμα τώρα. Θα αφήσετε το γλυκό να κρυώσει λίγο και μετά θα το λούσετε με το σιρόπι που θα φτιάξετε με 2,5 κούπες νερό, 2,5 κούπες ζάχαρη, το χυμό από μισό λεμόνι, ένα ξυλάκι κανέλλας και φλούδα λεμονιού (κιτρίνου, κανονικά ώριμου δηλαδή).

Με το ζεστό σιρόπι βρέχετε το ελαφρώς κρύο ραβανί και το αφήνετε να το "πιεί" με την ησυχία του.

Μετά από καμμιά ώρα και κάτι, είναι έτοιμο προς κατανάλωση.
Όσο δε, κρυώνει τα αρώματα είναι ακόμη καλύτερα.

Τρώγεται σκέτο, αλλά και με παγωτό (όπως αυτό της φωτογραφίας που είναι βανίλλια-αγριοκέρασο της Κρι-Κρί και είναι πολύ καλό στην γεύση).

Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω την Μάνα του Λόχου (Έφη) για το βραβείο που είχε την καλοσύνη

να μου προσφέρει και να την γλυκάνω μ' ένα κομματάκι λεμονάτο ραβανί.

Ευχαριστώ Έφη. Κι εγώ με την σειρά μου να το χαρίσω σε όλους τους αναγνώστες και φίλους bloggers που διαθέτουν όρεξη και χρόνο μέσα στις κουζίνες τους αλλά και στα διάφορα χόμπυ τους. Όλα αυτά είναι μας κάνουν πιο ζωντανούς και πιο χαρούμενους μέσα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

Οδοιπορικού συνέχεια...

Η Θάσος, η Δράμα, η Ξάνθη και οι Σέρρες ήταν οι επόμενοι σταθμοί μας σε τούτο το καλοκαιρινό ταξίδι, που σαν βάση είχε πάντα την Καβάλα, γιατί χάρη στην τόποθετησή της στον χάρτη ευνόησε τις κοντινές μετακινήσεις μας προς τις γειτονικές της πόλεις.
Οι αποστάσεις εύκολες και άνετα προσβάσιμες, δεν ξεπερνούσαν συνολικά την μια ώρα με Ι.Χ.

Ωραίες πόλεις που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από μια πρωτεύουσα, μιας κι' έχουν τα πάντα. Τοπικές αγορές με άφονα αγαθά, υπηρεσίες, ψυχαγωγία, πάρκα, πλατείες, όμορφες κατοικίες (καλά τις πολυκατοικίες μην τις υπολογίζετε...παντού τα ίδια χάλια), παρελθόν, παρόν αλλά και μέλλον αν οι άνθρωποί τους τις προσέξουν περισσότερο.

Αξέχαστη η εμπειρία με την κεντρική καταπράσινη, δροσερή πλατεία της Δράμας και τις πηγές της Αγίας Βαρβάρας που είναι σχεδόν μέσα στον κεντρικό ιστό της πόλης. Νομίζεις ότι ξαφνικά βρέθηκες σε μια όμορφη βουνοπλαγιά με γάργαρα και τρεχούμενα νερά, ενώ μ' ένα-δυό βήματα πιο κει βρίσκεσαι μέσα στο κέντρο της αγοράς για ψώνια και καφεδάκι (σαν να ζεις σ' άλλη εποχή του χρόνου).

Θάσος

Δράμα

 

Ξάνθη

 

Αν μας προσέξετε καλά θα δείτε πολλά πάνω στο καρότσι μας μέχρι και κοφίνια :-))

Σέρρες

 

 

Στην αγορά και στην βόλτα μας στην Ξάνθη, είχαμε συντροφιά την αγαπητή φίλη Στέλλα Σπανού, που για μια φορά ακόμη, επιβεβαίωσε τα αισθήματα που τρέφω για κείνη μερικά χρόνια τώρα.
Σ' ευχαριστούμε πολύ, καλή μου Στέλλα.

Πριν τελειώσω με τούτο το ταξίδι να σας δώσω και μερικές γλυκιές "εικόνες"... για να με δικαιώσετε και εσείς με την σειρά σας, γιατί έλεγα πως θέλω να τα δοκιμάσω όλα  :-))

  Ατομικά  Μπαμπαδάκια

 Μπακλαβάς με Φυστίκι Αιγίνης

 

Εκμέκ Καταϊφι

Καζάν Ντιπί

Αλλά και δυό αλμυρές, για τους λάτρεις του είδους, μην τους αφήσουμε παραπονεμένους :-))
 Κρέας του Κυνηγού και Πανσέτα στην λαδόκολλα
(πίσω φαίνεται και η τυροκαυτερή κάπως)

 Γιαουρτλού Κεμπάπ

Με το καλό στον Σεπτέμβριο πια ...Τα "κεφάλια μέσα" μέχρι την επόμενη εξόρμηση και να είμαστε με τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά για να δεχτούμε νέες εμπειρίες, όσο κι' αν προσπαθούν να μας την μαυρίσουν, η μελέτη της Ιστορίας πάντα θα μας δικαιώνει.

Κεντρική Μακεδονία, Ανατολική Μακεδονία και λίγο από Θράκη

Μια μοναδικά αξιόλογη παρουσία μέσα στην διαδρομή των αιώνων, 
η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη. Πλούσια λαογραφική παράδοση, αρχαιλογικοί τόποι με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά  και το σήμερα μπλεγμένο μέσα από τη καθημερινή ζωή των ανθώπων της με την ιστορία, δεν μπορεί παρά να "κλέψουν" την καρδιά όσων την επισκέπτονται.

Tα επιβλητικά βουνά, τα όμορφα δάση, τα ποτάμια, οι λίμνες και τα σπήλαια  (Nέστος, Στρυμόνας, Aγγίτης, λίμνη Kερκίνη, σπήλαιο Aλιστράτης και Mααρά), οι πηγές της Αγίας Βαρβάρας με το απόλυτο πράσινο μέσα στην πόλη της Δράμας, οι ιαματικές πηγές στα περίχωρα, οι όμορφες αμμώδεις παραλίες της Kαβάλας και της Θάσου, δεν μπορεί παρά να σας προκαλέσουν και να σας εντυπωσιάσουν ακόμη κι' αν δεν είστε φυσιολάτρες.

Οι γραφικές "παλιές πόλεις" της Καβάλας και της Ξάνθης με τα όμορφα σπίτια και αρχοντικά τους.
Οι καπναποθήκες που έχουν γίνει ιστορικά μνημεία αλλά και τόποι πολιτισμού για το σήμερα, οι γραφικές εκκλησίες και τα προσκυνήματα, δεν μπορεί παρά να σας κάνουν να θέλετε να περπατήσετε ξανά και ξανά ανάμεσά τους. Ενώ η όμορφη (για μένα τουλάχιστον) πόλη των Σερρών είναι αυτή που άνετα θα με έκανε να πάω να ζήσω κοντά της.

Οι καλλιέργειες όλων των ειδών, με την απεραντοσύνη των κάμπων που τις φιλοξενούν, δεν μπορεί να μην σας κάνει να εφρανθείτε με τούτην την "άπλα" που χάρησε ο Θεός απλώχερα γύρω σας, ενώ τα γεννήματα τους προσφέρουν αυτονομία στην οικονομία του τόπου, όπως άλλωστε και η εύρωστη κτηνοτροφία που υπάρχει παντού.

Όσο για τις γεύσεις.
Γαργαλιστικές, γεμάτες από αρώματα με την μαγεία της κουζίνας της Ανατολής αλλά και του Πόντου και με πολλές θερμίδες...Κάτι που είναι άκρως εμφανές από τις "αφράτες" και "χυμώδεις" παρουσίες γύρω σας  και το λέω με την καλή την έννοια, γιατί πραγματικά δεν αιστάνθηκα καθόλου άσχημα όταν έλεγα ότι θέλω να δοκιμάσω απ' όλα (και μιλάω για τα γλυκά και παγωτά κυρίως) και δεν γύριζαν να με κοιτάξουν υποτιμητικά τα μάτια γύρω μου!  Να 'ναι καλά οι άνθρωποι.

Εικόνες αυτού του οδοιπορικού που χρόνια τώρα ήθελα να κάνω, αλλά προφανώς τον Αύγουστο του 2011 είχε έρθει η ώρα του.
Γιατί, κάθε πράγμα για να γίνει, γίνεται μόνον στην ώρα του!
Κρίμα που δεν είχαμε και άλλες μέρες στην διάθεσή μας για να πάμε και παραπέρα μέχρι την Ροδόπη, την Αλεξανδρούπολη, το Σουφλί, το Διδυμότειχο και τον Έβρο (ως σπονδή στην στρατιωτική θητεία του μεγάλου άνδρα της οικογένειας).

Όλα τα πιο πάνω, μαζί με τα διαβάσματα και τα αναγνώσματα με έκαναν να καταλάβω, γιατί πάντα τούτο το κομμάτι της Ελλάδας ήταν και είναι στο "μάτι" των γειτόνων μας.  Θα το νοιώσετε κι' εσείς αν οι δρόμοι σας φτάσουν μέχρι εκεί.

Μέχρι τότε όμως ας χαζέψετε το δικό μας φωτογραφικό ρεπορτάζ.

Πως την είδε το πενάκι του παλιού περιηγητή τούτη την πόλη, τη χτισμένη πάνω στους λόφους της.

 

Πως φαίνεται σήμερα μέσα από τον φακό της δικής μας φωτογραφικής μηχανής, στο πέρασμα του χρόνου.

Με τα αρχοντικά της μέσα στην παλιά πόλη και με την ιστορία να μας ακολουθεί κατά βήμα.

Με το Imaret και την ιστορία του να σε προ(σ)καλεί να διαβείς το κατώφλι του και να δεις πιο μέσα.

 

 Να αναρωτηθείς και να σκεφτείς τελικά πως ο χρόνος εξελίσσεται μέσα από τα υλικά αγαθά και πως αυτά μένουν σε τούτη τη γη, ενώ οι άνθρωποι αποχωρούν και μένει μόνον η ιστορία τους πίσω.

Και μετά από αυτή την πεζοπορία μέσα στην παλιά πόλη, 

ένα καφεδάκι και λίγη ξεκούραση είναι ότι χρειάζεται.

 

 Και θα επανέλθω με άλλες εικόνες, μυρωδιές και πόλεις... μέχρι τότε να είστε όλοι καλά και να είναι οι "δρόμοι" ανοιχτοί εμπρός σας.

Νεραντζο-δημιουργίες και βραβεύσεις.

Με έβαλε στα αίματα η φίλη Vita με το νερατζογλυκό της, και καθώς είχα τέσσερα χρόνια να το φτιάξω, δεν κατάφερα τελικά να προβάλλω και πολύ σθεναρές αντιστάσεις :-))

Πήγα λοιπόν στις νερατζιές της αυλής μας και μάζεψα κι' εγώ τα δικά μου (άμα έχεις μαχαίρι τρώς και πεπόνι δηλαδή) νεραντζάκια. Τώρα πια έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία και το γλυκάκι ξεκουράζεται στα βαζάκια που έχουν δωθεί εδώ και εκεί (για να μην τα φάω κι' όλα μόνη μου).

Αλλά επειδή, ως πειραματιζόμενο ον δεν σταματώ πουθενά, ειδικά όταν μου καρφωθεί κάτι στο μυαλό (!!!)  ας σας παρουσιάσω και τα Muffins Νεραντζιού!

Αυτά προέκειψαν από μια τάση της στιγμής, στο τόσο ιδιαίτερο άρωμα που είχε ακόμη και το νερό που έχυνα, καθώς ξεπίκριζα τα νεραντζάκια μου και είπα δεν μπορεί αυτό το άρωμα δεν πρέπει να πάει χαμένο...

Η Βαγγελιώ τα γράφει όλα τα βήματα στο post της, οπότε δεν νομίζω πως θα σας δυσκολέψω περισσότερο (λέγοντας κι' εγώ τα δικά μου). Αφού ξεπικρίσετε μερικά νεραντζάκια 5-6 ανάλογα με την ποσότητα των muffins που θα φτιάξετε (για 12 είναι αρκετά τα 6) και τα έχετε ήδη βράσει ώστε να είναι μαλακά  και πριν αρχίσετε το συρόπιασμα του γλυκού και το όλο δέσιμο, επιλέγετε 6 μεγαλούτσικα.  Τα κόβετε στη μέση και αφαιρείτε μ' ένα κοφτερό μαχαίρι πιθανόν κουκουκούτσια και μέρος του εσωτερικού. Μας ενδιαφέρει να κρατήσουμε την σύνολο της φλούδας.

Τα μέρη αυτά τα λιώνετε στο multi  και να μοιάζουν κάπως με τα κόντιτα (τα κομμάτια δηλαδή απο έτοιαμ φρούϊ γλασσέ που βρίσκετε στο σούπερ μάρκετ). Μην τα κάνετε πουρέ, γιατί θέλουμε να τα βρίσκουμε λίγο στο στόμα, όταν θα δαγκώνουμε το μαφφινάκι :-))

Στην συνέχεια ανακατεύετε τον πράσινο μυρωδάτο πολτό με μιάμιση κούπα ζάχαρης και τα αφήνετε να σταθούν έτσι "αδελφωμένα" για 15 με 20 λεπτά, αυτό το κάνετε γιατί θα τονιστεί ακόμη περισσότερο το άρωμα του πολτού και να σας έρθει σε μορφή που θα μοιάζει με "πάστα"

Η συνέχεια είναι πολύ απλή.
Στρώνετε τις θήκες των muffins με τα χαρτάκια ή με κομμένο στα μέτρα τους λαδόχαρτο.  Και στην πάστα νερατζιών-ζάχαρης ρίχνετε 2 μεγάλα αυγά, μισή κούπα λιωμένο βούτυρο, λίγη κρυσταλλική βανίλια και λίγο γάλα ανακατεύετε καλά και τέλος προσθέτετε μιάμιση κούπα αλεύρι που φουσκώνει μόνο του ή αλεύρι για όλες τις χρήσεις μαζί μ' ένα κουταλάκι μπέϊκιν πάουντερ.

Με την βοήθεια βαθειάς κουτάλας μοιράζετε τον χυλό στις θήκες  της μαφφινιέρας σας και ψήνετε σε καλά προθερμασμένο φούρνο για 25 λεπτά περίπου.

Χρώμα, άρωμα και άκρως πρωτότυπη γεύση για muffins.

Στο σημείο αυτό να ευχαριστώ θερμά την φίλη Ελένη με τα γευστικά και όχι μόνον ταξίδια της, για το βραβείο που είχε την καλοσύνη να μου προσφέρει.
Έχουν περάσει αρκετές ημέρες από τότε είναι η αλήθεια, αλλά με τις διακοπές, πάει παρέα και η πλήρης "αποδιοργάνωση" :-)))
Ευχαριστώ σε και πάλι καλή μου Ελένη.