Μεθυσμένα Κουλούρια ή αλλιώς Ουζοκούλουρα

Κατόπιν "εκφρασμένης" επιθυμίας φίλων αναγνωστών του blog, να δουν και την συνταγή για τα νηστίσιμα ουζοκούλουρα, έρχομαι να την καταγράψω, ώστε να υπάρχει πάντα στην διάθεσή σας.
Είναι νοστιμότατα, διαφορετικά και άκρως μυρωδάτα.
Μην τα φτιάξετε μόνον σε περίοδο νηστείας, αξίζουν την προσοχή σας και τις άλλες μέρες του χρόνου.

Το ωραίο μου το είπε συνάδελφος: "πρώτη φορά,τρώω κουλουράκια που να μου θυμίζουν πατατατάκια!  Με τέτοια μυρωδιά, που είναι όμως ταυτόχρονα γλυκά".
Τα συμπεράσματα δικά σας...

Υλικά που θα χρειαστείτε για 3 μεγάλα ταψιά φούρνου:
1 ποτήρι νερού γεμάτο ούζο,
1 ποτήρι νερού γεμάτο λάδι (ή ένα πακέτο μαργαρίνη με ελαιόλαδο-λιωμένη)
1 ποτήρι νερού γεμάτο ζάχαρη άσπρη,
2 κουταλιές σούπας σπόρους γλυκανίσου (όχι τον αστεροειδή)
4-5 δάκρυα μαστίχας,
2 κουταλάκια του γλυκού μπέϊκιν πάουντερ,
1 κουταλάκι του γλυκού σόδα
και περίπου ένα κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Βάζετε στο multi τους σπόρους γλυκανίσου, μαζί με την μαστίχα και μια κουταλίτσα ζάχαρη, τα χτυπάτε με μερικές στροφές, ώστε να σπάσουν οι κόκκοι και να γίνουν όσο το δυνατόν πιο σκόνη.

Στην λεκάνη που θα κάνετε το ζύμωμα, ρίχνετε το ούζο, το λάδι (ή την μαργαρίνη) και την ζάχαρη και χτυπάτε με τον αυγοδάρτη καλά ώστε να λιώσει η ζάχαρη και να ενωθούν τα υλικά. Στην συνέχεια ρίχνετε στο μείγμα την σκόνη μαστίχας-γλυκανίσου, την σόδα, το μπέϊκιν, ανακατεύετε και πάλι και σταδιακά αρχίζετε να προστέθετε το αλεύρι, μόλις αρχίσει το μείγμα να αποκτά υφή ζύμης αφήνετε κατά μέρος τον αυγοδάρτη και βάζετε χεράκια!
Γρήγορα έχετε μια εύπλαστη και μυρωδάτη ζύμη.
Την αφήνετε στην άκρη και ετοιμάζετε τα ταψιά σας, στρώνοντας αντικολλητικό χαρτί.
Προθερμένετε τον φούρνου και πλάθετε κουλουράκια σύμφωνα με το πως σας αρέσουν.
Εάν θέλετε μπορείτε να τα πασπαλίσετε με ζάχαρη πριν τα ψήσετε, αλλιώς και έτσι είναι το ίδιο νόστιμα.

Ψήνετε στους 160-170 βαθμούς με αέρα (πάντα ανάλογα με τον φούρνο) μέχρι ν' αρχίσουν να ροδίζουν. Μην τα παραψήσετε χρειάζεται να είναι "μια ιδέα" που έλεγε και η μάνα μου μαλακά όταν βγουν από τον φούρνο, γιατί μετά σφύγγουν.

Να σημειώσω δε, για την φίλη Έφη, πως αυτά μάλλον δεν έχουν καμμία σχέση με τα κουλουράκια που είδες στον φούρνο σου.
Εκείνα είναι κάπως "βιομηχανοποιημένα" με τους κόμπους τους να θυμίζουν κομπολόϊ. Ενώ συνήθως είναι πλασμένα με αλεύρι, ούζο και νερό....είναι τα απολύτως νηστίσιμα της Μεγαλο-Βδομάδας, μιας και δεν έχουν καθόλου λάδι.
Ελπίζω να βοήθησα κάπως.
Καλή επιτυχία στην προσπάθεια.

Τα 3 "Ν"...

Τα 3 "Ν"  είναι τούτα τα: νόστιμα, νηστίσιμα και για νηστικούς ... κουλουράκια!
Κουλουράκια....κουλουράκια!
Τίποτε ίσως καλύτερο για τις πρωϊνές βουτιές στο καφεδο-γαλατάκι, ή έστω στο σκέτο κεφαδάκι για άλλους.
Όμως διανύοντας περίοδο νηστείας, οι γεύσεις γίνονται πιο παραδοσιακές και για μένα άκρως πιο απολαυστικές.
Όχι βούτυρα, όχι αυγά, όχι πολλά λιπαρά...Όχι ότι δεν τα τρώμε κι' αυτά :-)) φωτιά θα πέσει να μας κάψει αν λέμε τέτοια ψέματα.

Τα κουλουράκια λαδιού-πορτοκαλιού, με τις όποιες ενδεχομένως παραλλαγές και προσθήκες κάθε φορά, είναι ασυναγώνιστα.

Τα ουζοκούλουρα με γλυκάνισο, αρωματικά και άκρως πρωτότυπα για όσους τα έχουν γευτεί.

Αξίζει λοιπόν να τα αναφέρουμε και από τούτο το blog, όχι ότι δεν υπάρχουν αλλού καταγραφές.

Για 4 μεγάλα ταψιά του φούρνου, από τα πρώτα - για τα ουζοκούλαρα έπεται συνέχεια, χρησιμοποίησα:
1 μεγάλο ποτήρι χυμό φρέσκου πορτοκαλιού,
1 μεγάλο ποτήρι ελαιόλαδο,
1 και 1/2 ποτήρια ζάχαρη,
2 κουταλιές της σούπας ξύσμα, απ' τα πορτοκάλια που έστηψα,
2 κουταλιές της σούπας κανέλλα σε σκόνη,
1/3 κουταλάκι γλυκού γαρύφαλλο σκόνη,
1 κουταλάκι κοφτό βανίλλια κρυσταλλική (ή εσσανς)
1 κουταλάκι γλυκού σόδα,
2 κουταλάκια γλυκού μπέϊκιν πάουντερ,
1 ποτηράκι του κρασιού μαυροδάφνη,
και περίπου ένα κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις (ίσως κατά το ζύμωμα να σας χρειαστεί λίγο επιπλέον καθώς και λίγο ελαιόλαδο, μέχρι να πάρετε μια εύπλαστη και σφιχτή ζύμη).

Σε βαθειά λεκάνη ρίχνετε όλα τα υλικά, από την αρχή προς το τέλος, αφήνοντας τελευταίο το αλεύρι που θα το ρίχνετε σταδιακά καθώς ανακατεύετε μ' ένα κουτάλι ή αυγοδάρτη. Μέχρι να φτάσετε να το ρίξετε πια όλο και εκεί πια θα αφήσετε το κουτάλι κατά μέρος και βάλετε χεράκια στο ζύμωμα!

Σ' αυτήν την φάση αν η ζύμη κολλάει ακόμη στα χέρια θα σας χρειαστείτε λίγο αλεύρι και λίγο λάδι μέχρι να βγαίνει πια εύκολα από τα χέρια σας.
Είστε έτοιμοι.
Αφήνετε την ζύμη για λίγο κατά μέρος...και ετοιμάζετε τα ταψιά σας στρώνοντας τα με λαδόχαρτο. Θα παίξουν σίγουρα τα 3 και το τέταρτο θα κάνει τον "μπαλαντέρ" στο τελείωμα.

Ξεκινάτε το πλάσιμο, σύμφωνα με τα γούστα και τις γνώσεις σας και αυτό το τελευταίο το λέω γιατί ο δικός μου μικρός φούρναρης, τα κουλουράκια τα έκανε μπαστουνάκια και περισπωμένες  :-)) και τα αραδιάζετε πάνω στα ταψιά σας.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-190 βαθμούς, σε αέρα και πάντα ανάλογα με τον φούρνο, μέχρι να πάρουν ωραίο ρόδινο χρώμα και σίγουρα θα έχουν διπλασιάζει τον όγκο τους.

Όσο για τις παραλλαγές, μπορείτε να τα εμπλουτίσετε: με καβουρδισμένα αμύγδαλο, καβουρδισμένο φουντούκι, σουσάμι και ψιλή σταφίδα. Η μαυροδάφνη μπορεί ν΄ αντικατασταθεί με γλυκό σαμιώτικο κρασί, κονιάκ ή μαύρο ρούμι.

Καλόφάγωτα, όπως κι' αν τελικά τα φτιάξετε. 
Να είστε δε, σίγουροι ότι κάνουν θραύση σε όσους τα προσφέρετε :-)) έχω προσωπικούς μάρτυρες γι' αυτό.

Μανταρινάτα

Αύριο των Αγίων Θεοδώρων, έχουμε και εμείς την "τιμητική" μας, να σας κεράσουμε λοιπόν ένα όμορφο και άκρως αρωματικό αμυγδαλωτό.

Μανταρινάτα αμυγδαλωτά

για 2 ταψιά θα χρειαστείτε:

650 γραμ. ξασπρισμένο και αλεσμένο αμύγδαλο,
650 γραμ. ζάχαρη κρυσταλλική, εγώ έβαλα μισή δόση άσπρη και μισή σκούρα ακατέργαστη ζάχαρη,
τις φλούδες (πολύ καλά πλυμμένες) από 5 μεγάλα μανταρίνια, τον χυμό μπορείτε να τον πιείτε :-))
1 κουταλάκι βανίλια σκόνη ή εσσάνς βανίλιας,
4 φρυγανιές κοπανισμένες
2 καλές κουταλιές σιμιδγάλι ψιλό,
1 αυγό
και ζάχαρη άχνη για το στόλισμα.

Σε μια κατσαρόλα με νερό που βράζει βάζετε τ' αμύγδαλα να βράσουν για 5 λεπτά, έτσι ώστε να μπορέσετε να τα ξεφλουδίσετε πολύ εύκολα. Στην συνέχεια τα σουρώνετε, τα ξεπλένετε με κρύο νερό και τα ξεφλουδίζετε. Τα περνάτε από το multi, για να τ' αλέσετε.

Σ' ένα άλλο κατσαρολάκι βράζετε τις καλά πλυμμένες φλούδες μανταρινιού, μέχρι να μαλακώσουν (περίπου για 15-20 λεπτά) τις σουρώνετε, τις ξεπλένετε με κρύο νερό και τις αλέθετε επίσης στο multi.

Σ' μεγάλη αντικολλητική κατσαρόλα τοποθετείτε τώρα: την ζάχαρη, το αλεσμένο αμύγδαλο, τις αλεσμένες μανταρινόφλουδες και την βανίλια και τα "μαγειρεύετε" σε μέτρια φωτιά μέχρι να έχετε μια ωραία και εννιαία σε μορφή "πάστα" που θα ξεκολλά από τα τοιχώματα της κατσαρόλας.
Καθ' όλο το διάστημα ανακατεύετε συνεχώς με ξύλινη κουτάλα. Το όλο "μαγείρεμα" θα σας πάρει κανένα 10 λεπτο περίπου.
Αποσύρετε από την φωτιά ρίχνετε μέσα το αυγό, το σιμιγδάλι και την φρυγανιά και ανακατεύετε καλά με την κουτάλα, για πλήρη ενσωμάτωση και αυτών των υλικών.

Στην συνέχεια με την βοήθεια ενός μικρού κουταλιού παίρνετε μικρές ποσότητες από το μείγμα και προσπαθείτετε να δώσετε όσο πιο στρογγυλό σχήμα μπορείτε (αν δεν γίναι και τέλεια σφαίρα, δεν χάθηκε ο κόσμος) τοποθετείτε τις μπαλίτσες σε ταψί που έχετε στρώσει αντικολλητικό χαρτί και ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 150 βαθμούς για 20 λεπτά.

Τα αμγδαλωτά θα σας γαργαλίσουν την μύτη με τα αρώματα του ψημένου αμύγδαλου και του μανταρινιού. Αφού χλυάνουν ελαφρά τα μεταφέρετε σε πιατέλα και πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη.

Χρόνια Πολλά στους Θοδωρήδες και τις Θεοδώρες.

Υ.Γ. αν τα θέλετε νηστίσιμα παραλείψτε το αυγό και βάλτε λίγο λιωμένο βούτυρο τύπου Vitam, για να σας βοηθήσει να δέσετε το μείγμα.

Θαλασσινοί Μαρουλοντολμάδες

Η μέρα της Καθαράς Δευτέρας, θέλει τραπέζι στρωμένο από το πρωί, με όλα τα σχετικά και να βλέπεις ουρανό μπας και δεις τον δικό σου χαρταετό να πηγαίνει πιο ψηλά από τους άλλους...
Όνειρα!
Ποτέ δεν κατάφερα κάτι τέτοιο, στις μετρημένες, στο ένα χέρι, φορές που είπα να πετάξω αετό.
Φέτος όμως και ο καιρός ήταν εναντίον μας!
Δεν ξεμυτήσαμε από το σπίτι, πόσο μάλλον να πετάξεις χαρταετό...
Κοίταζα από την ταράτσα και το μπαλκόνι σε βάθος τον ορίζοντα και τίποτε δεν πετούσε.
Μόνον τα γκρίζα σύννεφα έτρεχαν πάνω στον επίσης γκρίζο κανβά του ουρανού. Το απομεσήμερο έπιασε και η βροχή.
Οπότε θες δεν θες... το ρίχνεις στις μαγειρικές δημιουργίες.

Hand made λαγανίτσα, έγινε εξαιρετική και το tip της ΓΑΣΤΕΡΟΠΛΗΓΟΣ για το άλειμά της ήταν εξαιρετικό.
Φασουλοσαλάτα (άσπρα βρασμένα φασόλια, πιπεριά κόκκινη κυβάκια, αγγουράκι τουρσί, κρεμμυδάκια φρέσκα ψιλοκομμένα και μπόλικος άνηθος με λίγο πιπεράκι, αλατάκι, λαδάκι και balsamico).
Χταποδάκι ξυδάτο (και ψαρεμένο από τον σύζυγο παρακαλώ) που το είχα ξεκινήσει από το Σάββατο για να γίνει όπως πρέπει.
Ταραμοσαλάτα, θαλασσινοί μαρουλοντολμάδες, καλαμαράκια τηγανητά (τα έφτιαξε η πεθερούλα όμως) ελιές, χαλβάς για επιδόρπιο και για φρούτο πεπόνι...έτσι για να πάω κόντρα στον χειμερινό καιρό!
Πάει πέρασε η μέρα και μπήκε κι' αυτή στο ντουλάπι του χρόνου...

Όμως μου άφησε μια καλή συνταγή.
Αυτή με τους Θαλασσινούς Μαρουντολμάδες.
Άρεσαν πολύ σε όλους, γι' αυτό και θεωρώ πως ήταν επιτυχημένη ώστε να σας την γράψω για να υπάρχει μιας και μπορείτε να την γευτείτε όλο το διάστημα της Σαρακοστής.

Θα χρειαστείτε λοιπόν:
3 μεγάλα μαρούλια, από τα οποία θα βγάλετε όλα τα μεγάλα φύλλα, τις καρδιές που είναι και πιο τρυφερές αξιοποιήστε τις σε σαλάτες.
1 πακέτο κατεψυγμένες μικρές γαρίδες καθαρισμένες (αν έχετε φρέσκες ακόμη καλύτερα)
1 μέτριο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο
1 ματσάκι άνηθο επίσης ψιλοκομμένο
1 μεγάλο καρότο καθαρισμένο και τριμμένο στην χοντρή πλευρά του τρίφτη.
1 φλυτζάνι ρύζι (όχι γλασσέ) και το αρωματικό ταιριάζει πολύ.
αλάτι, πιπέρι και λίγο κουρκουμά ή κάρυ.

Πλένετε καλά τα φύλλα του μαρουλιού, και τα ζεματάτε για 3-4 λεπτά σε νερό που βράζει. Τα αφήνετε να στραγγίξουν από το νερό.
Σ' ένα μπολ κόβετε τις γαρίδες (αφού τις έχετε προηγουμένες αποψύξει και πλύνει καλά). Στο ίδιο μπολ ρίχντε και τα υπόλοιπα υλικά ανακατεύετε καλά και προσθέτε 2 κουταλιές ελαιόλαδο για να βοηθήσετε το μείγμα.

Παίρνετε ένα-ένα τα φύλλα, πατάτε με τα δάχτυλα λίγο το νεύρο που έχουν στο τελείωμα τους και γεμίζετε με μια μικρή κουταλιά από το μείγμα, στην φαρδιά πλευρά, τυλίγετε όσο πιο σφυχτά μπορείτε και τους αραδιάζετε σε βαθύ τηγάνι ή κατσαρόλα τον ένα πολύ κοντά στον άλλο. Το ζητούμενο είναι να έχετε έναν εννιαίο πάτο στο σκεύος σας. Αν περίσσεψουν μερικά φύλλα, τα βάζετε από πάνω. Καπακώνετε τους ντολμάδες μ' ένα πυράντοχο πιάτο (για να κάτσουν φρόνιμοι, όπως έλεγε η γιαγιά μου, κατά το βράσιμο). Πασπαλίζετε με λίγο αλάτι και πιπέρι. Ρίχνετε μισό φλυτζάνι λάδι καθώς και ενάμιση φλυτζάνι νερό.  Τοποθετείτε το σκεύος στην φωτιά και βάζετε να βράσουν για 3/4 της ώρας περίπου.
Προς το τελευταίο 10λεπτο ρίχνεται τον χυμό από 3 λεμόνια που τον έχετε ανακατέψει με μια κουταλιά κορν φλάουερ αραιωμένη με ελάχιστο νεράκι,  για να δέσετε την σάλτσα σας.
Αποσύρετε από την φωτιά. Τους αφήνετε να ηρεμήσουν για καμμιά ωρίτσα και είστε έτοιμοι για σερβίρισμα. Τρώγονται εξίσου καλά και κρύοι, με αρώματα πολύ αρμονικά δεμένα μεταξύ τους.

Η Λακωνία σταθερή στο ραντεβού της

Τον τελευταίο καιρό, ο εκθεσιακός χώρος του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος έχει φιλοξένησει πολλές εκδηλώσεις με προϊόντα και τρόφιμα της πατρίδας μας. Έχουμε κάνει και σχετικές αναφορές σε τούτο το blog. Κάποιες από αυτές τις εκδηλώσεις είχαν πολύ καλή διοργάνωση και παρουσία.

Η  Λακωνία (όμως και τα προϊόντα της) είναι σταθερή στη ροντεβού της και πάλι με την Αθήνα.
Ρίχτε μια ματιά στο σχετικό δημοσίευμα., μπορεί και να σας ενδιαφέρει μιας και η παρουσία τους θα είναι από τις 9 έως και τις  13 του Μάρτη.
Ίσως μια επίσκεψη να σας δώσει την ευκαιρία, να δείτε κάποια προϊόντα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Φασουλής και Περικλέτος, Γ. Σουρής, Αποκριές, Μασκαράδες και τραγικές αλήθειες

O Γιώργος Σουρής είναι πάντα επίκαιρος, τις μέρες της Αποκριάς.
Ήταν καυστικός και εύστοχος καθ' όλην την διάρκεια του δημιουργικού πνευματικού του βίου, ο ποιητής με καταγωγή από το Τσιρίγο που γεννήθηκε στην όμορφη Σύρο, αλλά ήθελε να λέει ο ίδιος πως είναι Χιώτης.  Τίποτε δεν "ξέφυγε" από την πένα του.

Μας έχει αφήσει στίχους και παρλάτες του Φασουλή και του Περικλέτου, που θα έπρεπε να τους διαβάζουμε μάλλον πιο συχνά, έτσι για να έρχεται το μυαλό μας στην θέση του...
Σας εύχομαι Καλή Αποκριά, με Καλή Παρέα, για να είναι η μέρα όπως της αξίζει πραγματικά, και σας χαιρέτω με τους πιο κάτω στίχους του:

"Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά".

Όμως μην αρκεστείτε σ' αυτούς, ανατρέξτε σε λογοτεχνικά Άπαντα και στην βιογραφία του.
Διαβάστε, ότι υπάρχει μέσα στο διαδίκτυο με ένδειξη το όνομά του.
Δείτε και παλαιά δημοσιεύματα όπως αυτό. Διαβάστε διαλόγους του Φασουλή και του Περικλέτου.
Ακούστε τον αξιοαγάπητο Χάρρυ Κλιν να λέει και να τραγουδάει
Γ. Σουρή.
Τέλος, αναρρωτηθείτε ή απλά διαπιστώστε ... αν η ιστορία επαναλαμβάνεται (;) ή μήπως παραμένει ίδια και απαράλλαχτη διαχρονικά!

... και ΚΑΛΑ ΚΟΥΛΟΥΜΑ σε όλους.

Υ.Γ. με αυτό το post θα ήθελα να δηλώσω μια συμμετοχή στο post event που διοργάνωσε για τις Αποκριές (με την εντολή: Να Ξυπνήσουμε) το αγαπητό μας Spitkoyto από το Άρωμα Γυναίκας. 

Ελπίζω να γίνει δεχτό, κι' ας μην είναι φαγητάκι ή κατασκευή. 
Αλλά με την αγάπη μου και ως ειδική αφιέρωση, για τ' όσα κατά καιρούς εκείνη μας γράφει για την χώρα μας και την οικονομία της.

Τυρί, τυρί και πάλι τυρί ... σε Τυροκεκάκια διάφορα

Της Τυροφάγου, της Τυρινής και ότι έχει να κάνει με τυρί στην φυσική του μορφή, ή ψημένο, ή λιωμένο εμένα προσωπικά με κάνει να νοιώθω υπέροχα.  Το πρόβλημά μου στις νηστίες είναι ακριβώς αυτό. Ότι δηλαδή δεν μου επιτρέπετε να φάω τυρί (για τα υπόλοιπα δεν με νοιάζει).
Και μην που πείτε για το τυρί από σόγια, γιατί ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω :-((

Ένα γρήγορο σνακ, ή ένα ακόμη πιάτο σε μπουφέ, ή ακόμη καλύτερα για να το χαρείτε εσείς έτσι απλά και όμορφα, παρέα με μια μπυρίτσα, για τούτες λοιπόν τις μέρες είναι τα Τυροκεκάκια ή Muffins, τυριού  με υλικά απλά που τις περισσότερες φορές υπάρχουν διαθέσιμα.

Στην δική μου περίπτωση η πρώτη φουρνιά έγινε με :
300 γραμ. φέτα λιωμένη με το πιρούνι,
150 γραμ. μαλακό κίτρινο τυρί (τριμμένο στο χοντρό του τρίφτη, γιατί δεν θέλουμε να χαθεί τελείως μέσα στο μείγμα μας)
μισό ποτήρι γάλα
2 μέτρια αυγά
1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο
1/2 κουταλάκι φρεσκοτριμμένο πιπέρι
1 κουταλάκι δυόσμο αποξηραμένο, ή μικρό ματσάκι φρέσκο ψιλοκομμένο (αντί για δυόσμο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και άνιθο).
2 κούπες αυτοδιωγκούμενο αλεύρι
1 κουτάκι μπέϊκιν πάντουερ.

Σε βαθύ μπολ ανακατεύετε όλα τα υλικά με την σειρά που τα ανέφερα, με την βοήθεια του αυγοδάρτη ή μιας σπάτουλας.
Προθερμένετε καλά τον φούρνο σας και μοιράζετε στις θήκες των muffins (αφού έχετε τοποθετήσει χαρτάκια ή κομμένα φυλλαράκια από χαρτί κουζίνας). Ψήνετε με αέρα στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν.
Εάν θέλετε να τα εμπλουτίσετε, κατάλληλη προσθήκη είναι οι ηλιόσποροι ή το χοντροτριμμένο καρύδι.

Στην δεύτερη φουρνιά τώρα, έκανα μικρές αλλαγές, όπως η προσθήκη τριμμένου πράσινου κολοκυθιού (2 μεγάλα πλυμμένα, καθαρισμένα και τριμμένα στο χοντρό του τρίφτη) που είχε στραγγιστεί για ένα μισάωρο περίπο. Ενώ τα τυριά που έβαλα ήταν:  1 φλυτζάνι χοτντρο-τριμμένο ρεγκάτο, 1/2 φλυτζάνι φέτα λιωμένη με το πιρούνι και λίγη πικάντικη κεφαλογραβιέρα ψιλοκομμένη.
Τα υπόλοιπα υλικά ήταν ακριβώς τα ίδια.

Υ.Γ. η φωτογραφία σας δείχνει αυτά που ετοιμάστηκαν από βραδύς για να "ταξιδέψουν" μέχρι το γραφείο το πρωϊ.

Το έλα να δεις... για τον Λονδρέζικο χαλβά

Cranberries εδώ, rasberries εκεί μ' έκαναν κι εμένα οι φίλες μας, να κοιτώ σαν παραζαλισμένη!
Όμως ο Θεός αγαπάει τον νοικοκύρη και το καλό του μάγειρα (εννοώντας την λιγοψυχιά που μας πιάνει σε τέτοιες πιριπτώσεις) επίσης, και του δίνει ξαφνικά μια "κατακέφαλη" και σε όποιο μαγαζί πηγαίνει για υλικά... βρίσκει "berries" μπροστά του!

Εκδίκηση κυρίες μου (Ζαμπία & Ξανθή μου)
Τώρα που τα βρήκα, τ' αγόρασα ...κι' έχω να σας πω, πως υπάρχουν και άλλα εναλλακτικά ως στοκ!
Κάτι αποξηραμένες φράουλες, κάτι περίεργα σκούρα rusberries, κάτι ιδιότροπα κουμ κουάτ, κάτι λεμονόφλουδες εκ' Περσίας (αν δεν κάνω λάθος, που δεν είχα ξαναδεί) και άλλα πολλά.
Τώρα πια ξέρω την πηγή (και είναι αρκετές τελικά, απλώς εγώ δεν τα είχα δει τόσον καιρό)  κι' έτσι  δεν χρειάζεται να πάρω εισιτήριο με την EasyJet για Λονδίνο.

Και για να σας αποδείξω πως δεν μένω μόνον στα λόγια, αλλά πράττω κιόλας, ορίστε ο εναλλακτικός  Λονδρέζικος χαλβάς με cranberries, κουκουνάρια, αμύγδαλα και  σιροπιασμένος με μέλι και μανταρίνι.

Για τον εναλλακτικό Λονδρέζικο χαλβά, θα χρειαστείτε:
μισό φλιτζάνι μαργαρίνη (με άρωμα βουτύρου) μαζί με 3-4 κουταλιές ελαιόλαδο (δεν βάζω όλο ελαιόλοδο για λιγότερο βαριά γεύση) που θα τα βάλετε στο τηγάνι να κάψουν.
Μόλις κάψουν,  ρίχνετε 2,5  κούπες σιμιγδάλι (προσωπικά βάζω ανάμεικτο ψιλό και χονδρό).
Το ξύσμα από 3 μανταρίνια, που τον χυμό τους θα χρησιμοποιήσουμε στο σιρόπι (φυσικά και μπορείτε να κάνετε το ίδιο με χυμό από πορτοκάλια).
1 κουταλάκι κοφτό κανέλλα σε σκόνη,
2 κουταλιές σούπας κουκουνάρια,
2 κουταλιές σούπας χοντροσπασμένο αμύγαλο,
2 κουταλιές σούπας cranberries.

Σε μια βαθειά κατσαρόλα βάζετε τον χυμό από 3 μεγάλα μανταρίνια μαζί με λίγο νερό.
μισή κούπα ζάχαρη,
μισή κούπα μέλι,
1 μεγάλο ξυλαράκι  κανέλας
και τα αφήνετε να βράσουν καλά, να λιώσει η ζάχαρη και να ενωθεί με το μέλι και να έχετε το σιρόπι που θέλετε.

Ανακατεύετε συνεχώς μέχρι να ροδίσει το σιμιγδάλι και τότε είστε έτοιμες να μεταφέρετε με βαθειά κουτάλα (και με πολύ μεγάλη προσοχή) το καφτό σιρόπι λίγο-λίγο μέσα στο σιμιγδάλι, ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι να τελειώσει όλο το σιρόπι.  Αποσύρετε από την φωτιά. Αφήνετε λίγο το μείγμα να χλυάνει και το φορμάρετε σύμφωνα με τα γούστα σας.

Όταν θα το ξεφορμάρετε για να το σερβίρετε πασπαλίστε τα κομμάτια με άχνη ζάχαρη ανακατεμένη με κανέλα.

Περί ορέξεως...

Περί ορέξεως ...κολοκυθόπιτα!

Σε πολλούς δεν αρέσει η γλυκειά (και εμένα κάποιες που έχει τύχει να δοκιμάσω δεν μου άρεσαν καθόλου).
Στην αλμυρή πάλι πρέπει να πετύχεις κάποιες ανολογίες.
Σ' αυτές τις αναλογίες θα ήθελα τώρα ν' αναφερθώ, μιας και την πορτοκαλί κολοκύθα που παρέλαβα από την πεθερά (καθαρισμένη και τριμμένη, καλή της ώρα) κάναμε ψηφοφορία για το πως θα την φτιάξουμε και η ψήφος έπεσε στην αλμυρή.

Κατ' αρχάς να πω, πες στην περίπτωση αυτή έφτιαξα φύλλο με τα χεράκια μου. Δεν το κάνω πολύ συχνά πια. Αλλά αξίζει τον κόπο του.  Μέθοδοι υπάρχουν ανάλαγα με την κάθε περιοχή. Συνήθως προτιμώ αυτόν με την λογική του Ήλιου (στην Μακεδονία την αποκαλλούν Ήλιο της Βεργίνας), αλλά άμα πάτε στα διάφορα blogs: του Αστεριού, της Κικής , της Γαστερόπληξ,  θα βρείτε αυτόν που σας ταιριάζεικαι θα προχωρήστε στην δημιουργία του δικού σας φύλλου.

Εκείνο που μετρά ωστόσο είναι η γέμιση τούτης της πίτας.
Εγώ λοιπόν έβαλα :
περίπου 4 φλυτζάνια τριμμένη και όσο το δυνατόν πιο στραγγισμένη κολοκύθα,
300 γραμμάρια γραβιέρα πικάντικη τριμμένη στο χοντρό του τρίφτη
4 αυγά,
1 φλυτζάνι αλεσμένο αλατισμένο κάσιους,
1/2 φλυτζανιού ψιλές χυλοπίτες (για να απορροφήσει τα πρόσθετα υγρά της κολοκύθας).
1 κουταλάκι πιπέρι μαύρο,
1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο,
1/2 κουταλάκι ξερό δυόσμο.

Το αποτέλεσμα ήταν τέλειο.
Η γεύση είχε μια νότα καπνιστού,  χάρη στα μπαχαρικά και το κάσιους με την ελαφρώς "βουτυράτη" γεύση.
Υγρά δεν υπήρξαν καθόλου, ενώ το φύλλο τραγανό και πλούσιο κράτησε την τέλεια ισορροπία.
Αν λοιπόν βρεθείτε με κολοκύθα στα χέρια, χάρη σε κάποιον ευγενικό χορηγό όπως στην δική μου περίπτωση, δοκιμάστε αυτήν την αλμυρή εκδοχή.  Έφαγαν και δεύτερο κομμάτι, οι ορκισμένοι "εχθροί" της κολοκύθας και του κολοκυθιού γενικότερα.

Μανταρινάτο Επιδόρπιο...για μετά το κρέας!

Τσικνοπέμπτη σήμερα!
Καλά ε; όλα τα "κρεατικά" στην πίστα και ο καθένας τιμά το έθιμο σύμφωνα με τον τρόπο που αγαπά. Όμως το κρέας που δεν μας "απολύπεται" και μάλλον το τρώμε συχνά, θέλει μετά την τσίκνα του κάτι δροσερό. Κάτι ανάλαφρο... για να "φύγει" από τους ουρανίσκους μας η  έντονη γεύση του.
Έτσι σκεφτόμουνα και χθες το βράδυ, την ώρα που ετοίμαζα τα σουβλάκια με το φιλέτο κοτόπουλου για μαρινάρισμα.

Είχα κατά νού βέβαια και τα μανταρίνια που πριν μέρες έλαβα ως πεσκέσι σε σημαντική ποσότητα.  Ωραία, όλα τους.
Δύο είδη: μικρές λαχταριστές κλημεντίνες και μεγάλα αρωματικά τύπου χιώτικου μανταρινιού, αυτά τα δεύτερα έχουν λίγα κουκούτσια, αλλά δίνουν πολύ χυμό.

Από τα πρώτα, έκανα λίγα, γλυκό κουταλιού. Τα πιο μικρά σε μέγεθος. Πρώτη φορά το έφτιαξα με οδηγίες που βρήκα στο Blog της αγαπητής Γαστερόπληξ αλλά επειδή δεν είχα γλυκόζη το έδεσα λίγο πια απλά με την βοήθεια χυμού λεμονιού, λίγη βανίλια ενώ χρησιμοποιήσα και μέλι  στο δεύτερο δέσιμο.
Αυτό το γλυκάκι ήταν τέλειο από μόνο του, αλλά στάθηκε αφορμή και για το χθεσινοβράδυνο επιδόρπιο ψυγείου, που μου ήρθε σαν έμπνευση στιγμής..

Υλικά ελάχιστα, που τις πιο πολλές φορές υπάρχουν στα σπίτια μας, εκτός ίσως από το συγκεκριμένο γλυκό του κουταλιού.
Να σας πω τώρα τι χρησιμοποιήσα, για 6 ποτήρια σαν αυτό της φωτογραφίας:

600 γραμ. γιαούρτι στραγγιστό (2% για λιγότερα λιπαρά),
100 γραμ. τυρί κρέμα,
3 κουταλιές μέλι (κατά προτίμηση θυμαρίσιο)
ξύσμα από δύο μεγάλα μανταρίνια,
2 πακέτα μπισκότα σοκολάτας mini cookies, αλλιώς ότι έχετε διαθέσιμο.

Αλέθετε τα μπισκότα στο multi.
Κόβετε τα μανταρινάκια γλυκό, σε κομματάκια, το σιρόπι τους δεν το πετάτε, γιατί θα το χρειαστείτε για να βρέξετε τα αλεσμένα μπισκότα.
Ανακατεύετε σε μπολ: το γιαούρτι, την κρέμα τυρίου, το ξύσμα μανταρινιού και το μέλι, καλά μ' έναν αυγοδάρτη και μέχρι να ενωθούν ομοιόμορφα σε κρέμα.

Στην συνέχεια παίρνετε τα ποτήρια που θα σερβίρετε το γλυκό σας, στρώνετε τον πάτο με μια καλή κουταλιά αλεσμένο μπισκότο. Το βρέχετε με το λίγο από το σιρόπι του γλυκού, βάζετε κομματάκια μανταρινιού, στρώνετε με μια καλή δόση κρέμας.
Συνεχίζετε με μπικότα, σιρόπι, κρέμα και στολίζετε με το υπόλοιπο μανταρινάκι.
Τοποθετείτε τα ποτήρια στο ψυγείο για 3-4 ώρες και σερβίρετε.
Και την επομένη μια χαρά θα είναι,σας βεβαιώνω γι' αυτό.

Και του χρόνου πάλι, με περισσότερο κέφι. Και φυσικά μπορείτε ν' αντικαταστήσετε το γλυκό κουταλιού μανταρίνι, με κάποιο άλλο εάν έχετε (πορτοκάλι, νεράντζι ή κίτρο).

Τάρτα κέρασμα

Ένας νέος επαγγελματικός τίτλος, ήθελε το κέρασμα του, μιας και η ομάδα μου πιστεύει πως αυτό αποτελεί δικαίωση μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στην συγκεκριμένη εταιρία.
Προσωπικά χατήρια δεν χαλώ (κι' ας μην έχω την ίδια εντύπωση για το προαναφερόμενο θέμα) κι' έτσι τα κέρασα τα "παιδιά μου" μια  καραμελωμένη τάρτα μπανάνας με καρύδια και άρωμα μανταρινιού.
Για δείτε την κι' αν σας αρέσει οπτικά, τολμήστε την ως ιδέα, είναι πολύ απλή στην εκτέλεση (μην σας τρομάξει η αναλυτική περιγραφή που θα κάνω) και με πολύ ωραίο γευστικό αποτέλεσμα.

 

Για την ζύμη μπριζέ : 350 γραμ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 70 γραμ βούτυρο παγωμένο κομμένο κομματάκια, ένα αυγό, μια πρέζα αλάτι, 3 κουταλιές ζάχαρη άχνη και λίγη σκόνη βανίλλιας, και τέλος ελάχιστο ελαιόλαδο για να καθαρίσετε τα χέρια σας όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία ζυμώματος.
Οι ποσότητες παίζουν ανάλογα με την ταρτιέρα ή ταψί που θα χρησιμοποιήσετε. Εδώ έβαλα ένα μέτριο ταψί φούρνου. Ετοιμάζετε την ζύμη της τάρτας, την αφήνετε για μισή με μία ώρα στο ψυγείο και στην συνέχεια την στρώνετε στο ταψί σας, επιλέγοντας τον τρόπο που σας διευκολύνει να το κάνετε αυτό. Είτε ανοίγοντάς την ως φύλλο με την βοήθεια του πλάστη, είτε με τα χέρια σας δουλεύοντάς την μέσα στο ταψί σας.

Για τις καραμέλες μπανάνες : σε βαθύ αντικολλητικό τηγάνι, τοποθετείτε 3/4 φλυτζανιού ζάχαρη άσπρη μαζί με 2 κουταλιές νερό και καθώς και το ξύσμα από ένα μεγάλο μανταρίνι. Τα αφήνετε να βράζουν και να αρχίσουν την διαδικασία καραμελωποιήσης τους. Όταν πια θα αρχίσουν να γίνονται ξανθά και να έχουμε τις φυσαλλίδες που πρέπει ρίχνετε μέσα τεμαχισμένες  σε ροδέλλες τέσσερεις μπανάνες που τις έχετε λούσει με τον χυμό από ένα λεμόνι. Χαμηλώντε την φωτιά και αφήνετε να ενωθούν τα υλικά για 4-5 λεπτά ανακατεύοντας με μια ξύλινη κουτάλα.

Αποσύρετε από την φωτιά το μείγμα καραμέλας-μπανάνας. Και βάζετε σε προθερμασμένο φούρνο την τάρτα να ψηθεί για 6-7 λεπτά, έχοντάς προηγουμένως τρυπήσει την ζυμή σε διάφορα σημεία μ' ένα πιρούνι.

Για την κρέμα γιαουρτιού: το διάστημα που η τάρτα ψήνεται, σ' ένα μπολ χτυπάτε ένα κεσεδάκι στραγγιστό γιαούρτι, ένα αυγό, τον χυμό από το μανταρίνι καθώς και λίγη σκόνη βανίλιας, σε κρέμα.

Για την τελική σύνθεση της τάρτας : βγάζετε την τάρτα από τον φούρνο, την στρώνετε με το μείγμα καραμέλας-μπανάνας. πασπαλίζετε με χοντροκομμένο καρύδι και στην συνέχεια ρίχνετε επάνω την κρέμα γιουρτιού.
Ψήνετε στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια.
Την αφήνετε να κρυώσει καλά και μετά κόβετε και σερβίρετε.

Και σε άλλα με υγεία, αν και οι επαγγελματικοί τίτλοι - προσωπικά μόνον ως καλόπιασμα μου φαίνονται πια.

P.S. (και για κάποιους που το πρόσεξαν, όντως το κουταλάκι που συνοδεύει το κομματάκι της φωτογραφίας είναι σοκολατένιο. Ειχα φέρει μερικά από το τελευταίο ταξίδι στην Τοσκάνη, και ήρθε η ώρα τους να καταναλωθούν!).

Ελληνικό Γιαούρτι ;;;

 

«Πιστεύουμε ότι η ιστορία του ελληνικού γιαουρτιού σε αυτή τη χώρα έχει μόλις ξεκινήσει», δηλώνει υπερήφανα ο κ. Ουλουκάγια.

Φράση από τα χείλη ενός Τούρκου, εκπροσώπου Τουρκικής Βιομηχανίας Τροφίμων σε αμερικανική εφημερίδα. 

Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα του ηλεκτρονικού ΒΗΜΑΤΟΣ   και τα όποια ερωτήματα,

συμπεράσματα, πορίσματα ... δικά σας.

Εγώ απλώς σκέφτομαι, γιατί ο Οργανισμός  Προώθησης Ελληνικών Προϊόντων δεν ακούγεται πουθενά; Η μήπως δεν υπάρχει πια, δεν ξέρω κιόλας...και γιατί η σχετική δημοσίευση δεν έχει κάποιον έστω και ελάχιστο "αντίλογο" από τους Ελληνες Παραγωγούς και εκπροσώπους αυτού του κλάδου Τροφίμων, για να γίνει τουλάχιστον πιο ρεαλιστικό το όλο σκηνικό!

Μεθυσμένος και αποκεφαλισμένος γαύρος (όχι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ)

Ένα γρήγορο και θρεπτικό φαγητό, είναι το ψάρι σε κάθε του μορφή.
Το θέμα μας όμως, είναι τα κόκκαλα.
Ο μικρός και μεγάλος άνδρας της οικογένειας έχουν ακριβώς το ίδιο πρόβλημα.
Δεν θέλουν να βρίσκουν κόκκαλα.
Έλα όμως που ο γαύρος, μας ήρθε φρεσκοψαρεμένος και λαχταριστός.
Άντε και τον έβαλες στην κατάψυξη, άντε και τον άφησες για μια, δυό, τρεις, μέρες να σε περιμένει...Όμως είναι εκεί και σε "γαργαλάει" να τον μαγειρέψεις!
Τι να κάνουμε, θα τον φάτε έστω και με κόκκαλα!

Όμως τον πήρα τον ξέπλυνα καλά, τον αποκεφάλισα με την μία και βγήκαν έτσι και τα εντόσθιά του...τον ξανά, ματά, έπλυνα...και τσουπ μες στο τηγάνι το βαθύ.
Όχι κυρίες και κύριοι, δεν "ξανα-τηγάνισα" μέσα σε 20 ημέρες.
Μέσα στο τηγάνι στην ουσία ψήθηκε ο γαύρος σε κάπως πιο "νωπή" μορφή.

Ελαιόλαδο, μπόλικο λεμόνι, χυμός και ξύσμα, αλάτι, ρίγανη, ελάχιστο λεμονοπίπερο (θα το βρείτε στα καλά μπαχαριτσίδικα) και ένα γεμάτο σφυνάκι ούζο, μέθυσαν και αρωμάτισαν τον αποκεφαλισμένο γαύρο, μέσα σε 10 λεπτάκια.

Συνοδεύτηκε με χόρτα βραστά, με μπόλικο λεμόνι επίσης και τυρί φέτα.
Μπορεί το ψάρι να λέγεται πως δεν πρέπει να το συνοδεύουμε με τυρί, αλλά για μένα αυτό είναι ένας μύθος.
Το "τρίο" ήταν γευστικότατο.

Φωτίζοντας έναν χαρακτήρα...

Πως μπορείς να "φωτίσεις" τις πλευρές ενός χαρακτήρα που "γνωρίζεις" μόνον μέσα από τις ηλεκτρονικές σελίδες ενός blog; Πραγματικά δεν νομίζω πως μπορώ να σας απαντήσω, μιας και συνήθως μέσα από μια τέτοια διαδικασία, ωραιοποιούνται κάποια πράγματα.
Προφανώς οι φίλοι Bloggers που ξεκίνησαν αυτό το "παιχνίδι" των 10 πραγμάτων που μας αρέσουν και μας χαρακτηρίζουν κάτι τέτοιο είχαν στο μυαλό τους. Ευχαριστώ  για την επιλογή τους τις φίλες : Dark Shef, Helengr , Μανουσίνα και  Μάνα του λόχου-Έφη

Τι να σας πω;  Ή καλύτερα τι να σας γράψω;  Για το, ποιά πράγματα μου αρέσουν δηλαδή; Είναι κάτι που πρέπει να με κάνει ας το πούμε πιο "ανοιχτή" στα συμπεράσματά σας για μένα, ή κάτι που απλώς θα με κάνει "αρεστή".  Ας γράψω λοιπόν κάποια ...και εσείς βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Μου αρέσει πρώτα και κύρια η Ευγένεια. Η φυσική ευγένεια που χαρακτηρίζει κάποιους ανθρώπους θεωρώ πως είναι μοναδικό χάρισμα και όπου την συναντήσω, την θαυμάζω!

Μου αρέσουν οι "καθαρές και ξάστερες" κουβέντες.  Δεν μπορώ τους αινιγματικούς υπαινιγμούς και τις "δήθεν" καταστάσεις, γιατί θεωρώ πως δυσκολεύουν πολύ, τις ήδη πολύ προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις.

Μου αρέσουν τα έντονα αρμονικά δεμένα μεταξύ τους χρώματα. Τόσο στο περιβάλλον που ζω, όσο και στα ρούχα που φορώ. Γι' αυτό μάλλον δεν αντέχω και την συννεφιά. Στην δεύτερη μέρα συννεφιάς παθαίνω "κατάθλιψη".

 Μου αρέσουν τα άγλυκα - μυρωδάτα - γλυκά...κι' γι' αυτά συνήθως πειραματίζομαι μέσα στην κουζίνα μου. Άλλοτε με καλά και άλλοτε με χάλια αποτελέσματα.

Μου αρέσουν επίσης και όλα εκείνα τα φαγητά που περιέχουν ψημένο τυρί. Το τυρί είναι μεγάλη αδυναμία και απόλαυση για μένα.

Μου αρέσουν οι ταινίες με όμορφη φωτογραφία και καλή μουσική...ακόμη κι' αν το story μας βγει λίγο "μάπα".

Μου αρέσει πολύ να χαζεύω περιοδικά για το σπίτι και την διακόσμησή του. Επειδή "βαριέμαι" να βλέπω συνέχεια τις ίδιες εικόνες μέσα στο σπίτι μου, προσπαθώ να αλλάζω κάποια πράγματα, που αλλάζουν εύκολα, όπως κουρτίνες, ριχτάρια, καλύμματα, τραπεζομάντηλα. Παίρνω ιδέες όπως μπορώ και όσο μου επιτρέπεται.

Μου αρέσει η χαλαρωτική βόλτα δίπλα στην θάλασσα, αλλά και μέσα στα βουνίσια μονοπάτια βρίσκω πια, μια ηρεμία ψυχής, που την έχω τόσο πολύ ανάγκη.

Μου αρέσουν τα βιβλία λογοτεχνίας. Μυθιστορήματα που με κάνουν να ξεχνιέμαι όταν τα διαβάζω, βλέποντας τα πράγματα από μια άλλη οπτική. Και πολλές φορές έχει τύχη να μου δώσουν μια απάντηση, σε κάποιο ερώτημα που με απασχολεί εκείνη την χρονική στιγμή, με μια μόνον φράση του συγγραφέα.

Τέλος μου αρέσουν τα όμορφα, μαλακά και άνετα παπούτσια! Όπου τα βρω, και μου κάνουν οπτικά σε πρώτο στάδιο, μπαίνω και τα δοκιμάζω. Αν με ικανοποιούν τα αγοράζω αμέσως. Δεν ζητώ να δοκιμάσω ποτέ πολλά ζευγάρια εναλλακτικά. Μόνον αυτό που έχω δει στην βιτρίνα ή το ράφι καταστήματος...αν μου κάνει το αγοράζω χωρίς να "βασανίσω" τον πωλητή.

Δεν ξέρω σε ποιόν θα ήθελα να προσφέρω αυτό το "πολύχρωμο" βραβείο του καταλόγου για τα 10 πράγματα που μου αρέσουν. Πολλοί φίλοι το έχουν ήδη αναπτύξει το θέμα, όποιος όμως απο εσάς τους 210 (!) που έχετε δηλώσει πως με διαβάζετε, θέλει να απαντήσει, ας πάρει την σκυτάλη!
Χρυσούλα, Ελπινίκη, Μαρίνα, Αμαλία, Ζαμπία, Γαστερόπληξ, Κύριε Δημήτρη και Αχτίδα , Ξανθή και Λίνα, Γιώργο, Δήμητρα, Ειρήνη .  Και όποιος άλλος/άλλη θέλει, ελάτε και δώστε μας την δική σας περιγραφή χαρακτήρα.

Λεμονάτα Muffins Καρύδας

Μερικές φορές, ο μόνος τρόπος για να "ξαλεγράρει" το μυαλό μου, είναι να μπω στην κουζίνα για πειράματα, με την συνοδεία του ραδιοφώνου!
Είναι ο τρόπος που με βοηθά να "ξεκολλήσει" το μυαλό μου από κάποιες σκέψεις (κυρίως μαύρες ή γκρίζας απόχρωσης).
Σ΄ αυτήν την φάση λοιπόν ανοίγω τον "τροφοσυλλέκτη" μου - το ντουλάπι δηλαδή που βάζω διάφορα υλικά - και απλώς κάνω συνδυασμούς με όσα μου κάνουν "κλικ" εκείνην την ώρα.

Έτσι και το Σαββατόβραδο, μετά απο μια πολύ κουραστική εβδομάδα (που θέλω να ελπίζω ότι δεν θα την ξαναζήσω ...όχι τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον) βγήκαν τα Λεμονάτα Muffins Καρύδας,

 

καθώς και ένα απλό strudel μήλου με σφολιάτα.
Ήθελα κάτι ανάλαφρο, γλυκό, που θα το είχα και για συνοδεία στο βραδινό μου τσαγάκι το οποίο απολαμβάνω, χαλαρώνοντας  βλέποντας κάτι καλό στην TV (ας είναι καλά η Nova που με βοηθά να βλέπω ταινίες πρόσφατες που δεν κατάφερα να δω στον κινηματογράφο 2-3 χρόνια τώρα... ξέφυγα όμως από το θέμα).

Το πακέτο με την καρύδα, καιρό μες στο ντουλάπι, υπολογίζοντας πως θα έκανα κάποιο σχετικό γλυκάκι, ήταν μπροστά - μπροστά, οπότε κέρδισε τον πρώτο λαχνό!
Απλώς έπρεπε να βρω κάτι να το συνδυάσω. Και το μόνον που μου ταίριαζε στην γεύση ήταν το άρωμα του λεμονιού.
Ιδού λοιπόν τι θα χρειαστείτε:

2 φόρμες των 6 θέσεων για muffins καθώς και τα σχετικά χαρτάκια για τις φόρμες.

Υλικά
2 αυγά,
2 λεμόνια (θα χρησιμοποιήσουμε και το ξύσμα τους και τον χυμό τους),
2 κουταλιές σούπας τριμμένη καρύδα ,
1 κούπα ζάχαρη,
1 και μισή κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1 κουταλιά γλ. μπεϊκιν πάουντερ,
1/2 κούπας ελαιόλαδο,
1/2 κούπας γάλα

Σε βαθύ μπόλ παίρνετε το ξύσμα των λεμονιών που τα έχετε προηγουμένως πλύνει πολύ καλά και το ανακατεύετε με την ζάχαρη, για να βγάλει όλο του το εσσάνς. Τ' αφήνετε να σταθούν για κανένα δεκάλεπτο. Στην συνέχεια ρίχνετε μέσα τ' αυγά και χτυπάτε καλά με τον αυγοδάρτη για να εννωθούν τα υλικά. Προσθέτε τον χυμό των λεμονιών, την τριμμένη καρύδα και συνεχίζετε το ανακάτεμα. Σταδιακά ρίχνετε το αλεύρι με το μπέϊκιν πάουντερ, εναλλάξ ρίχνετε το ελαιόλαδο με το γάλα, μέχρι να τελειώσουν και αυτά τα υλικά και να έχετε έναν ωραίο χυλό.
Με την βοήθεια μιας κουτάλας με ρίγχος γεμίζετε τις θήκες των muffins.
Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς μέχρι να φουσκώσουν και να ροδίσουν όμορφα.
Τέλεια συνοδεία για τσαϊ ή καφεδάκι.

Για το Strudel δεν σας γράφω γιατί θεωρώ πως είναι κάτι που ξέρετε πολλοί να φτιάχνετε, την μόνη σημείωση που θα κάνω είναι να προτιμήσετε εάν χρησιμοποιείτε ζάχαρη, να βάζετε πάντα την μαύρη γιατί δίνει γεύση "καραμέλας" στα μήλα.

Καλή εβδομάδα σε όλες και όλους.

Τίποτε πιο "express" από αυτό το τσουρέκι.

Το πιο "express" γεμιστό τσουρέκι, 

που θα μπορούσα να κάνω, νομίζω πως είναι αυτό της φωτογραφίας!

Ήθελα κάτι για το πρωινό κολατσιό, καθώς και να πάρω κάτι μαζί μου για τα παιδιά του γραφείου μου, είπαμε τα έχω υπό την προστασία μου, και ο χρόνος δεν ήταν υπέρ μου χθες το βράδυ.
Όταν το σκέφτηκα ήταν κάπως αργούτσικα οπότε ο βοηθός στην διαδικασία ζυμώματος μπήκε στην μπρίζα (αν και είναι σχεδόν πάντα στην μπρίζα και περιμένει ...)!

Μέσα στον αρτοπαρασκευαστή μου λοιπόν, μπήκαν τα ακόλουθα υλικά:
χυμός από δύο μέτρια πορτοκάλια,
1/2 κούπας λιωμένο βούτυρο, ανακατωμένο με μια ακόμη κουταλιά λιωμένο βούτυρο γάλακτος,
650 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
3 κουταλιές της σούπας λευκή ζάχαρη,
1 πρέζα αλάτι,
1 μεγάλο αυγό,
1 κουταλάκι κοφτό βανίλια κρυσταλλική (αντί για μαστίχα),
το ξύσμα από τα δύο πορτοκάλια,
1 φακελάκι ξηρή μαγιά.

Το πρόγραμμα ζυμώματος μπήκε σ' ενέργεια κι' εγώ αποχώρησα για το SM. Μετά από μία ώρα και 20 λεπτά που είχα γυρίσει, είχε τελειώσει η διαδικασία ζυμώματος και πρώτου φουσκώματος και μπήκα στην δεύτερη φάση. Η ώρα ήταν ήδη 8.30 το βράδυ...
Σ' μια φόρμα με έλασμα, έστρωσα χαρτί ψησίματος. Με ελαφρώς λαδωμένα χέρια (γιατί η ζύμη αυτή κολλάει) μετέφερα το μισό από το ζυμάρι μου.
Στην επιφάνεια του έστρωσα γέμιση που έφτιαξα με:
3 κουταλιές σούπας μερέντα,
1/2 πλάκαw λιωμένη bitter σοκολάτα,
1 κουταλιά λιωμένο βούτυρο
και τέλος, 3 κουταλιές αλεσμένο φουντούκι.

Κάλυψα την γέμιση με το υπόλοιπο ζυμάρι και όση σοκολατένια γέμιση μου έμεινε στο μπολ, την "έχωσα" με κουταλιές μέσα στο ζυμάρι σε διάφορα σημεία. Πασπάλισα με λίγη μαύρη ζάχαρη την επιφάνεια. Και άφησα το express τσουρέκι να φουσκώσει για 3/4 της ώρας ακόμη μέσα σε ελαφρώς ζεστό φούρνο.
Στην συνέχεια το έψησα στους 180 βαθμούς με αέρα και σε μισή ώρα ήταν έτοιμο και μας περίμενε για το πρωϊ.  Η πρωϊνή φωτογραφία σας δίνει μια εικόνα.
Γευστικώς πολύ καλό και με αρώματα: πορτοκαλιού, σοκολάτας, πραλίνας και φουντουκιού που το κάνει γαργαλιστικό για τους περισσότερους.

Αφράτες τηγανίτες πορτοκαλιού

Ήταν να μην κάνω την παρασπονδία με το τηγάνι (με τα δαχτυλίδια) πήρα φόρα και το ξανάκανα.
Το τηγάνισμα, εννοώ. Μέσα σε 10 μέρες δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός (και γυναικός βεβαίως) σοφού!
Αλλά αυτήν την φορά ήταν για γλυκό. Έχει κι' αυτό το κρύο τις προηγούμενες μέρες, που δικαιολογήθηκα απόλυτα στον εαυτό μου και τις τύψεις που έννοιωθε :-))

Σκάρωσα λοιπόν στα γρήγορα τηγανίτες. 

Που όμως έχουν κάτι περισσότερο από αυτές που οι περισσότεροι συνηθίζουμε να φτιάχνουμε.
 Έχουν ξύσμα από ένα μεγάλο πορτοκάλι, ανακατεμένο με 3 κουταλιές ζάχαρης άσπρης για να βγάλει όλο το άρωμά του. Χυμό από το πορτοκάλι καθώς και ένα σφυνάκι με κανελλάδα (ή όποιο σπιτικό λικέρ κανέλας μπορεί να διαθέτετε).

Σ' ένα βαθύ μπόλ βάζετε το ξύσμα του πορτοκαλιού μαζί με 3 κουταλιές σούπας ζάχαρης, ανακατεύετε καλά και το αφήνετε να σταθεί για ένα 10λεπτο.
Στην συνέχεια στο μπολ προσθέτετε 2 φλυτζάνια αλεύρι, 1 φακελάκι ξηρή μαγιά, ένα μέτριο αυγό, τον χυμό από το πορτοκάλι, την κανελάδα και μια πρέζα αλάτι.  Ανακατεύετε καλά με τον αυγοδάρτη να εννωθούν τα υλικά. Αν ο χυλός σας φαίνεται κάπως σφιχτός, προσθέτε (με το μάτι πια) λίγο χλυαρό γάλα.

Αφήστε το στην άκρη να σταθεί (περίπου για 20 λεπτά) μέχρι ν' αρχίσει η δράση της μαγιάς.  Ετοιμάστε το σκεύος με το λάδι που θα κάνετε το τηγάνισμα. Το λάδι πρέπει να κάψει αρκετά. και όταν είναι πια έτοιμο, ξεκινήστε με το κουτάλι την διαδικασία τηγανίσματος. Όχι πολλές όμως κουταλιές μαζί για να έχετε το περιθώριο να γυρίζετε τις τηγανίτες, πρέπει να ροδίσουν και από τις δύο πλευρές.
Τις βάζετε σε σκεύος στρωμένο με απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Και μετά τις μεταφέρετε σε πιατέλλα ή πιάτο σερβιρίσματος πασπαλίζετε με κανέλλα, σουσάμι και περιχύνετε με μέλι.
Πάρτε και μια κούπα καφέ ή τσαϊ από δίπλα και καλή σας απόλαυση
 :-)))

Κιμάς σε παραλλαγές... για ευκολία χρόνου

Για τον κιμά, που ενδεχομένως σας έχει περισσέψει από μια μακαρονάδα, έχω ξαναγράψει. Αξιοποιείται πολύ εύκολα σε μια γρήγορη πίτα ή ακόμη και στο να φτιάξετε λαχταριστά πυροσκί.
Προσωπικά πολλές φορές το κάνω επί τούτου. Και τούτες τις μέρες που "τρέχω" - "περπατώ" και δεν "φτάνω" ήταν μια επιλογή που μου έλυσε τα χέρια για δύο μαγειρέματα.
Έφτιαξα δηλαδή περισσότερο κιμά για την μακαρονάδα και κράτησα την ποσότητα που ήθελα για μια γρήγορη κιμαδόπιτα όπως αυτή που σας φωτογράφησα.

Για τούτην την γρήγορη "βραδινή' κιμαδόπιτα"  χρησιμοποίησα:  τον έτοιμο κιμά (στον οποίο είχα προσθέσει μανιτάρια και καρότα την ώρα που τον έφτιαχνα για τα μακαρόνια), 300 γραμμάρια πικάντικη γραβιέρα τριμμένη στην χοντρή πλευρά του τρίφτη, 3 μέτρια αυγά και 1 κεσεδάκι γιούρτι.

Φύλλο δεν άνοιξα. Αλλά χρησιμοποίησα ένα πακέτο έτοιμο φύλλο με ζύμη κουρού. Εξού και το γρήγορο της προετοιμασίας.

Ανακατεύουμε σε βαθύ μπολ όλα τα υλικά της γέμισης.
Στρώνουμε το ένα φύλλο κουρού σε ελαφρώς λαδωμένο ταψί, από πάνω μοιράζουμε ομοιόμορφα την γέμιση, καλύπτουμε με το δεύτερο φύλλο το οποίο αλοίφουμε λίγο αυγό και γάλα και πασπαλίζουμε με μπόλικο σουσάμι. Χαράσουμε με μαχαίρι και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-190 βαθμούς μέχρι να ροδίσει καλά η πίτα.  Εναλλακτικά τον κιμά τώρα, μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε για να φτιάξετε πιροσκί.

Αυτό το μεζεδάκι είναι απο τα αγαπημένα μου, από όταν ήμουν παιδί. Στον έτοιμο κιμά πρέπει να προσθέσετε ψιλοκομμένο βραστό αυγό, μισό φλυτζάνι τυρί τριμμένο και λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό ή άνηθο (για πιο έντονο άρωμα).
Τα πιροσκί στην αυθεντική τους εκδοχή θέλουν: μπόλικη, αφράτη και τηγανισμένη ζύμη, έτσι τα έκανα η μάνα μου. Τα είχε γράψει πολύ ωραία και η Αγγελική Ν. σε παλαιότερο post της, αλλά μπορείτε να ψήσετε και στον φούρνο. Επίσης λαχταριστά γίνονται.

Για την ζύμη θα χρειαστούν :  1 φλυτζάνι τσαγιού χλιαρό νερό, 1 φλυτζάνι τσαγιού χλιαρό γάλο, 1 και 1/2 φακελάκια ξηρή μαγιά, 1 κουταλάκι του γλ. αλάτι, 1/2 κουταλάκι γλ. ζάχαρη, 1 αυγό και περίπου  700 γραμμάρια αλεύρι. Την διαδικασία ζυμώματος παραδοσιακά μπορείτε να την κάνετε με το χέρι.

Εγώ αυτό το "σπορ" το αποφεύγω λίγο με κάτι πονάκια που έχω, κι' έτσι βάζω όλα τα υλικά στον αρτοπαρασκευαστη μου, με την άναποδη σειρά απ' ότι τ' αναφέρω.
Μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία ζυμώματος και πρώτου φουσκώματος μετά από 1 ώρα και 20 λεπτά  βάζω την ζύμη στον πάγκο εργασίας ελαφρώς αλευρωμένο, παίρνω μπαλάκια τα οποία ανοίγω στην χούφτα μου, βάζω μια κουταλιά γέμιση. Κλείνω καλά και στην συνέχεια τοποθετώ τα πιροσκί σε ταψί στρωμμένο με χαρτί του φούρνου, με την ένωση προς τα κάτω.
Τα βάζω μέσα σε ελαφρώς ζεστό φούρνο. Και τ' αφήνω για μισή ώρα ακόμη να φουσκώσουν ξανά.
Στην συνέχεια ψήνω στους 180 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν και να μυρίσουν :-))

Τον κιμά σας τέλος, μπορείτε να τον κάνετε μικρά ταρτάκια στρώνοντας τα ταψάκια για muffins με μικρά σφολιατάκια, αφού προηγουμένως τους έχετε βάλει μέσα σε κάθε θήκη ένα κομματάκι χαρτί φούρνου, ή το ειδικό χαρτάκι για muffins. Ανοίγετε λίγο με το χέρι το σφολιατάκι και στην συνέχεια γεμίζετε την κάθε θήκη σφολιάτας με γέμιση κιμά κι' από πάνω γαρνίρετε με τριμμένα τυράκια της αρεσκείας σας ανακατεμένα μ' ένα αυγό και λίγη κρέμα γάλακτος.

Το κέϊκ Μήλου της Ζαμπίας

Στις αρχές του μήνα και λίγο μετά τις γιορτές η Ζαμπία στις Ιστορίες Κουζίνας είχε αναρτήσει μια συνταγή για ένα εκπληκτικά αφράτο κέϊκ μήλου.

Το ότι το κεϊκ της είχε κομμάτια ολόκληρου μήλου καθώς και λίγη ξηρή μαγιά στα υλικά του, που καιρό τώρα ήθελα να πειραματιστώ μαζί της στα κεϊκς,  ήταν για μένα στοιχεία που μ'  έκαναν να θέλω να το φτιάξω άμεσα.
Το έπραξα λοιπόν και την μεθεπόμενη μέρα της έγραψα και την άποψή μου.

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε όμως, το έφτιαξα εκ' νέου και το φωτογράφισα για να σας κάνω να "ζηλέψετε" και να σας προτείνω να ακολουθήσετε τα βήματα της συνταγής και να το φτιάξετε το συντομότερο δυνατόν, γιατί γράφουμε όλοι μας τόσα πολλά για τα δικά μας, αλλά σπάνια γράφουμε για κάτι που φτιάξαμε διαβάζοντας τις αναρτήσεις και τις συνταγές κάποιου άλλου φιλικού blog.

Το μόνον που δεν έβαλα τούτη την φορά ήταν σταφίδες, μιας και δεν είχα στο σπίτι. Όμως η εξαιρετική του γεύση είναι εκεί και δεν αλλάζει καθόλου με το αν έχει ή δεν έχει σταφίδες.

Ευχαριστώ πολύ Ζαμπία για τούτη την όμορφη συνταγή.
Άρεσε σε πάρα πολλούς ανθρώπους πρέπει να σου πω, όχι μόνον σε μένα  :-)))
Καλημέρες και καλή Εβδομάδα.

Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια!

Μου φαγες όλα τα δαχτυλίδια ...

και μ΄ έχεις και κοιμάμαι τώρα στα σανίδια!

Ξέφυγα τελείως από το θέμα, αλλά δεν πειράζει, γιατί το τραγούδι αυτό πολύ μου αρέσει.

Δαχτυλίδια με πολλαπλά νοήματα και ερμηνίες και σύμφωνα πάντα με τις επιθυμίες αυτών που θέλουν να τα φορέσουν.
Αλλά εμείς δεν μιλάμε γι' αυτά.
Μιλάμε για τα τραγανά δαχτυλίδια που συνοδεύουν μπυρίτσες.
Δαχτυλίδια κρεμμυδίου κυρίως, αλλά κάναμε και πιπεριάς γιατί είπαμε να έχουμε και μια παραλλαγή.
Δοκιμάστε τα.
Είναι ίσως το μοναδικό μεζεδάκι, που με έκανα να βάλω τηγάνι στην κουζίνα μου (έχω να τηγανίσω περισσότερο από 6 μήνες και το κάνω πολύ σπάνια). Αλλά μπήκα στα αίματα μιας και τα τραγανά δαχτυλίδια τα τσάκισε το παιδάκι μου, όταν προ ημερών βρεθήκαμε μεσημεράκι με φίλους για μια μπυρίτσα.
Είπα λοιπόν να δοκιμάσω την τύχη μου και στο σπίτι.
Και κατέβασα τηγάνι...

Για 3 - 4 άτομα  (δεδομένου ότι μιλάμε για μεζέ), χρειάζεστε:
ένα μεγάλο και χοντρό κρεμμύδι (αν διαθέτετε κόκκινο που είναι και πιο γλυκό στην γεύση ακόμη καλύτερα).
Δύο μεγάλες πιπεριές (μια πράσινη κα μια κόκκινη έβαλα).
1,5 φλυτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1 αυγό,
1 κουταλάκι μπέϊκιν πάουντερ,
1/2 κουταλάκι αλάτι,
1/2 κουταλάκι  ρίγανη,
1/3 κουταλάκι πάπρικα καπνιστή,
1 ποτήρι μπύρα.
Ελαιόλαδο, για το τηγάνισμα (περίπου ένα ποτήρι).

Καθαρίζετε το κρεμμύδι το ξεπλέντε και το κόβετε σε παχουλούτσικες ροδέλλες, τις "ξεμονεύετε" με τα δάχτυλα και τις αφήνετε σ' ένα μπολ με νερό για να φύγει η σπιρτάδα του κρεμμυδιού.
Πλένετε τις πιπεριές, αφαιρείτε τους σπόρους και το κοτσάνι και τις κόβετε επίσης σε ροδέλλες.

Σε βαθύ μπολ, βάζετε το αλεύρι, προσθέτετε το μπεϊκιν, το αλάτι, την ρίγανη, την καπνιστή πάπρικα και ανακατεύετε. Στην συνέχεια ρίχνετε το αυγό και ανακατεύετε με τον αυγοδάρτη. Σταδιακά προσθέτε την μπύρα ανακατεύοντας συνεχώς με τον αυγοδάρτη μέχρι να ενωθούν καλά τα υλικά και να πάρετε έναν ωραίο παχύρευστο χυλό.

Σε αντικολλητικό τηγάνι βάζετε λάδι να κάψει. Στραγγίζετε τα κρεμμύδια από το νερό. Και τα βουτάτε στον χυλό. Τηγανίζετε και από τις δύο πλευρές μέχρι να ροδίσουν και τα βάζετε σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας, και μετά στην πιατέλα σερβιρίσματος. Συνεχίζετε με τις πιπεριές, περασμένες επίσης μέσα από τον χυλό, και συνεχίζετε μέχρι να τελειώσουν όλα. Σίγουρα θα χρειαστεί να προσθέσετε λάδι στο τηγάνι σας κατά την διαδικασία.
Σερβίρουμε όσο είναι τραγανά πασπαλίζοντας με αλάτι.

Εναλλακτικά στον χυλό σας αντί για την καπνιστή πάπρικα μπορείτε να προσθέσετε μισό φλυτζάνι λιωμένο μπλε τυρί, που θα το ανακατέψετε καλά με 2 κουτελιές μπύρας για να γίνει αλοιφή. Αυτή είναι η άλλη διάσταση στην γεύση του κρεμμυδιού!

Τα συνοδευτικά  ντιπ, είναι σύμφωνα με τα γούστα του καθενός. Από απλή ketsup, μέχρι αρωματισμένο ντιπ γιαουρτιού με μουστάρδα, σκόρδο, ψιλοκομμένο μαϊντανό ή άνηθο.

Για όποιον ενδιαφέρεται...και περνά απ' εκεί.

Χθες το απόγευμα επιστρέφοντας από την εργασία, κατέβηκα στον σταθμό Μετρό του Συντάγματος για κάποια δουλειά στο κέντρο.
Είδα πολύ κόσμο στον εκθεσιακό του χώρο και στάθηκα.
Λοιπόν για όποιον ενδιαφέρεται (αν και δεν είδα πουθενά ημερομηνίες και χρονική διάρκεια για να μπορέσω να σας τις μεταφέρω) υπάρχει μια εκδήλωση με πολλά ελληνικά προϊόντα και πολλά περίπτερα.

Έμφαση μεγάλη έχει δωθεί στο μέλι, τις ποικιλίες του και τα παράγωγά του.
Υπήρχαν γυναικείοι συνεταιρισμοί με γλυκά και μαρμελάδες.
Παραγωγοί μπισκότων,παξιμαδιών,κουλουριών και χαλβά.
Ξηροί Καρποί καραμελωμένοι. Καθώς και με σοκολάτα.
Χυλοπίτες, Τραχάνας και κάποια άλευρα.
Είδα πετιμέζι και παστέλια διάφορα.
Τέλος υπήρχε μέχρι και παραγωγός (ένας μόνον νομίζω - γιατί επικρατούσε πολύς πανικός) με Κρητικά τυριά.

Το όλο στήσιμο ελαφρώς "άναρχο" αλλά μία απο τις φορές με τα πιο πολλά προϊόντα που έχω δει στον χώρο αυτό.

Προσωπικά αγόρασα ένα βάζο με μέλι και ξηρούς καρπούς με σοκολάτα. Θα μπορούσα ν' αντισταθώ, αλλά ήταν η ώρα δύσκολη βλέπετε :-)))

Μόλις βρήκα ένα σχετικό Link και σας το μεταφέρω αυτούσιο.  Μέχρι τις 27 έχει διάρκεια, οπότε μπορεί και να προλαβαίνετε να δείτε.

Η Λεμονόπιτα ... στα χνάρια της Πορτοκαλόπιτας

Κατά το παρελθόν έχω ανεβάσει ένα post για μια γρήγορη μπανανομπουγάτσα καθώς και για μια πορτοκαλόπιτα που γίνεται με φύλλο. Αυτή η τελευταία συνταγή δεν ήταν δικιά μου, την είχα βρει στις Συνταγές της Παρέας και πολύ γνωστή σε αρκετές μαγείρισες και μάγειρες, απλώς της έκανα κάποιες δικές μου προσαρμογές σύμφωνα με τα υλικά που είχα τότε στην διάθεσή μου.

Στα χνάρια αυτής της πορτοκαλόπιτας ήρθε τώρα να "πατήσει" μια  λεμονόπιτα.
Είπαμε, μεγάλη η παραγωγή σε λεμόνια και αυτοσχεδιάζουμε παντού πια  :-))  Θα σας γράψω λοιπόν τα υλικά γι' τούτην την εύκολη συνταγή της οποίας το αποτέλεσμα μπορείτε να δείτε στην φωτογραφία.

Tα υλικά που χρησιμοποίησα είναι τα ακόλουθα :
Για την  κρέμα λεμονιού:

1 κεσεδάκι γιαούρτι στραγγιστό,
1/2 από ένα κουτάκι ζαχαρούχο γάλα
4 μικρά αυγά
1 κεσεδάκι λιωμένο φυτικό βούτυρο,
1 φλυτζάνι ζαχαρη,
1 κουταλάκι κοφτό βανίλια κρυσταλλική,
1 κουταλάκι μπεϊκιν πάουντερ,
2 μέτρια πολύ φρέσκα λεμόνια, πλυμμένα πολύ καλά, κομμένα σε κομμάτια για να αφαιρέσω τα κουκούτσια και αλεσμένα στο multi με μορφή πάστας ώστε να μην μείνουν καθόλου χοντρά μέρη.
Tέλος, 1 πακέτο φύλλο κρούστας, (το οποίο ανοίγετε πριν ξεκινήσετε την όλη διαδικασία και αφήνετε να ξεραθεί όσο γίνεται).

Για το σιρόπι τώρα:
1 και μισό ποτήρια νερό,
1/2 ποτηριού σπιτικής λεμονάδας από αυτήν που είχα φτιάξει τις προηγούμενες ημέρες.
Εσείς μπορεί να μην έχετε, οπότε βάλτε λεμόνι χυμό ή πορτοκάλι. Στην περίπτωση που θα βάλετε φυσικό χυμό λεμονιού όμως, θα αυξήσετε την ποσότητα της ζάχαρης σίγουρα κατά μισό ποτήτρι ακόμη.
1 σφηνάκι κονιάκ,
2 ποτήρια  ζάχαρη άσπρη ή σκούρα (την σκούρα την προτιμώ στα σιρόπια και στο ντεκόρ γενικώς γιατί δίνει ένα άρωμα καραμέλας, το έχω ξαναγράψει).
1 ξυλάκι κανέλλα,
2-3 φλούδες από λεμόνι και τέλος
3-4 σταγόνες εσσάνς πορτοκαλιού (εάν έχετε).

Βάζουμε όλα τα υλικά που θα φτιάξουμε την κρέμα λεμονιού σ' ένα βαθύ μπολ και τα χτυπάμε με το μίξερ ή τον αυγοδάρτη μέχρι να ενωθούν πολύ καλά.  Στην συνέχεια το πακέτο του φύλλου το οποίο έχουμε ανοίξει και αφήνουμε να ξερένεται το τρίβουμε και ψιλοκόβουμε με τα χέρια μας  ρίχνοντας το μέσα στο μείγμα της κρέμας.
Κάθε φορά που μαζεύεται μια καλή ποσότητα φύλλου ανακατεύουμε και πάλι με το μίξερ, μέχρι
να ολοκληρωθεί η διαδικασία και να τελειώσει όλο το φύλλο. Στρώνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο ταψί ή πυρέξ και  το ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια του γλυκού (για περίπου 40 λεπτά) στους 180-200 βαθμούς.

Στο διάστημα αυτό δένουμε και το σιρόπι, το οποίο αφήνουμε να χλυάνει και το σιροπιάζουμε την πορτοκαλόπιτα μας όταν τη βγάλουμε πια από τον φούρνο και αφού προηγουμένως τις έχουμε κάνει χαρακιές μ' ένα μαχαίρι (σε σχήμα κομματιών που εμείς θέλουμε).
Τρώγεται σκέτη ή με σαντιγύ... αλλά και για παγωτάκι ποιός θα έλεγε όχι;

Αλμυρές Χωριάτικες Φλογέρες

Έχοντας πολλές φορές αγοράσει κάποιο έτοιμο σνακ, όπως οι περισσότεροι νομίζω άλλωστε όταν πάμε στις δουλειές μας, κάθε φορά συλλαμβάνω τον εαυτό μου ν' αναρρωτιέται για την ποιότητα των υλικών που αυτά περιέχουν.
Έχει τύχει δε, να δεινοπαθήσει το στομάχι μου μετά την κατανάλωση κάποιων εξ΄ αυών.
Έτσι τ' αποφεύγω πια όσο μπορώ και προσπαθώ να έχω μαζί μου κάτι απλό, φτιαχμένο από μένα στο σπίτι.
Αλλιώς αρκούμαι  σε κουλουράκια Θεσσαλονίκης με τυράκι και φρούτο.
Ή γιαουρτάκι, παξιμάδια και φρούτα.

Για να έχω σήμερα λοιπόν κάτι για κολατσιό, ετοίμασα αποβραδίς τις αλμυρές χωριάτικες φλογές.

Το "χωριάτικες" προέκειψε, από την χωριάτικη σαλάτα, για να μην αναρρωτιέστε, μιας και τα υλικά που χρησιμοποίησα είναι σχεδόν αυτά που βρίσκει κανείς σε μια γευστική χωριάτικη σαλάτα.

Έχουμε και λέμε:
1 μεγάλη ντομάτα ξεφλουδισμένη, ξεσποριασμένη και ψιλοκομμένη με το μαχαίρι.
300 γραμμάρια φέτα λιωμένη μ' ένα πιρούνι,
3 κουταλιές πάστα ελιάς (πράσινη ή μαύρη ότι διαθέτετε)
λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
1 κουταλάκι ρίγανη,
2  μέτριου μεγέθους αυγά
2-3 κουταλιές ελαιόλαδο.

Σ' ένα μπολ λιώνετε την φέτα με το πιρούνι, ρίχνετε την ψιλοκομμένη ντομάτα, την πάστα ελιάς, τον μαϊντανό, τη ρίγανη, τ' αυγά και το ελαιόλαδο. Ανακατεύετε καλά μ' ένα πιρούνι να ενωθούν τα υλικά.

Λαμβάνετε αν' χείρας ένα πακέτο σφολιάτα, το οποίο έχετε αφήσει να έρθει σε θερμοκρασία δωματίου. Ανοίγετε ένα φύλλο την φορά, το κόβετε κατά το πλάτος του σε τέσσερεις λουρίδες και στην μέση κάθε λωρίδας βάζετε γέμιση χωριάτικη. Τυλίγετε σε σχήμα φλογέρας (ενώνοντας τις άκρες και διπλώνοντας προς τα μέσα). Τοποθετείτε τις φλογέρες σε ταψί στρωμένο με λαδόχαρτο με την ραφή τους προς τα κάτω. Τις χαράζετε ελαφρά μ' ένα μαχαιράκι σε 4-5 σημεία και τις ψήνετε σε καλά προθερμασμένο φούρνο μέχρι να φουσκώσουν και ροδίσουν οι φλογέρες σας.

Για τα δύο φύλλα σφολιάτας θα χρειστείτε 2 αντίστοιχα ταψιά φούρνου, γιατί θέλουν μια απόσταση μεταξύ τους. Θα φουσκώσουν μην το ξεχάστε. Τα υλικά της γέμισης είναι ακριβώς για 2 φύλλα σφολιάτας.
Εάν τώρα είστε χρυσοχέρες και χρυσοχέρηδες καταπιαστείτε με το να φτιάξετε το δικό σας φύλλο σφολιάτας ή ζύμη της αρεσκείας σας.
Καλή απόλαυση σας εύχομαι και καλή εβδομάδα - φτάσαμε κιόλας στην τελευταία εβδομάδα του Γενάρη του 2011. Πως περνά έτσι ο καιρός τελικά;

Πειραματικό σουφλέ ή Ομελέτα φούρνου

Τις περισσότερες φορές έχοντας κατά νου κάποια υλικά που πρέπει να αξιοποιηθούν μου προκύπτουν και οι καλύτερες πειραματικές εκδόσεις σε φαγητά ή γλυκά.
Κάποιες άλλες πάλι, είναι σκέτη αποτυχία, αλλά προσπαθώ να το ξεπερνώ :-) και να μην το ξαναπράξω ως πείραμα.

Χθες λοιπόν έτσι μου βγήκε και το ακόλουθο σουφλέ λαχανικών ή η ομελέτα φούρνου ή κάτι μεταξύ των δύο.
Το βλέπετε στην φωτογραφία που ακολουθεί και νομίζω πως μια εικόνα αξίζει όσο χίλες λέξεις ή να πω καλύτερα πως αξίζει τις μπουκιές που κρύβει!

Υλικά για χρησιμοποιήθηκαν:
2 μέτρια καρότα βρασμένα (όχι πάρα πολύ όμως) κομμένα σε μικρά κομμάτια,
1 κόκκινη πιπεριά (μπορεί και πράσινη φυσικά) κομμένη επίσης σε μικρά κομμάτια.
3 μέτριες σφυχτές ντομάτες ξεφλουδισμένες και χωρίς σπόρους ψιλοκομμένες,
1 μικρό κουτί μανιτάρια σε φέτες (δεν είχα διαθέσιμα φρέσκα αλλιώς θα τα έβαζα)
1 μικρό ματσάκι μαϊντανός ψιλοκκομένος,
300 γραμμάρια τυρί ένταμ ψιλοκομμένο (ή όποιο κίτρινο τυρί σας βρίσκετε)
200 γραμμάρια ζαμπόν ψιλοκομμένο επίσης,
6 αυγά,
1 μικρή κρέμα γάλακτος με λίγα λιπαρά,
3-4 κουταλιές της σούπας αλεύρι,
ένα φλυτζάνι (του τσαγιού) ελαιόλαδο, όχι πολύ γεμάτο όμως.
Μοσχοκάρυδο, πιπέρι, ρίγανη και ελάχιστο αλάτι.

Πλένετε καλά όλα σας τα λαχανικά και τα καθαρίζετε.
Βάζετε τα καρότα να βράσουν (όχι να παραβράσουν όμως).
Ψιλικόβετε την πιπεριά, αφαιρείτε τους σπόρους.
Ξεφλουδίζετε τις ντομάτες και αφαιρείτε τους σπόρους τους όσο περισσότερο γίνεται.
Σ' ένα μέτριο πυρέξ ρίχνετε τα 3/4 του ελαιολάδου και το αλοίφετε καλά στο σκεύος.
Μέσα στο πυρέξ βάζετε τα κομμάτια της ντομάτας, την πιπεριά, τα μανιτάρια (όποια είναι πιο μεγάλα τα κόβετε στην μέση) τα καρότα αφού έχουν βράσει επίσης κομμένα και τον μαϊντανό.
Ανακατεύετε καλά με τα χέρια έτσι ώστε να αναμειχτούν τα υλικά και να λαδωθούν από το λάδι που υπάρχει μέσα στο πυρέξ.
Στην συνέχεια ρίχνετε το ψιλοκομμένο τυρί και το ζαμπόν, ανακατεύετε και πάλι.
Πασπαλίζετε με ρίγανη, περίπου ένα κουταλάκι του γλυκού.

Στην επόμενη φάση, χτυπάτε μέσα σε βαθύ μπόλ: τα αυγά, με την κρέμα γάλακτος, το αλεύρι, το μοσχοκάρυδο, το πιπέρι και το υπόλοιπο ελαιόλαδο πολύ καλά μ' έναν αυγοδάρτη και περιχύνετε με το μείγμα αυτό τα υλικά που έχετε στο πυρέξ.

Ψήνετε σε καλά προθεμασμένο φούρνο (με αέρα στην δική μου κουζίνα) στους 180 βαθμούς για 40 περίπου λεπτά. Μέχρι να αποκτήσει το σουφλέ ή ομελέτα σας (εσείς αποφασίζετε για το όνομα της κατασκευής) μια ωραία κρούστα και να μοσχομυρίσει η κουζίνα σας.
Τα υλικά σηκώνουν φυσικά αυτοσχεδιασμό.
Αλλά νομίζω πως η γεύση των συγκεκριμένων, έδεσε πολύ ωραία.

Η σοκολάτα ... στο Μουσείο!

Κάποιες μεγάλες αφίσσες σε ορισμένους σταθμούς του Μετρό, που με φευγαλέα ματιά είδα μέσα από τον συρμό, με έβαλαν σε σκέψεις.
Προς στιγμήν, νόμισα ότι το διάβασα, γιατί εκείνη την ώρα σκεφτόμουνα πως να οργανώσω σύντομα ένα νέο ταξίδι στο εξωτερικό.
Μέσα στην σκέψη μου είχα την Ρώμη και την Βιέννη, οπότε επειδή η Βιέννη είναι συνύφασμένη με την σοκολάτα, θεώρησα πως "νόμισα" ότι το είδα! Συμβαίνει συχνά, ειδικά άμα έχεις έντονες επιθυμίες :-))

Αλλά τελικά, το είχα δει πραγματικά.
Και υπάρχει ως εκδήλωση.
Και υπάρχει και ως είδηση στον τύπο. 
Εκδήλωση για το Ελληνικό Μουσείο Σοκολάτας.
Με το που βρέθηκα μπροστά στον υπολογιστή, έκατσα και το έψαξα και σας μεταφέρω το Link για περισσότερες πληροφορίες.
Και βέβαια η εκδήλωση, περιλαμβάνει μέσα στους στόχους και τα δρώμενα της κι' έναν ΚΑΛΟ σκοπό. Γεγονός που στις μέρες μας έχει πια μια ιδαίτερη αξία.

Λεμόνια και Πορτοκάλια

Όταν είσαι αποδέκτης μιας μεγάλης ποσότητας από οποιοδήποτε φρούτο ή λαχανικό, πρέπει να βρεις τρόπους να το αξιοποιήσεις πριν σου χαλάσει, γιατί πόσο μπορείς να φας όταν είναι ωμό;
Έτσι λοιπόν με τα χρόνια οι νοικοκυρές έβαλαν μέσα στις κουζίνες τους: τα γλυκά κουταλιού, τις μαρμελάδες, τις κονσέρβες με άλμη, τα τουρσιά και άλλα που ίσως αυτήν την στιγμή μου ξεφεύγουν.
Λεμόνια πολλά και πορτοκάλια τα τελευταία μου αποκτήματα.
Πορτοκαλάδες φρέσκες λοιπόν, για τα μέλη της οικογενείας σχεδόν καθημερινά. 
Έκανα όμως και σπιτική λεμονάδα , ως συμπυκνωμένο χυμό, με την δεύτερη εκδοχή της Κικής από την Μικρή κουζίνα.
Έκανα και παγάκια λεμονιού για να τα έχω για χρήση στα φαγητά μου αργότερα.
Τις φλούδες και από τα δύο εσπεριδοειδή τις έκανανα μαρμελάδα και χάρισα βαζάκια στους γύρω μου.
Αλλά έκανα και μια τάρτα με κρέμα λεμονιού και μήλα, έτσι για να γλυκαθούμε, αλλά και γιατί μου αρέσουν ιδιαίτερα τα γλυκά με άρωμα και γεύση λεμονιού.

Νάτην η ταρτούλα λοιπόν.  

Και για να την φτιάξετε χρειάζεστε υλικά για μια ζύμη μπριζέ σύμφωνα με τα γούστα σας.
Προσωπικά την έκανα με μιάμιση κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1 αυγό, 50 γραμμάρια βούτυρο παγωμένο, 50 γραμμάρια ζάχαρη, μια πρέζα αλάτι και αλεσμένο καρύδι με κανέλα 2 κουταλιές της σούπας.
Αφού ανακάτεψα τα υλικά και τα δούλεψα με το χέρι ώστε να πάρω την "ψιχουλιαστή" ζύμη της τάρτας την έστρωσα στην φόρμα σιλικόνης και την έψησα σε προθερμασμένο φούρνο για 10 λεπτά.

Την ώρα που η ζύμη ψηνόταν, ετοίμασα την κρέμα λεμονιού. 
Για την κρέμα χρησιμοποίησα το ξύσμα από τέσσερα καλά πλυμένα λεμόνια, που το είχα σε πρώτο στάδιο ανακατέψει με 2 κουταλιές ζάχαρη, φτιάχνοντας κάτι σαν πολτό. Με τον τρόπο αυτό το ξύσμα βγάζει το πλήρες άρωμά του για κάθε γλυκό που το χρειάζεστε.
Ενώ τον χυμό τους τον χρησιμοποίησα στο επόμενο στάδιο.

Σε μπολ έριξα 3 αυγά μαζί με 1 καλή κουταλιά της σούπας ζάχαρη και λίγη κρυσταλλική βανίλλια.
Τα χτύπησα καλά με τον αυγοδάρτη για εννωθούν ως υλικά και να αφρατέψουν τα αυγά.

Στην συνέχεια πρόσθεσα το ξύσμα λεμονιού-ζάχαρης και τον χυμό από τα  4 λεμόνια (αφού τον είχα προηγουμένως σουρώσει), καθώς επίσης και μία κουταλιά της σούπας λιωμένο βούτυρο, μισό κουτάκι ζαχαρούχο γάλα, 2 κουταλιές αλεύρι.  Το μείγμα είναι υγρό και όχι πυκνό. Θα πήξει κατά το ψήσιμο στον φούρνο.

Βγάζω την ελαφρώς ψημένη τάρτα από τον φούρνο με προσοχή, ρίχνω μέσα το μείγμα της κρέμας λεμονιού και στην συνέχεια στρώνω στο εσωτερικό της μήλα κομμένα σε λεπτά μισοφέγγαρα.
Πασπαλίζοντας την επιφάνεια με σκούρα ζάχαρη και καραμελωμένο κουκουνάρι ή αμύγδαλο προαιρετικά.
Καλό δε, θα είνα τα μήλα να είναι ώριμα και της κατηγορίας γκόλτεν ή και ξυνόμηλα γιατί δένουν πολύ ωραία στην γεύση.
Φουρνίζουμε με προσοχή (μιας και το μείγμα μας είπαμε είναι αρκετά υγρό) και ψήνουμε για 20 με 25 λεπτά στους 180 βαθμούς με αέρα, μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια της τάρτας.

Καλή απόλαυση.

What is trendy?

O ορισμός του Trendy ποιός θα μπορούσε άραγες να είναι;

Προσωπικά δεν τα πάω και πολύ καλά με αυτούς τους ιδιαίτερους όρους που συνήθως χαρακτηρίζουν τάσεις της μόδας, μιας και η μόδα δεν είναι και κάτι που μπορώ να πω, πως παρακαλουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Όμως όταν σε επιλέγουν τρία  διαφορετικά  αγαπητά blogs :
Η Ξανθή,   ή Έφη  και η καλή μου Αγγελική Ν.  για να σου προσφέρουν ένα βραβείο που ορίζεται από την πηγή του http://thetrendytreehouse.blogspot.com/2009/12/grab-one-of-our-buttons.html, τι μπορείς να πεις;
Γλυκιές μου κυρίες σας ευχαριστώ πολύ για την επιλογή και ας με βάζετε να κάνω τώρα δύσκολα...

Θα πρέπει εγώ τώρα με την σειρά μου να στείλω τούτο το βραβείο σε άλλους 10 αποδέκτες.
Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, μιας και οι επιλογές μου έχουν στενέψει αρκετά.
Θα κάνω όμως μια προσπάθεια έστω και με λιγότερα blogs και ζητώ την απόλυτη επιείκεια την δική σας και της Φοίβης  που ήταν η πρώτη που νομίζω (μπορεί να κάνω και λάθος ) που ξεκίνησε τις αποστολές προς τα ελληνικά blogs.

Και το βραβείο θα μπορούσαν (εάν θέλουν και έχουν την διάθεση) να παραλάβουν τα ακόλουθα blogs:

Το πατεσπάνι
Το άρωμα Δάφνης
Το Ημερολόγιο Κουζίνας
Η  Σκοτεινή μας Σεφ
Οι Ιστορίες Κουζίνας
Ο LaxanoKitsos
O Γαργαντούα
και οι  Δυό τους στην Κουζίνα

Και κάπου εδώ σταματώ γιατί θα αρχίσω μάλλον τις επαναλήψεις (κάτι βέβαια όχι ιδιαίτερα κακό) στα μαγειρικά blogs.
Οπότε ας πάω σε δύο πιο ποικίλου ενδιαφέροντος blogs γιατί με τον τρόπο τους και τα posts τους με έχουν ταξιδέψει πολλές φορές. Και τα ταξίδια είναι κάτι που επίσης πολύ αγαπώ, όπως και το άρωμα της Βανίλλιας.  Στον KitsoMitso  και στην Artanis λοιπόν και ελπίζω ν' ανταποκριθούν.

Μαστιχωτά Κουλουρό-μπισκοτάκια

Μπορεί στο όνομα του blog, αρωματικό ρόλο να έχει η βανίλλια, αλλά το επίσης μεθυστικό άρωμα της μαστίχας είναι εξίσου αγαπημένο. Το χρησιμοποιώ συχνά σε διάφορα αρτοσκευάσματα : ψωμάκια, τσουρεκάκια, ντόνατς αλλά και μπισκότα και κουλούρια. Ειδικά τα κουλουράκια-μπισκοτάκια είναι κάτι που "ξεπετάμε" πια, μέχρι να πεις "φουρνίσαμε".
Γιατί τούτα τα κουλουρό-μπισκοτάκια μπορεί και να τα φτιάξουμε 2-3 φορές μέσα σ' έναν μήνα. Σκέφτηκα λοιπόν να σας την γράψω την συνταγή, αν και την είχα σίγουρα δώσει παλαιότερα στο HFL.

Υλικά που θα σας χρειαστούν :
ένα πακέτο βούτυρο μαλακό,
μισή κούπα ζάχαρη άχνη,
τρεις κούπες αλεύρι (κατάλληλο για μπισκότα είναι το κλασσικό κόκκινο ή ότι διαθέτετε εσείς),
δύο κοφτά κουταλάκια μπέικιν πάουντερ,
1/4 κουταλάκι (γλυκού) αλάτι,
ένα ποτήρι (κρασιού) λικέρ μαστίχας,
δύο  αυγά,
τέσσερα-πέντε δάκρυα μαστίχας σε μέτριο μέγεθος, που θα χτυπήσετε στο Multi μαζί με δύο κουταλιές της σούπας κρυσταλλική ζάχαρη.

Αρχικά, χτυπάτε την μαστίχα μαζί με την κρυσταλλική ζάχαρη, ανακατεύετε το αλεύρι μαζί με το μπέϊκν πάουντερ. Χτυπάτε σε βαθύ μπολ το βούτυρο μαζί με τα δύο αυγά μέχρι ν’ ασπρίσουν και αμέσως μετά ενσωματώνετε όλα τα υλικά.
Μαστίχα/Ζάχαρη, Αλεύρι/ Μπέϊκιν, Ζάχαρη Άχνη, Λικέρ Μαστίχας, Αλάτι.
Ζυμώνετε μέχρι να έχετε μια ομοιογενή ζύμη και την αφήνετε να ξεκουραστεί για κανένα μισάωρο.
Στρώνετε με λαδόχαρτο δύο ταψιά,  (θα φουρνίσετε ξανά στο πρώτο κατά πάσα πιθανότητα). Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 180 βαθμούς και ξεκινάτε να δώσετε το επιθυμητό για σας σχήμα στα μπισκότα σας.

Ανάλογα την ώρα που έχω στην διάθεσή μου, φτιάχνω διάφορα σχήματα.
Άλλοτε πλάθω μετρίου μεγέθους κορδόνια, τα οποία κόβω σε κομμάτια μ’ ένα μαχαίρι και κάθε κομματάκι το πατάω με τα δάχτυλα πάνω σε επιφάνεια εργασίας και έχω άμεσα και γρήγορα μπαστουνάκια φαρδιά σαν  δύο δαχτυλάκια.
Άλλοτε ανοίγω σε φύλλα την ζύμη και την κόβω σε κύκλους μ' το στόμιο ενός ποτηριού.
Καμμιά φορά θυμάμαι και τις φόρμες μπισκότων που έχω καταχωνιασμένες στα ντουλάπια μου.
Ή απλά πλάθω κουλουράκια με τα δυό χεράκια.
Εσείς δημιουργήστε ανάλογα με την προσωπική σας επιλογή.
Τα αποτέλεσματα της επιλογής σας θα τα στρώσετε στο ταψί και αμέσως μετά θα τα φουρνίσετε στον αέρα, στους 180 Βαθμούς για 15 λέπτα. περίπου.

Στην τελευταία εκδοχή που έφτιαξα, πρόσθεσα και μια κούπα ξασπρισμένο αλεσμένο αμύγδαλο που μου είχε μείνει, από την παρασκευή της Βασιλόπιτας.  Και τούτα νοστιμότατα βγήκαν.
Η μυρωδιά της μαστίχας σπάει ρουθούνια είναι βέβαιο, δοκιμάστε τα λοιπόν, αν έχετε την διάθεση, με ή χωρίς προσθήκη αμύγδαλου.

ΑΠΟΧΗ

Μετά το πέρας των εορτών...αρχίζουμε όλοι τις αποχές από το φαγοπότι.
Tα γλυκάκια, τα ξεχνάμε.
Tα φαγάκια, τα κάνουμε πιο ανάλαφρα.
Tα ποτάκια, δεν μπαίνουν πια στα ποτήρια τόσο εύκολα :-) προκειμένου να έρθουμε και πάλι στον "ορθό" δρόμο.

Εμένα όμως τούτη η αποχή μου βγήκε κάπως διαφορετικά...
Αποχή από το blogging για ένα 10ήμερο.
Αποχή από τον υπολογιστή και τα παραφερνάλιά του επίσης για ένα 10ήμερο!
Τι να σας πω;
Το είχα τόσο ανάγκη, μιας και η δουλειά μου είναι τέτοια που μ' έχει καθηλωμένη μπροστά σ' ένα μηχάνημα πολλές ώρες.

Μπορεί κάποιοι να με χάσατε...και σας ευχαριστώ που με αναζητήσατε... απλώς μπήκα σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης υπολογιστή. Έπρεπε να ξεκουράσω το μυαλό  μου, τα μάτια μου και πάνω απ΄ όλα τους καρπούς, τους ώμους και τα χεράκια μου. Και πήρα άλλους δρόμους και άλλα καλτερίμια. Προτίμησα τα βιβλία που με περίμεναν να τα τελειώσω, τις βόλτες μου ανά την Αττική και όχι μόνον, παρέα με τους "πολύ δικούς μου" ανθρώπους.


Και μιας και είπα για  τους "δικούς" μου ανθρώπους.
Φέτος πραγματικά είδα πως οι  φίλοι μου τελικά, είναι πια μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός, άντε των δύο χεριών.
Ελάχιστοι κατάφεραν ή θέλησαν να μπουν στο σπίτι μου, τούτες τις γιορτές κι' ας είχαν και επίσημη πρόσκληση.
Αυτό για μένα ήταν ενδεικτικό.
Έχουμε όλοι γίνει άκρως μοναχικοί.
Παρά ταύτα, τούτη η διαπίστωση προσωπικά μ' έκανε να νοιώσω πιο δυνατή, έστω και μέσα σε πιο μοναχικό καλτερίμι, γιατί απλά ο άνθρωπος μέσα από την μοναχικότητα του, καταφέρνει να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του.
Καταφέρνει να δει τι δυνάμεις κρύβει μέσα του.
Καταφέρνει ν' αναγνωρίσει με σοφότερο τρόπο τις "ανάγκες" και τα "θέλω" του.

Με το καλό λοιπόν να δούμε τι θα μας φέρει και το 2011.

Πόσους άραγες "άσσους" να κρύβει στις 365 ημέρες του;
Υπομονή. Εδώ είμαστε για να ζήσουμε την κάθε μέρα του.