Φραουλένια και σπιτικά κεράσματα...

Το "βασίλειό" μου για ένα γλυκό!
Τέτοιο πράγμα σκεφτόμουν κι' αισθανόμουν... μετά από επίσκεψη στην γιατρέσα του σκυλιού μας, την περιπλάνησή μας στους κάπως πιο πράσινους δρόμους βορείου προαστίου καθώς και μια καλή πεζοπορία και χάζεμα στα εμπορικά του μαγαζιά.
Πήραμε τελικά κάποια "αγοραστά", αλλά αφού φτάσαμε πια στην βάση μας.

Όμως ομολογώ πως δεν με "ικανοποίησαν" όχι ότι δεν είχαν πολύ καλή γεύση, αλλά να, δεν ήταν αυτό που ήθελα.
Να το έχω φτιάξει δηλαδή με τα χεράκια μου και να το απολαύσω με την ησυχία μου, κάνοντας σαφώς και την αυτοκριτική μου για το τι είχα κάνει ή δεν είχα κάνει σωστά στην εκτέλεση της ιδέας μου.
Έτσι, αφού είχε για τα καλά βραδιάσει... πέρασα σε μια εκτέλεση γρήγορη, με εύκολα υλικά και με τελικό αποτέλεσμα που άρεσε σε όλους μας, όλως δε ιδιαιτέρως στον μεγάλο άνδρα του σπιτιού που τα "τσάκισε" στην κυριολεξία και ζήτησε και επανέκδοση, η οποία επίσης πραγματοποιήθηκε!

Φραουλένια σφολιατοπιτάκια με φυστίκι Αιγίνης

Για 8-10 κομμάτια.

1 μεγάλο φύλλο σφολιάτας 750 γραμ. (η δική μου αγορασμένη από εργαστήριο) ή διαφορετικά 2 κλασσικού πακέτου εμπορίου.
2 φλιτζάνια (τσαγιού) μαρμελάδα φράουλα σπιτική, με προσπάθεια να  έχει και  λίγο κομμάτια φρούτου μέσα, για πιο "μεστό" αποτέλεσμα στη γεύση, όπως τουλάχιστον εγώ διαπίστωσα στην "επανέκδοση".
1,5 φλιτζάνι αλεσμένο ανάλατο φυστίκια Αιγίνης ανακατεμένο με 1/4 κουταλάκι κοφτό βανίλιας κρυσταλλικής.
Χαρτί ψησίματος για το άνοιγμα του φύλλου, αλλά και κομμένο σε τετράγωνα καρέ για τις θήκες των muffins.
Και τέλος θήκες muffins (όχι τις πολύ μικρές) για το ψήσιμο.

Εάν το φύλλο της σφολιάτας είναι εργαστηρίου, που είναι σαφώς πιο χοντρό, το ανοίγουμε λίγο με ένα ρολλάκι και προσπαθούμε να το "τετραγωνίσουμε" ομοιόμορφα, πάνω σε ένα μεγάλο κομμάτι από χαρτί ψησίματος.

Καλύπτουμε όλη του την επιφάνεια με μαρμελάδα φράουλα.

Πασπαλίζουμε πάνω από την μαρμελάδα με τα  αλεσμένα φυστίκια και ανακατεμένα με την βανίλια.

Ρολλάρουμε το φύλλο της σφολιάτας με προσοχή και με την βοήθεια του χαρτιού ψησίματος, και κόβουμε σε κομμάτια πάχους 2,5 περίπου εκατοστών.

Κάθε κομμάτι το μεταφέρουμε προσοχή με τη βοήθεια σπάτουλας ή μεγάλου λάμας, πάνω σε κομμένο καρέ χαρτί ψησίματος, με την τομή προς τα πάνω.

Τα βάζουμε στις θήκες των muffins ανά και ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο,  στους 190 βαθμούς για 20 περίπου λεπτά με αέρα, μέχρι να φουσκώσει η σφολιάτα και να χρυσίσει η επιφάνειά της.

Βγάζουμε από τον φούρνο, αφαιρούμε από τις θήκες με την χαρτιά μας όπως ακριβώς είναι.
Τ' αφήνουμε να κρυώσουν, αφαιρούμε με προσοχή το χαρτί ψησίματος, βάζουμε σε πιάτο και πασπαλίζουμε με λίγο ακόμη τριμμένο φυστίκι καθώς και λίγη έχτρα μαρμελάδα φράουλα.
Νομίζω πως η επιλογή με δικαίωσε, αφού και η κατανάλωση ήταν σχεδόν άμεση.
8 κομμάτια μέσα σε 24 ώρες!
Καλή σας απόλαυση εάν το αποφασίσετε.

Υ.Γ. Μην πιέσετε τα κομμάτια της σφολιάτας πολύ μέσα στις θήκες, να έχουν μια "ανάσα" γιατί θα φουσκώσουν.
Υ.Γ. Εξίσου ωραία θα είναι και με μαρμελάδα βερίκοκο ή ροδάκινο, αλλά οπωσδήποτε το φυστίκι Αιγίνης χαρίζει πολλούς πόντους σε γεύση, μην το αμελήσετε.

Οι ψητές ντομάτες της Πέπης...που έγιναν της Πηνελόπης

Ζέστη και μια ελαφριά ατονία...
Που να τρέχεις τώρα στην κουζίνα για να ετοιμάζεις φαγητό...
Και ξαφνικά "πέφτεις" πάνω στην μακρονάδα με ψητές ντομάτες της αγαπημένης μας Blogger Πέπης 
και αρχίζουν οι "πρώτες παραισθήσεις"!!
Τα στομάχι από μόνο κάνει τον  χορό του, ακολουθώντας πάντα φυσικά τον δικό του ρυθμό.
Κάτι ήξερε ο έρμος ο Καραγκιόζης Καραγκιοζόπουλος  που τα έλεγε :-))
Και τα σάλια, φτάνουν στην άκρη της γλώσσας, όπως όταν τα μωρούλια βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια.
Και σου λέει μετά η φίλη Πέπη: Πηνελόπη, κάτσε φρόνιμα.
Τι φρόνιμα καλή μου κοπέλα...
Γίνονται τέτοια πράγματα (;) όταν μου "μοστράρεις" ένα τέτοιο πιάτο και μια τέτοια εξαιρετική μέθοδο παρασκευής την ντομάτας, της βασίλισσας του καλοκαιριού!
ΌΧΙ, φυσικά και δεν μπορώ να κάτσω φρόνιμη.

Κυρίες και κύριοι αναγνώστες και συν-bloggers:  Καλοκαιρινή Μακαρονάδα, εξαιρετικής γεύσης, όπως την χαρακτήρισε και ο μεγάλος άνδρας του σπιτιού, με ψητές ντομάτες φούρνου της Πέπης μας και σοταρισμένα μανιτάρια με κίτρινη πιπεριά.

Για τις ντομάτες ακολουθήστε την μέθοδο όπως μας την περιγράφει η Πέπη, και ανάλογα την ποσότητα και τα άτομα βάζετε τις αντίστοιχες ντομάτες. Στρογγυλές ή πομοντόρια,
Προσωπικά έφτιαξα κάτι παραπάνω γιατί τις υπόλοιπες τις χρησιμοποίησα αντί σάλτσας ντομάτας σε πίτσα (η παρουσίασή της λίγο αργότερα).

Για την συμπληρωματική συνοδεία όπου η Πέπη έβαλε μελιτζάνα, έκανα κάτι διαφορετικό μιας και εκείνη την ώρα η μελιτζάνα δεν είχε ακόμη φτάσει στα χέρια μου.

Μια μεγάλη κίτρινη πιπεριά κομμένη σε λωρίδες, σωταρίστηκε σε λίγο ελαιόλαδο και μαζί της μπήκαν και μανιτάρια κομμένα σε κομμάτια. Όλα μαζί μέσα στο τηγάνι παρέα με 3-4 φρέσκα κλωναράκια θρούμπι από γλάστρα μου, αλατάκι, πιπεράκι και μια κουταλιά σούπας worcestershire sauce για 20 λεπτά περίπου μέχρι να μαραθούν και να μειωθούν τα υγρά των λαχανικών.

Δύο συνοδευτικές σάλτσες πάνω στην μακαρονάδα, που ενδιαμέσως δέχτηκα και κουταλιές από τριμμένο  κεφαλοτύρι  ανάμεικτο με καπνιστό γαϊς τυρί, αντί για τριμμένη παρμεζάνα.
Ενώ το ζουμάκι από τα σοταρισμένα πιπεριά & μανιτάρια, μαζί με τα αρωματικά του το μοίρασα πάνω σ' όλα τα λαχανικά μου.

Έπεσε σιωπή στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού!
Συνοδεύτηκε από παγωμένη μπύρα και μια σαλάτα μόνον με δροσερό αγγούρι πασπαλισμένο με αποξηραμένο δυόσμο από το μποστάνι της ταράτσας και μηλόξυδο

Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχής μέσα στην ζέστη;
¨Ένα ωραίο και νόστιμο πιάτο φαγητό...και λίγη ησυχία για να το απολαύσει :-)))
Καλό σας υπόλοιπο στο τρέχον Σαββατοκύριακο.

Αποχής αποτελέσματα... και τούρτα για κέρασμα

Αποχή επιβεβλημένη λόγω διακοπών και πολλά περιθώρια για αναρτήσεις δεν είχα.
Αν και η αλήθεια είναι πως δεν είχα και όρεξη να σηκωθώ από τις καρέκλες της θερινής μου βεράντας και να κάθομαι στην κουζίνα να φωτογραφίζω, πιάτα και κατσαρόλες :-))
Λίγα πράγματα και μέσα στα πλαίσια της εύκολης και γρήγορης διατροφή γιατί δεν μπορώ να πω ότι δεν τρώγαμε κιόλας !

Αποχή σε όλα και για όλα.
Ούτε τηλέφωνα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).
Ούτε Internet (το απέφυγα σαν τον διάβολο με το λιβάνι).
Ούτε εφημερίδες (μόνον κάτι περιοδικά κι' αυτά από σπόντα).
Ούτε τηλεόραση (μιας και έχω πάρει διαζύγιο μαζί της χρόνια τώρα).
Ένα ραδιόφωνο και μερικά CDs να παίζουν μουσική σε στιγμές χαλάρωσης και αρκετά βιβλία σαν μόνιμη αγαπημένη συντροφιά.
Τέλεια "αποτοξίνωση" από τον φόρτο και τον καταιγισμό πληροφοριών του τελευταίου 6μήνου για μένα, καθώς αυτή ήταν η δική μου προσωπική ανάγκη από τις φετινές διακοπές.

Και τώρα, να ΄μαστε πάλι μέσα στο άστυ...και με το μυαλό φευγάτο ήδη, για το επόμενο διάστημα διακοπών σε  δυο εβδομάδες και πάλι... σιγοτραγουδώντας  το τραγούδι του
Μ. Ρασούλη  "Να μαστε πάλι εδώ Ανδρέα",  για παρηγοριά.

Παρηγοριά, σαν ένα γλυκό κέρασμα, όπως η τελευταία τούρτα γενεθλίων που σας χρωστώ για τις τόσες καλές ευχές σας προς τον μικρό εορτάζοντα της οικογένειας.
Σας ευχαριστώ θερμά, όλες και όλους.

Μια τούρτα Σοκολάτας με την κρέμα σε άρωμα μόκας που έγινε με σύνθεση από: φυτική σαντιγύ, μερέντα, καφέ εσπρέσο ένα μικρό φακελάκι και ένα κουτί τυρί μασκαρπόνε.
Παντεσπάνια σοκολάτας (6 στρογγυλούς δίσκους διαμέτρου 20 εκατ.)
Σπιτική μαρμελάδα φράουλα  ένα φλιτζάνι περίπου.
Γάλα και λικέρ βύσσινο για το βρέξιμο των παντεσπανιών.

Σοκολάτα Γκανάζ, ένα αρκετά παχύ στρώμα (δύο πλάκες κουβερτούρας πικρή και μια πλάκα γάλακτος κουβερτούρα, μαζί με ένα κουτάκι κρέμα γάλακτος και ελάχιστο βούτυρο), ως επικάλυψη.
Η οποία  αφού πάγωσε και σταθεροποιήθηκε μου πρόσφερε το έδαφος για την εικαστική πλέον δημιουργία των Cars.

Στο ντεκόρ χρησιμοποιήθηκε λευκή και χρωματιστή σαντιγύ αρωματισμένη με βανίλια πορτοκαλιού, ψιλά χρωματιστά καραμελάκια, τρίμμα από παντεσπάνι, φουντούκια ανάλατα, ζελέ ζαχαροπλαστικής και φυσικά τα σχετικά παιχνίδια, αυτοκινητάκια, σήματα, λάστιχα, φράχτες και καρότσες!
Έτοιμη η πίστα των Cars.

Ευτυχώς το αποτέλεσμα εντυπωσίασε τον έχοντα γενέθλια και ο κόπος της προετοιμασίας και της αναμονής στα διάφορα στάδια σε διάστημα δύο ημερών, ξεχάστηκε τελείως χάρη στον ενθουσιασμό και το συνεχές ανοιγό-κλείσιμο του έρμου του ψυγείου μας που αν είχε μιλιά θα μας τα έψελνε...

Καλώς σας βρήκα και πάλι.
Καλές Διακοπές σε όσους κάνουν τώρα.
Και με το καλό θα έρθει η σειρά και των υπολοίπων.

Σοκολατό-μπαλες

Γενέθλια και πάλι.
Είμαστε καλοκαιρινοί τύποι εμείς μέσα στην οικογένεια.
Δύο εναντίον ενός :-)) νικά το καλοκαίρι!
Και για να σας τρατάρουμε και να σας γλυκάνουμε, κέρασμα σοκολατένιο και παιχνιδιάρικο.

Θα μπορούσαμε να τα πούμε Cake Pops που είναι και της μόδας εδώ και κανά-δυό χρόνια.
Αλλά δεν έχουν το απαραίτητο ξυλάκι γλειφιτζουριού και δεν είναι "pop" αφού είναι σαφώς, μεγαλύτερα balls, που θυμίζουν κάποια κεράσματα ζαχαροπλαστείων της δικής μου παιδικής ηλικίας,  τα οποία "κυνηγάγαμε" ως πιτσιρίκια με μεγάλη λαχτάρα.

Είπα κι' εγώ λοιπόν να ευλογήσω και πάλι τα "γένια" μου αλλά και την "γενιά" μου και να θυμηθώ τα δικά μου, φτιάχνοντας τούτες τις αμαρτωλές σοκολατένιες μπάλες μεγαλύτερες και πιο χορταστικές για όλους μας :-))

Σοκολατό-μπαλες

Η αρχική ιδέα ανήκει σε πολλά sites που ειδικεύονται θα έλεγα,  στις λιχουδιές για παιδιά και παιδικά πάρτι, αλλά την προσάρμοσα στα δικά μου υπάρχοντα υλικά που ήταν:
500 γραμμάρια κέϊκ σοκολάτας (που είχα ήδη από την προηγούμενη μέρα έτοιμο)
1 κουτάκι 230 γραμμαρίων μερέντα με καραμελωμένα φουντούκια (αφού την κάναμε την δουλειά, να την κάνουμε σωστή!!).
80 γραμμάρια αλεσμένο φουντούκι ανάλατο,
1/2 κουταλάκι ξύσμα λεμονιού, ή μια καλή κουταλιά μαρμελάδα λεμόνι.

Άλεσα το κέϊκ στο multi και το έβαλα μέσα σε μεταλλικό μπολ για μερικές ώρες στο ψυγείο.
Στην συνέχεια το ανακάτεψα με την μερέντα, που είχα φροντίσει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου, καθώς τώρα το καλοκαίρι βοηθά η ζέστη, για να είναι λίγο πιο ρευστή.
 Έβαλα και το ξύσμα λεμονιού μαζί με το αλεσμένο φουντούκι κι' άρχισα να δουλεύω σταδιακά το μείγμα μ' ένα κουτάλι μέχρι να ομογενοποιηθεί.

Έβαλα και πάλι το μπολ στο ψυγείο για 3/4 της ώρας.
Στα 3/4 το έβγαλα.
 Έστρωσα ταψί με αντικολλητικό χαρτί και άρχισα να πλάθω μπαλάκια σαν ένα μεγαλούτσικο μανταρίνι. Από καιρό σε καιρό, έβρεχα τα χέρια μου σε λίγο κονιάκ, αν δεν το κάνετε έτσι απλώς θα χρειαστεί να πλύνετε μια-δυο φορές τα χεράκια σας, καθώς θα κολλάνε από τα υλικά και δεν θα βοηθούν στο πλάσιμο της "μπάλας".
Αλλά το κονιάκ (ή κάποιο λικέρ της αρεσκείας σας) είναι σίγουρο πως τους προσθέτει πραγματικά γευστικούς πόντους.

Οι μπαλίτσες ξαναμπήκαν στο ψυγείο μια μισή ώρα και μετά ήρθε η ώρα για την βουτιά τους στην σοκολάτα.

Ετοίμασα λοιπόν ένα μείγμα σοκολάτας γκανάζ ζεσταίνοντας:
100 γραμμάρια κρέμας γάλακτος πλήρη,
250 γραμμάρια κουβερτούρας 70% κακάο, γιατί ήθελα να ισορροπήσει η γλύκα ανάμεσα στα υλικά μου, τη γλυκιά μερέντα και το κέϊκ, με  τη πικρή σοκολάτα..
Και ως τελευταία προσθήκη, έβαλα στο κατσαρολάκι ένα κουταλάκι του γλυκού βούτυρο για να δώσει γυαλάδα στην σοκολάτα και καλύτερη υφή.

Όταν πια ήμουν έτοιμη και από αυτό, πήρα τις μπαλίτσας μία-μία, τις βούταγα στην σοκολάτα και μετά πάλι στην θέση τους στο ταψί με το αντικολλητικό χαρτί.
Τη σοκολάτα που μου έμεινε την έριξα πάνω από κάθε μπαλίτσα αναλογικά μ' ένα κουταλάκι.
Και μετά πάλι ψυγείο για 2 ώρες.

Με την βοήθεια μαχαιριού έβγαλα τις μπαλίτσες από το ταψί, τις έβαλα σε χάρτινες θήκες για muffins και έτοιμες προς κατανάλωση.
Έτσι έφτιαξα 20 κομμάτια τα μοίρασα σε ταπεράκια με σκέπασμα μέχρι και την κατανάλωση του τελευταίου :-)))
Όπου όπως καταλαβαίνετε τούτη η συνταγή, με έστειλε να κάνω και δεύτερη εκδοχή για να προλάβω την ζήτηση και να έχω και το απαιτούμενο για όλους, πρώτο κέρασμα στα επερχόμενα γενέθλια του Θ.

Πήγα λοιπόν και στη δεύτερη εκτέλεση με:
500 γραμ. κεϊκ λεμονιού-καρύδας αλεσμένο αυτή τη φορά,
ανακατεμένο με  200 γραμ. μερέντα πάντα,
80. γραμ. ταχίνι,
80 γραμ. αλεσμένο ανάλατο αμύγδαλο,
εμπλουτισμένο τέλος, με 2 μεγάλες κουταλιές ζεσταμένη μαστίχα υποβρύχιο.

Για να φτιάξω το μείγμα της μπάλας μου ακολούθησα την προαναφερθείσα διαδικασία, ανακατεύοντας όλα τα πιο πάνω υλικά.
Ενώ λιωμένη μαστίχα, έβαλα και μέσα στο μείγμα της σοκολατένιας γκανάζ.
Το άρωμα αλλά και η υφή του υποβρυχίου όταν κρύωσαν, έδωσαν άλλη γευστική νότα στην σοκολατένια επιφάνεια και φυσικά και αυτά είναι εξίσου συναρπαστικά ως κεράσματα.

Μια ωραία ιδέα για να αξιοποιήσετε ενδεχομένως ένα κέϊκ που σας περισσεύει, ή να φτιάξετε ένα με μικρή δόση, προκειμένου να απολαύσετε σοκολατένιες μπάλες δροσερές και άκρως γευστικές!

Και πριν σας αφήσω να ευχηθώ σε όλους μας καλές διακοπές, αφού για μας  τουλάχιστον ξεκινά το πρώτο μέρος τους, τις επόμενες μέρες.
Καλό καλοκαίρι φίλες και φίλοι . 
Δύναμη και κουράγιο να σας συνοδεύουν κάθε μέρα.

Κοτόπουλο χωριάτικο = χωριάτικη κοτόπιτα

Τα αυθεντικά χωριάτικα κοτόπουλα είναι αυτό που λένε "πτηνά" από σπίτι!
Πραγματικά ξέρεις από που προέρχονται, ειδικά όταν μιλάμε για συγγενικό σπίτι.
To θέμα είναι ότι συνήθως είναι "σκληρούτσικα" στην αίσθηση και θέλουν φυσικά ειδική μεταχείριση στο μαγείρεμά τους.
Έτσι, με ειδική μεταχείριση δηλαδή, αποφάσισα να συμπεριφερθώ κι' εγώ, σ' αυτό που έφτασε στα χέρια μου, ως πεσκέσι από το πεθεροχώρι.
Ψητό σίγουρα, δεν γίνεται. Βραστό όμως με λαχανικά και να κάνεις μετά το ζουμάκι του μια ωραία σούπα, η επιτυχία είναι σίγουρη. Έλα όμως ,που με τις σούπες και μέσα στην ζέστη, εμείς καλά δεν θα έλεγα πως τα πηγαίνουμε...
Ο κύβος ερρίφθει, καθώς έπρεπε να έχουμε ένα ακόμη εορταστικό έδεσμα για την μέρα των γενεθλίων που πλέον μας άφησε πίσω της.

Κοτόπιτα, με όλα της τα καλά!

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή.
Έβρασα το κοτόπουλο (περίπου 1.200 γραμμάρια ήταν) σε νεράκι εμπλουτισμένο με το χυμό ενός μεγάλου λεμονιού και χωρίς καθόλου αλάτι, για 2 ώρες περίπου (μιλάμε για χωριάτικο κοτόπουλο, όχι αυτά του εμπορίου ή του χασάπη σας).
Ξάφρισα, όταν έβγαλε αφρούς σχετικά σκούρους,
Το βράσιμο φυσικά μπορεί να το πραγματοποιηθεί από την προηγούμενη μέρα και να το αφήσει κανείς να κρυώσει ώστε να μπορέσει μετά να το ξεψαχνίσει αφαιρώντας κόκαλα και πέτσα, όπως έκανα εγώ τουλάχιστον.
Τον ζωμό θα μπορούσα να τον κρατήσω για άλλη χρήση, ή να βράσω μέσα σ' αυτόν τα κρεμμύδια μου, όπως θα δείτε πιο κάτω. Αλλά αποφάσισα να μην το κάνω, φοβούμενη λίγο το αποτέλεσμα στην γεύση της πίτας.

Στην συνέχεια έκοψα τα κομμάτια κοτόπουλου με τα δάχτυλά (ή μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ψαλίδι) σε μικρότερα κομμάτια και τα έβαλα σ' ένα τάπερ, στο ψυγείο μου..

Την επόμενη μέρα μπήκα στη λογική της ετοιμασίας της χωριάτικης κοτόπιτας.
Αν είστε προκομμένες νοικοκυρές και τα πάτε καλά με το άνοιγμα φύλλου, ανοίγετε το δικό σας φυλλαράκι. Αλλιώς θα πάτε στην  αγορά έτοιμου χωριάτικου φύλλου κρούστας για πίττες (όπως έκανα κι' εγώ).

Για την γέμιση τώρα, που αυτή έχει άλλωστε και το στρατηγικό ρόλο στη συγκεκριμένη πίτα, χρησιμοποίησα:
2 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε χοντρά κομμάτια.
2 φλιτζάνια (του τσαγιού) νερό,
1 φλιτζάνι (του τσαγιού) γάλα φρέσκο,
3 κουταλιές του σούπας κόρν φλάουερ,
1 μεγάλο καρότο τριμμένο,
1 ματσάκι φρέσκο άνηθο ψιλοκομμένο,
1 κουταλιά σούπας αποξηραμένο δυόσμο,
4 αυγά,
αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο από μισό κουταλάκι.
1.5 κούπα τριμμένο τυρί γραβιέρα ή κεφαλοτύρι όχι πολύ αλμυρό,
3-4 κουταλιές σουσάμι,
και 8 φέτες  μεγάλες μπέϊκον.

Σε κατσαρόλα έβαλα τα κομμένα κρεμμύδια να βράσουν μαζί με το νερό μέχρι να μαλακώσουν πολύ και να λιώνουν αν τα τσιμπήσουμε μ' ένα πιρούνι.
Μέσα στο ζουμί αυτό, έριξα το κρύο γάλα στο οποίο προηγουμένως θα είχα διαλύσει το κόρν φλάουερ και ανακάτεψα τα υλικά μεταξύ τους.
Κατόπιν πρόσθεσα και το τεμαχισμένο κοτόπουλο..
Συμπληρωματικά ήρθαν μέσα στο μείγμα μου:  το τριμμένο καρότο, ο άνηθος, ο δυόσμος, το αλάτι,  το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο.
Έβγαλα τη κατσαρόλα από την φωτιά κι άφησα το μείγμα να κρυώσει λίγο.
Μετά το εμπλούτισα με τα αυγά χτυπημένα καθώς και το τριμμένο τυρί.
Η γέμιση  είναι έτοιμη.

Σε καλά λαδωμένο ταψί έστρωσα πλέον τα φύλλα, αφού το καθένα προηγουμένως το είχα περάσει με λίγο ελαιόλαδο και το είχα πασπαλίσει με σουσάμι.

Σημείωση 1η: στην περίπτωση που χρησιμοποιήσετε έτοιμο χωριάτικο φύλλο κρούστας, θα μοιράσατε την ποσότητα στα δύο.
Τα μισά δηλαδή για το κάτω μέρος της πίτας καλύπτοντας ομοιόμορφα το ταψί σας και τα άλλα μισά στην πάνω πλευρά, πάντα λαδώνοντας τα και πασπαλίζοντας πάντα με λίγο σουσάμι.
Το σουσάμι θα δώσει πρόσθετη γεύση σ' αυτήν την εξαιρετική πίτα.
Έψησα σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-190 βαθμούς με αέρα ή μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια της πίτας.

Σημείωση 2η:  το ψήσιμο εξαρτάται πάντα από τις δυνατότητες του φούρνου μας. Θα την ψήσετε εκεί που εσείς συνήθως ψήνετε τις πίτες (σε αέρα ή με αντιστάσεις πάνω και κάτω).
Την έβγαλα από τον φούρνο. Άφησα λιγάκι να σταθεί και να κρυώσει και έτοιμη για σερβίρισμα!

Είναι πλήρες γεύμα μαζί με μια πράσινη σαλάτα για συνοδεία.
Φαγώθηκε εξίσου καλά και την επόμενη μέρα σε θερμοκρασία δωματίου :-)))
Η όλη "βαβούρα" είναι απλώς στο ξεψάχνισμα και στο τεμάχισμα του πτηνού.
Καλή σας απόλαυση, εάν αποφασίσετε να την φτιάξετε.

Να φυσήξω ή να μην φυσήξω;

Να φυσά ο βοριάς...
Nα φυσά ο νοτιάς...
Να φυσά ο Λεβάντες και ο Σιρόκος και εσύ να σκέφτεσαι ... αν πρέπει να φυσήξεις για να σβήσεις ένα τόσο δα, μικρό κεράκι;
E, άμα το κεράκι σου προσθέτει κι' άλλον χρόνο στην πλάτη, σίγουρα το πράγμα την θέλει την σκέψη του... ειδικά από μια ηλικία και ύστερα :-)))
Να φυσήξω ή να μην φυσήξω;  Ιδού η απορία.....

Όπως και να έχει όμως...Happy Birthday to me, φίλες και φίλοι.

Υγεία να έχω επιθυμώ και αμέσως μετά Δύναμη Ψυχής για να αντέξω όλα όσα θα φέρουν τα χρόνια που έχουν προδιαγράψει για μένα οι Μοίρες που ήρθαν πάνω από την κούνια μου, όπως λένε και στα παραμύθια.

Κέρασμα κεκάκι σοκολατένιο. 
Αυτό που μας παρουσίασε πριν λίγες μέρες η αγαπημένη φίλη blogger Ερμιόνη.
Ευχαριστώ σε, καλή μου για την ιδέα, που  μου ήρθε ομολογουμένως "κουτί"!!!
Από την πρώτη στιγμή μου έκανε κλικ, όπως σου έγραψα και να η απόδειξη της εφαρμογής του.
Το μόνο που προσωπικά άλλαξα (γιατί ως γνωστόν το μικρόβιο της αλχημείας κυλά στο αίμα μου) ήταν λιγάκι η γέμιση.

Ενώ, το στόλισα και μ' ένα γλάσσο λεμονιού και αστερο-λουλουδάκια για να το κάνω εορταστικό.

Ακολουθείστε την συνταγή όπως την περιγράφει η Ερμιόνη.
Αλλιώς ως εναλλακτική σας προτείνω το τυρί κρέμα να το ανακατέψετε με μαρμελάδα λεμόνι, τέτοια σε υφή που να φαίνεται λιγάκι η φλούδα του λεμονιού, αφαιρώντας τελείως την ζάχαρη της αρχικής εκδοχής.
Και τέλος, αντί για μπισκότα Oreo που προσωπικά δεν διέθετα, βάλτε κάτι άλλο, όπως για παράδειγμα γκοφρετίνια αλεσμένα.
Στην δικιά μου έκδοση ήταν τα 8 κομμάτια  Derbi, αυτά με την καρύδα και τους κόκκους ρυζιού, όπου η καρύδα συνδυάστηκε πολύ ωραία με το λεμόνι της μαρμελάδας αλλά και την σοκολατένια υφή του κέϊκ.
Όταν το κεκάκι είχε κρυώσει, ετοίμασα ένα ελαφρύ γλάσσο λεμονιού με μια κούπα ζάχαρη άχνη, χυμό και ξύσμα από ένα λεμόνι και μια κουταλιά του γλυκού βούτυρο ζεσταμένο.

Πέρασα την επιφάνεια του κέϊκ και στην συνέχεια το στόλισα
Καιιιιιιιιιι  ... Φούυυυυυυυυυυ.... με τη μια στο ένα κεράκι, που πήρε την θέση του για να μας θυμίσει την επέτειο.
Χρόνια Πολλά σε μένα, αλλά και σε όποιον άλλο συνάνθρωπο έχει σήμερα τα γεννέθλειά του.

Υ.Γ. να σας πω ότι μέσα στην κρέμα που γεμίζει τούτο το κέϊκ, σίγουρα έχετε την δυνατότητα να αυτοσχεδιάσετε με γεύσεις που σας αρέσουν, έτσι τουλάχιστον το σκέφτομαι εγώ για την επόμενη φορά...

Τάρτα, η απολαυστική!

Δεν θα σας γράψω πρόλογο, δεν θα σας γράψω και επίλογο... μιας και σε αυτή τη φάση τα λόγια  είναι περιττά και καθώς το μόνο που ήθελα ήταν ένα γρήγορο βραδινό φαγάκι.
Κατέληξα στην λύση της τάρτας για να αξιοποιήσω κάτι τυράκια που ήθελα να "καταναλώσω"  έγκαιρα.
Τα πράγματα εύκολα, απλώς διαμορφώθηκαν κάπως διαφορετικά με τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν και είχαν ως αποτέλεσμα μια τάρτα τυριών (και όχι μόνον τελικά..) πολύ απολαυστική.

Για την βάση της τάρτας:
2 κούπες γεμάτες αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1/2 κούπα αλεύρι καλαμποκιού,
1 μέτριο αυγό,
4 κουταλιές ελαιόλαδο,
3 κουταλιές βούτυρο αγελάδος,
1/2 κουταλιά βούτυρο γάλακτος (αυτό χρησιμοποιήθηκε για να δώσει άρωμα στην ζύμη και σαφώς κάνει την διαφορά)
λίγο αλάτι.

Για την γέμιση
300 γραμ. τυρί τύπου Edam (προσωπικά έβαλα αυτό με τις μεγάλες τρύπες που είναι αγαπημένο του μικρού μας ποντικιού, γιατί είναι και πιο γλυκό στην γεύση) τριμμένο.
100 γραμ. τσένταρ ψιλοκομμένο,
80 γραμ. κασέρι,
2 μέτρια αυγά,
5 κουταλιές της σούπας γιαούρτι στραγγιστό 2% λιπαρά (που ήταν διαθέσιμο)
3 φέτες μπέϊκον ψιλοκομμένο,
1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο.

Και για το ντεκόρ
Φέτες από μισό κολοκυθάκι λεπτές σε πάχος,
Κομμάτια ντομάτας μόνον την σάρκα και χωρίς σπόρους.
Και πασπάλισα την επιφάνεια της τάρτας με καπνιστή πάπρικα.

Αρχικά ετοίμασα την ζύμη μου. Έστρωσα την ταρτιέρα με χαρτί ψησίματος και μοντάρισσα επάνω την ζύμη,  Την τρύπησα σε όλη την επιφάνεια μ' ένα πιρούνι και την έβαλα στο ψυγείο για μιάμιση ώρα.

Την έβγαλα και την έψησα μόνη της σε προθερμασμένο φούρνο (καθώς προηγουμένως) είχα φουρνίσει μερικά μπισκότα, στους 170 βαθμούς για 6-7 λεπτά.
Την έβγαλα και έστρωσα σε όλη την επιφάνειά της, την γέμιση που στο ενδιάμεσο είχα ετοιμάσει ανακατεύοντας όλα μου τα υλικά

Στην επιφάνεια έβαλα τις φέτες κολοκυθιού και τα κομμάτια ντομάτας.
Πασπάλισα με την καπνιστή πάπρικα και την έβαλα πάλι για ψήσιμο.
Περίπου 25 λεπτά μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει η επιφάνεια της.
Έτοιμη.
Την άφησα να κρυώσει λίγο και κατόπιν κόπηκε σε μερίδες.

Υ.Γ. το ένα από τα δύο τυριά μπορείτε να το αντικαταστήσετε με κάτι πιο πικάντικο και αλμυρό, για να μην σας φανεί ενδεχομένως "γλυκό" το αποτέλεσμα, όπως  συνέβει με τον μεγάλο άντρα της οικογένειας. Ο μικρός πάντως, τα πήγε μια χαρά μαζί της :-)) καθώς του αρέσει άλλωστε ιδιαίτερα αυτό το τυρί, όπως κι' εγώ άλλωστε.
Δοκιμάστε την, τολμώ να προτείνω και σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα και ένα ωραίο καλοκαίρι καθώς φαίνεται πως αποφάσισε να έρθει πια...

Ένα διαφορετικό ταμπουλέ

Το ταμπουλέ είναι μια σαλάτα που πολύ αγαπούν στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
Προσωπικά το γεύτηκα πρώτη φορά πριν χρόνια σε μαγαζί με Λιβανέζο ιδιοκτήτη, στη Λευκωσία.
Με είχε πραγματικά ευχαριστήσει η γεύση της και η δροσιά της καθώς είχα πέσει και σε υψηλές θερμοκρασίες στο ταξίδι μου στην Κύπρο.
Από τότε το έφτιαξα κάποιες φορές κι' εγώ στο σπίτι και όντως κάθε φορά η γεύση του μου προσφέρει πάντα την ίδια δροσερή αίσθηση.

Προχθές όμως αποφάσισα να πειραματιστώ μαζί του και τελικά οδηγήθηκα σε άλλα μονοπάτια.
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, πάντως εμένα μου άρεσε πολύ και αυτό το πείραμα, γι' αυτό και σας το γράφω.

Ζεστό Ταμπουλέ Ρεβυθιών

Χρησιμοποίησα:
250 γραμμάρια ρεθύθια χωρίς την φλούδα,
2 κούπες νερό,
3-4 κουταλιές ελαιόλαδο,
1/2 κούπα πλιγούρι χοντρό,
1 κουταλιά σούπας αποξηραμένο δυόσμο,
1/2 κουταλάκι αλάτι,
1/2 κουταλάκι κάρυ,
1/3 κουταλάκι κουρκουμά,
1 ποτηράκι κρασιού, λευκό κρασί.

Μούλιασα τα ρεβύθια από το πρωί σε νερό και με την επιστροφή μου στο σπίτι τα έβαλα με τις δύο κούπες νερό και το λάδι για να βράσουν.
Στα 20 λεπτά  βρασμού τους, έριξα μέσα το πλιγούρι, τον δυόσμο, το αλάτι, το κάρυ, τον κουρκουμά και ανακάτεψα καλά. Μετά από 8 λεπτά περίπου και με συχνό ανακάτεμα, έριξα και το λευκό κρασί.
Συνέχισα το βράσιμο, μέχρι να φουσκώσει το πλιγούρι και να διακρίνεται μέσα στο μείγμα και έσβησα την φωτιά.

Το άφησα να ηρεμήσει και να τραβήξει όλο το ζουμάκι του.
Έτοιμο για σερβίρισμα με μερικές ακόμη προσθήκες ως προς την συνδυαστική παρουσίαση του πιάτου, για να το κάνει πιο "γαργαλιστικό" στο μάτι.
Και αυτές ήταν:
Πιπεριά Φλωρίνης έτοιμη ψημένη, κομμένη σε μεγάλες φέτες, που μετά κόπηκε με το πιρούνι μέσα στο πιάτο του καθενός.
Ψιλοκομμένα αγγουράκια τουρσί, καθώς και μερικά ακόμη φρέσκα φύλλα δυόσμου.
Να σημειώσω ότι ο δυόσμος εδώ έπαιξε σημαντικό ρόλο, καθώς όπως θα δείτε στα υλικά δεν περιλαμβάνεται ο καθιερωμένος μαϊντανός .
Αρτήθηκε όλο το πιάτο μια ελαφριά σως βινεγκρέτ με: ελαιόλαδο, λεμονάκι και μουστάρδα και έτοιμο προς κατανάλωση.

Επίσης μπορεί να προστεθεί ψιλοκομμένη ντομάτα και φρέσκο αγγουράκι, που το έκανα σε δεύτερη φάση, για να την μεταμορφώσω ακόμη περισσότερο σε φρέσκια σαλάτα, την ερχόμενη μέρα στο γραφείο...
Ένας ακόμη ωραίος τρόπος για να σερβίρετε ρεβύθια σαλάτα, που μπορεί τελικά να φαγωθούν και ως  κυρίως πιάτο :-))
Καλή σας απόλαυση και Καλό Σαββατοκύριακο να σας ευχηθώ.

Τετραγωνίσαμε το καλτσόνε...

Τι είναι αυτό μαμά, που ψήνεις;
Είναι γλυκό;
Ναι, γλυκό είναι.
Και πως το λένε;
Το λένε...
Πως;
Και τώρα σπάσε εσύ το κεφάλι σου, να δεις τι θα πεις, γι' αυτό που ψήνεις.
Ε - και τότε σου έρχεται η "φλασιά"!
Το λένε, καλτσόνε.
Πώωωως;  Καλτσόνε;  Τι έχει μέσα;  Και γιατί έχει το όνομα της κάλτσας;
Τις κάλτσες τις φοράμε, δεν τις ψήνουμε στον φούρνο....

Και οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις πέφτουν σαν το χαλάζι, αλλά όλες από το ίδιο στόμα!
Πόσο μπορεί ν' αντέξει μια έρμη κουρασμένη μάνα, βραδάκι εκεί κατά τις 8.00 μετά από σχεδόν 10 ώρες δουλειάς, συν τα πήγαινε-έλα.
Μην απαντήσετε...
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την προσπάθεια, αλλά να... είναι που ξέρω από πρώτο χέρι :-))) την απάντηση!

Ωστόσο το καλτσόνε  που μου ήρθε σαν φλας εκείνη την στιγμή, είναι αγαπημένη λιχουδιά για μικρούς και μεγάλους.
Τέλειο (με κάθε γέμιση και κυρίως στην αλμυρή εκδοχή του) είναι η σκέψη που όλοι κάνουμε όταν ακούσουμε τούτο το όνομα.
Άλλο που εγώ τώρα, φλασσάροντας πάντα, κάθισα και το τετραγώνισα ή καλύτερα θα έπρεπε να πω, ότι το "παραλληλογράμμισα " και  μάλιστα  χωρίς ζύμη αφού είχα διαθέσιμη σφολιάτα  :-)))
Αλλά το κυριότερο είναι,  ότι το έκανα γλυκό επιδόρπιο!!!
Και όπως καλά καταλαβαίνετε, γλυκό ήθελα εκείνη την ώρα και δεν ήξερα που να ξεσπάσω...για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους!

Καλτσόνε φρούτων με σοκολάτα γάλακτος

Τα υλικά που χρησιμοποίησα ήταν σύμφωνα με την διαθεσιμότητα αλλά και την έμπνευση της στιγμής.
Μιλάμε για:
1 μεγάλη μπανάνα κομμένη σε ροδέλες,
4 αχλάδια κομμένα σε μικρούς κύβους,
2 μεγάλες κουταλιές αποξηραμένα cranberries,
1,5 κουταλιά ζάχαρη,
1,5 κουταλιά κόρν φλάουερ,
1/5 κοφτό κουταλάκι βανίλιας κρυσταλικής
χυμό από μισό λεμόνι,
4 μεγάλες μπάρες σοκολάτα γάλακτος,
1 φύλλο σφολιάτας.

Έπλυνα και καθάρισα τα φρούτα μου.
Τα έκοψα σε ροδέλες και κύβους μέσα σε βαθύ μπολ.
Τα ράντισα με τον χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν.
Στην συνέχεια έριξα τη ζάχαρη, τη βανίλια και το κόρν φλάουερ.
Ανακάτεψα καλά μέσα στο μπολ.

Έβαλα το φύλλο της σφολιάτας πάνω σε χαρτί ψησίματος, για να με διευκολύνει και για την μεταφορά στο ταψί μου, και να για να ψηθεί πιο εύκολα. Στην ουσία του αφαίρεσα την πλαστική μεμβράνη συσκευασίας και το "τουμπάρισα" πάνω στο χαρτί ψησίματος.
Το έκαψα σε δύο μέρη, αλλά το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο όπως βλέπετε και στην φωτογραφία.
Αυτό είναι χρήσιμο για να "κλείσει" σωστά η τετράγωνη πίτα μας, και είναι ωραίο tip και για άλλες παρόμοιες κατασκευές.

Έστρωσα τα φρούτα στο κέντρο του. Από πάνω έβαλα τις μπάρες σοκολάτας και κάλυψα με το δεύτερο μικρότερο κομμάτι. Γύρισα τις άκρες προς τα μέσα ώστε να δημιουργήσω φάκελο και  μ' ένα πιρούνι τρύπησα σ' όλη την επιφάνεια για να αποφύγω το μενομερές φούσκωμα της σφολιάτας μου.

Έψησα με αέρα στους 180 βαθμούς, αφού προηγουμένως είχα καλά προθερμάνει τον φούρνο μου, μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια, για περίπου 20 λεπτά.  Έσβησα τον φούρνο.
Έβγαλα το φρουτένιο, τετράγωνο, καλτσόνε μου να κρυώσει ελαφρώς και ήταν πια έτοιμο για κατανάλωση.

Μελωμένο, αρωματικό και με σοκολάτα. 

Πασπαλισμένο με άχνη και λίγη κανέλα ή και σκέτο είναι ένα  επιδόρπιο που μάλλον δεν του λείπει τίποτε και μπορεί να καλύψει την ανάγκη σας για γλυκό, ανά πάσα στιγμή. 

Ενώ το ζεστό και τραγανό φύλλο πασπαλισμένο με την άχνη,  μπούκωσε μερικά στοματάκια, για να σταματήσουν να ρωτάνε και να απαντάνε, μόνα τους!

Καλή σας απόλαυση.

Εμείς πάει πια το φάγαμε όλο...

Μπυρένια Κοπανάκια

Με έπιασε το καλοκαίρι και  άρχισα να "δυσκολεύομαι" με τους συνδυασμούς φαγητών.
Αν βάλετε δε και τον αμείλικτο χρόνο, που εξακολουθεί να με πιέζει, λες και πρόκειται να καταφέρει κάτι περισσότερο από τα όσα κάνω :-))) ως συμπέρασμα έχετε: το ότι η καθημερινή μαγειρική μου έχει πάει για διακοπές ήδη.
Και πως  τα φαγάκια και τα γλυκάκια (γιατί και χωρίς αυτά δεν κάνουμε) που κατασκευάζονται πια, γίνονται με την μικρότερη δυνατή προσπάθεια.
Τα φαγητά λοιπόν στον φούρνο, είναι αυτής ακριβώς της λογικής.
Η μικρότερη δυνατή "προσπάθεια", αλλά με επιθυμητό γευστικό αποτέλεσμα.
Σας παρουσιάζω λοιπόν ένα τέτοιο πιάτο και ελπίζω εάν το δοκιμάσετε να αρέσει και σ' εσάς, όπως έγινε μ' εμάς.

Μπυρένια Κοπανάκια

8-10 κοπανάκια κοτόπουλου
2  μέτριου μεγέθους στρογγυλά κολοκυθάκια (ή κανονικά)
2  μεγάλα καρότα,
1 μικρό ματσάκι άνηθο,
1 κοφτό κουταλάκι σκόνη κάρυ,
1 κοφτό κουταλάκι σκόνη κύμινο,
1 κοφτό κουταλάκι  αλάτι,
1/3 κοφτό κουταλάκι τριμμένο πιπέρι,
1/3 κοφτό κουταλάκι σκόνη σκόρδου,
3/4 από ένα κουτάκι μπύρα  ξανθή  ή μαύρη,
3-4 κουταλιές ελαιόλαδο.

Έπλυνα καλά τα λαχανικά μου και τα καθάρισα.
Τα στρογγυλά κολοκυθάκια τα έκοψα σε μισοφέγγαρα και τα καρότα σε ροδέλες.
 Έπλυνα καλά και τα κοπανάκια και τα άφησα να στραγγίξουν.
Μέσα σε βαθύ πυρέξ αράδιασα τα κοπανάκια και ανάμεσα τους έβαλα τα λαχανικά μου.
Τα πασπάλισα μ' όλα μου τα μπαχαρικά..
Στο σημείο αυτό να επισημάνω πως το κύμινο και το κάρυ δένουν εξαιρετικά με τα καρότα και γι' αυτό τα επέλεξα.
Στη συνέχεια τα "έλουσα" με την μπύρα και το λάδι και μπήκαν στον φούρνο.
Μαγειρεύτηκαν στους 180 βαθμούς με αέρα για 45 λεπτά, ενώ στο ενδιάμεσα γύρισα 2 φορές τα μπουτάκια και από την άλλη τους πλευρά, για να ροδίσουν ομοιόμορφα.

Το φαγητό άρεσε σε μικρούς και μεγάλους, άσε που το τετράποδο είχε ξεροσταλιάσει  εμπρός στην πόρτα του φούρνου μήπως και είχε κανένα τυχερό, καθ' όλη την διάρκεια μαγειρέματος.
Δοκιμάστε τα.
Έχω την αίσθηση πως θα με δικαιώσετε.

Υ.Γ. μην βάλετε περισσότερα υγρά μιας και τα λαχανικά θα βγάλουν τα δικά τους. Καλή σας απόλαυση και με το καλό στη νέα εβδομάδα που ξεκινά.

Καπνιστός κορμός....με γαϊς τυρί.

Μια πίτα, ή αν το θέλετε ένα  κεϊκ διαφορετικό από τα καθιερωμένα.

Αλμυρό, πικάντικο και  με άρωμα καπνιστού τυριού ή αλλιώς άρωμα Πόντου. 

Πείτε το εσείς όπως θέλετε...

Προσωπικά απλώς θα βεβαιώσω το εξαιρετικό της γεύσης καθώς και το γρήγορο της παρασκευής του.

Καπνιστός  Κορμός με γαϊς τυρί.

 250 γραμ. καπνιστό Γαϊς τυρί, (στο link θα βρείτε αρκετές πληροφορίες για τα Ποντιακά τυριά και όχι μόνον).

100 γραμ. ανθότυρο.

1 μικρό σουτζούκι (για το πικάντικο της γεύσης).

5 αυγά μέτρια βραστά, κομμένα σε ροδέλες.

1 μεγάλη κόκκινη και σφιχτή ντομάτα, επίσης σε ψιλές ροδέλες και χωρίς τους σπόρους.

3 κουταλιές σούπας γιαούρτι πρόβειο.

3-4 κουταλιές γάλα.

8-10 φύλλα κρούστας.

και ελαιόλαδο.

Τρίβουμε το γαϊς τυρί στο χοντρό μέρος του τρίφτη ή το αλέθουμε στο multi,

To ίδιο κάνουμε και με το σουτζούκι, αφού του αφαιρέσουμε την εξωτερική του μεμβράνη.

Λιώνουμε το ανθότυρο μ’ ένα πιρούνι και όλα μαζί τα πιο πάνω τα βάζουμε σε ένα βαθύ μπολ.

Ανακατεύουμε καλά, αφού προσθέσουμε μέσα στο μείγμα το γιαούρτι και το γάλα.

Προσοχή δεν ρίχνουμε καθόλου αλάτι και κανένα άλλο μπαχαρικό. Έχουμε ήδη αρκετά πικάντικα πράγματα μέσα στην γέμισή και το ανθότυρο μπήκε για να ισορροπήσει το αποτέλεσμα αλλά και να δώσει την σχετική υγρασία με την υφή του.

Χρειαζόμαστε μακρόστενη φόρμα του κεϊκ, την οποία αλείφουμε με ελαιόλαδο καλά στο πάτο και τα τοιχώματα.

Κόβουμε τα φύλλα κρούστας στη μέση. 

Στρώνουμε τα κομμένα μισά φύλλα, αλειμμένα  πάντα με ελαιόλαδο, έτσι που να ντύσουμε όλη τη φόρμα (και στα πλαϊνά της) 6-7 κομμάτια.
Βάζουμε μείγμα από τα τυριά και το γιαούρτι. 

Από πάνω στρώνουμε φέτες αυγού σε όλη την επιφάνεια και μετά φέτες ντομάτας.

Συνεχίζουμε με το υπόλοιπο μείγμα τυριού-γιαουρτιού. 

Φέτες αυγού και πάλι ντομάτα.

Τελειώνουμε με τα υπόλοιπα φύλλα πάντα αλειμμένα με ελαιόλαδο, καλύπτοντας τη γέμισή μας.

Γυρίζουμε και τα φύλλα που περισσεύουν στα πλαϊνά προς το κέντρο.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, με αέρα στους 180 βαθμούς, για μισή ώρα περίπου μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια του κεϊκ.

Το βγάζουμε από τον φούρνο, αφήνουμε να σταθεί λίγο και το αναποδογυρίζουμε σε πιατέλα σερβιρίσματος.  

Εξαιρετική επιλογή ακόμη και για κυρίως φαγητό, μαζί με μια ωραία και δροσερή πράσινη σαλάτα.

Υ.Γ. εάν δεν σας είναι εύκολο να βρείτε το καπνιστό γαϊς τυρί, ένα αντίστοιχο καπνιστό όπως το Μετσοβόνε  ή κάποιο άλλο που γνωρίζετε εσείς, αλλά να έχει έντονη την γεύση καπνιστού μπορεί να δώσει εξίσου ωραίο γευστικό αποτέλεσμα.

Καλή σας απόλαυση.
Καλό Μήνα και καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι μας.

Κάπως σαν...εκμέκ πολίτικο!

Όταν ήμουν πιτσιρίκα μια από τις αγαπημένες βόλτες που έκανα με την γιαγιά μου και τις αδελφές της μάνας μου, ήταν ο περίπατος (με τα λεωφορεία της εποχής μιλάμε...) στην περιοχή του Καρέα.
Να πάμε στον μοναστήρι και να εκκλησιαστούμε.
Να κάνουμε μια βόλτα, στους πρόποδες του βουνού του Υμηττού.
Και τέλος, να γευτούμε εκμέκ πολίτικο στης "Κορίνας" στον Καρέα, αφού βέβαια είχαμε κάνει και μια στάση για φαγητό σε μια από τις διάσημες ταβέρνες της περιοχής. Να σημειώσω, εδώ ότι τα πράγματα τότε στην περιοχή του Καρέα, δεν ήταν όπως είναι σήμερα.
Τότε ήταν ΕΞΟΧΗ.
Για όσους δε, γνωρίζουν περισσότερα από εμένα, στην περιοχή του Καρέα, όπως και: της Νέας Σμύρνης, του Παλαιού Φαλήρου, της Νέα Χαλκηδόνας της Νέας Φιλαδέλφειας υπήρχαν πολλοί συμπολίτες μας που είτε είχαν έρθει με την Καταστροφή του 1922, ή από το 1955 και μετά, που άρχισαν να έρχονται κι' άλλοι  Έλληνες  "διωγμένοι" πια από την Πόλη και τα εκεί δρώμενά τους.

Στην μνήμη μου κάπως έτσι έχω καταχωρήσει και τη κυρία Κορίνα  με την οικογένειά της.
Χωρίς να ξέρω περισσότερα γι' αυτήν και ταυτόχρονα να την θυμάμαι αμυδρά, την "τοποθετώ" στους ανθρώπους αυτούς, που ήρθαν από την Πόλη και για να ζήσουν εδώ στην Ελλάδα, άρχισαν να δημιουργούν και να πωλούν τις "γεύσεις" και τις "μυρωδιές" της Πόλης στα μικρά μαγαζιά τους.
Έφτιαχνε το καλύτερο Πολίτικο Εκμέκ που έχω φάει στην ζωή μου.

Εκμέκ  ψωμί. Βάση που μύριζε μαστίχα και βούτυρο. Σιροπιαστό τόσο που να ισορροπεί τέλεια με την πλούσια κρέμα του και από πάνω μια καλή μπάλα παγωτού καϊμάκι που μύριζε επίσης μαστίχα και να είναι τέλειο στην "κόρδα" του, τη "κλωστή'  δηλαδή που πρέπει να κάνει το σωστό παγωτό καϊμάκι, μέσα στην υφή του.
Και τέλος  στολισμένο με κεράσι γλυκό. Αλησμόνητο!

Το Πολίτικο Εκμέκ  είναι αυτό κυρίες και κύριοι και όχι το συνηθισμένο με κανταϊφι, που συναντάμε συχνά ως εκδοχή σήμερα.

Το τσουρέκι που είχε μείνει λοιπόν μέσα στο ψυγείο, από τις μέρες του Πάσχα και ήταν πραγματικά μυρωδάτο με την μαστίχα και το μαχμλέπι του, σκέφτηκα να το κάνω κάπως σαν εκμέκ, (υποσχόμενη στον εαυτό μου, πως την επόμενη φορά θα προσπαθήσω να κάνω μια πιο αυθεντική συνταγή όπως αυτή, από τις Συνταγές της Παρέας)

Για το δικό μου, το "σαν Πολίτικο Εκμέκ" χρησιμοποίησα περίπου 10 φέτες τσουρέκι, κομμένες σε πάχος ενός εκατοστού.
Έστρωσα τις φέτες μου σε πυρέξ, και κάλυψα και όλα τα σημεία που ενδεχομένως υπήρχε κενό.
Είχα διαθέσιμο γλυκό κουταλιού από φλούδες λεμονιού.
Σιρόπιασα τις φέτες τσουρεκιού με με 10 κουταλάκια σιρόπι.
Πάνω από τις φέτες έκοψα σε καρεδάκια ψιλά από το γλυκό μου και τις σκόρπισα πάνω στις φέτες διάσπαρτα.
Και τώρα πάμε στην κρέμα, που έχει το ιδιαίτερο άρωμα της μαστίχας.
1 φυτική σαντιγύ 500 γραμ., αυτή στο πράσινο κουτί, που μας έρχεται από την Ιταλία.
200 γραμ. τυρί κρέμα.
1/2 κούπα τσαγιού ζάχαρη άσπρη, από την οποία κρατάμε στην άκρη μια κουταλιά.
1 φακελάκι ζελέ με άρωμα λεμόνι (ή ανανά - αν δεν βρείτε λεμόνι).
1/2 φλιτζάνι ζεστό νερό για να διαλύσετε το ζελέ (όχι περισσότερο).
4-5 δάκρυα μαστίχας μέτριο μέγεθος, αν είναι μικρά θα βάλετε περισσότερα.

Χτυπάμε στο multi την μαστίχα με τη μια κουταλιά ζάχαρης, μέχρι να γίνουν τα δάκρυα της μαστίχας σκόνη.
Σε βαθύ μπολ βάζουμε την ζάχαρη μαζί με το τυρί και το χτυπάμε μέχρι να ενωθούν.
Στο ζεστό νερό έχουμε διαλύσει καλά το ζελέ και το αφήνουμε στην άκρη.
Μέσα στο μπολ που χτυπήσαμε το τυρί με τη ζάχαρη, ρίχνουμε την σκόνη μαστίχας καθώς και τη φυτική σαντιγύ και χτυπάμε με το μίξερ χειρός μέχρι να αφρατέψει.
Σταδιακά προσθέτουμε και το χλιαρό ζελέ.
Η κρέμα μας δεν είναι πολύ σφιχτή, αλλά δεν πειράζει γιατί θα σφίξει όσο χρειάζεται στο ψυγείο.
Την στρώνουμε πάνω από τις σιροπιασμένες φέτες τσουρεκιού και το κομματάκια γλυκού και αφήνουμε το πυρέξ για ένα 8-10 ώρες στο ψυγείο.
Έτοιμο για κατανάλωση.
Η κρέμα του είναι πραγματικά τόσο αφράτη και μυρωδάτη, που με πήγε πίσω στα χρόνια μου τα παιδικά, με τις αναμνήσεις από την "Κορίνα" που έφτιαχνε έτσι κι' αλλιώς απίθανα παγωτά εκείνη την εποχή (δεκαετία του 70).

Σερβίρεται σκέτο ή στολισμένο κατά το δοκούν.
Στην δική μου περίπτωση με ελαφριά σάλτσα φράουλας, αγαπημένο "φετίχ'" της εποχής.
Και καθώς το "κουταλιάζει" κανείς έχει εναλλάξ αρώματα: μαστίχας, μαχλεπιού, λεμονιού, φράουλας και ότι άλλο επιθυμεί η ψυχή του.
Καλή σας απόλαυση και καλή εβδομάδα σε όλους.

Τα πρώτα γεμιστά... της ζέστης!

Μας έπιασε η ζέστη και η πρώτη μου σκέψη για φαγητό, ήταν τα γεμιστά!!
Προσωπικά τα λατρεύω σε όλες τους τις εκδοχές και παραλλαγές.

Τα τρώω σκέτα, με ρύζι και λαχανικά, με σταφίδες και κουκουνάρια, με κιμά ή χωρίς.
Με φέτα, με τριμμένα τυράκια ... Όμως τούτη τη φορά επιστρατεύθηκαν δύο κονσέρβες τόνου σε νερό, πλιγούρι  λαχανικά τριμμένα και  με μπόλικος μαϊντανός και  φρέσκος δυόσμος.

Και να σου οι μελιτζάνες μαζί με μερικές πιπεριές κέρατο (πράσινες) έτσι για να κάνουν καλή παρέα. μέσα στο ταψί μου. Από δίπλα και μερικές κομμένες πατατούλες με μπόλικη  φρέσκια ντομάτα, που πραγματικά ήταν ευωδιαστή, αν και νωρίς ως εποχή και ιδού το αποτέλεσμα.

Γεμιστές μελιτζάνες και πιπεριές με τόνο και πλιγούρι.

Υλικά
5 μελιτζάνες μέτριες,
4-5 πιπεριές πράσινες κέρατο,
1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο,
1 μεγάλο καρότο τριμμένο στον τρίφτη,
2 ντομάτες κόκκινες μόνον η σάρκα τους κομμένη σε μικρά κομματάκια.
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες με την πρέσα
1 καλό μάτσο ψιλοκομμένο μαϊντανό,
1 μικρό μάτσο φρέσκο δυόσμο (ή 2 κουταλάκια κοφτά ξερό)
2-3 πατατούλες κομμένες κυδωνάτες,
1 κονσέρβες τόνου σε νερό,
1 φλιτζανάκι πλιγούρι
ντομάτα χυμό, αλάτι, πιπέρι, λίγη πάπρικα και αρκετό ελαιόλαδο.

Έπλυνα καλά τις μελιτζάνες μου.
Τις άδειασα από την ψίχα τους και τις έβαλα σε αλατισμένο νερό που έβραζε για 6-7 λεπτά "καπακωμένες" μ' ένα πυρίμαχο πιάτο για να μαλακώσουν και να ξεπικρίσουν.  Αν και οι "σύγχρονες" μελιτζάνες δεν έχουν την πίκρα των προγόνων τους :-)
Τις σούρωσα και τις άφησα κατά μέρος να κρυώσουν, οπότε και πέρασα στην φάση να ετοιμάζω την γέμιση.
Σε βαθύ τηγάνι έβαλα ελαιόλαδο για να σοτάρω το κρεμμύδι μου.
Μέσα ' σ' αυτό έριξα το τριμμένο καρότο, την μισή ψίχα από τις μελιτζάνες (αυτή που δεν είχε σπόρους) επίσης ψιλοκομμένη.
Στη συνέχεια έριξα τις κομμένες ντομάτες μόνον την σάρκα, επίσης χωρίς σπόρους.
Αφού πήραν μια πρώτη βράση, έριξα μέσα τον μαϊντανό, τον δυόσμο, το λιωμένο σκόρδο, τον τόνο - ελαφρώς σπασμένο μ' ένα πιρούνι και στραγγισμένο από το νερό του.
Αλάτι, πιπέρι, πάπρικα και τελευταίο το πλιγούρι.
Ανακάτεψα πολύ καλά και μοίρασα την γέμιση στις μελιτζάνες και τις πιπεριές μου.
Μπήκαν στο ταψί με τις κομμένες πατατούλες ανάμεσά τους.
"Λούστηκαν" με χυμό ντομάτας, ελαιόλαδο, λίγο αλατάκι και 3/4 ποτηριού νερό και μπήκαν στον φούρνο για ψήσιμο στους 180 βαθμούς με αέρα για μία ώρα περίπου.

Έτοιμα. Λαχταριστά και μυρωδάτα...και τα πιάτα μας γεμάτα!
Δοκιμάστε τα, αν σας αρέσουν  φυσικά τα γεμιστά όπως συμβαίνει με μένα τουλάχιστον, γιατί αυτή την φορά δεν σκέφτηκα καθόλου τα υπόλοιπα στόματα που είχα να ταϊσω...
Ώρες-ώρες με πιάνει ένας εγωϊσμός :-)))
 

Καλαμπόκι + Παρμεζάνα = μπισκότα αλμυρά και λαχταριστά

Τα κουλούρια του Πάσχα, αλλά και τα νηστίσιμα μπισκότα όλων των ειδών είχαν την τιμητική τους όλο το προηγούμενο διάστημα, εμένα όμως μου ήρθε επιθυμία για αλμυρό μπισκοτάκι!

Για σκεφτείτε τα μπατόν-σαλέ, τα αλμυρά κρακεράκια μικρά και μεγάλα και μην μου πείτε ότι δεν έχω ένα τόσο δα, όσο πατάει η γάτα, δίκιο :-))

Είχα παρμεζάνα τριμμένη, είχα και μπόλικο καλαμποκάλευρο, και πάλευα μέσα μου να τα συνδυάσω.

Νομίζω πως πραγματικά τα κατάφερα, αφού όσοι τα δοκίμασαν  είπαν καλά λόγια!!

Μπισκότα αλμυρά, με αλεύρι καλαμποκιού και παρμεζάνα λοιπόν, όπου για 60-70 κομμάτια περίπου χρησιμοποίησα:

500 γραμ. αλεύρι καλαμποκιού,

200 γραμ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις,

2,5 κουταλάκι μπεϊκιν πάουντερ,

2 μεγάλα αυγά,

1 πορτοκάλι (μόνον το χυμό του)

3 κουταλάκια ζάχαρη,

1 κουταλάκι κοφτό αλάτι (γιατί έχουμε και το τυρί)

1,5 ποτήρι χλιαρό νερό,

1 ποτήρι ελαιόλαδο,

1 μεγάλο φλιτζάνι τριμμένη παρμεζάνα  ή και ελληνικό κεφαλοτύρι.

Σε βαθιά λεκάνη, βάζετε το αλεύρι καλαμποκιού, το χλιαρό νερό, τα αυγά, το μπεϊκιν πάουντερ και τον χυμό. Τα χτυπάτε με την χαμηλή ταχύτητα ενός μίξερ χειρός, μέχρι να πάρετε έναν παχύρρευστο χυλό.

Στον χυλό αυτό σταδιακά προσθέτετε το αλεύρι για όλες τις χρήσεις, το λάδι και την τριμμένη παρμεζάνα (εναλλάξ τα υλικά σας). Εκεί προς το τέλος ζυμώνετε πλέον με το χέρι.

Μια ζύμη που ελαφρώς κολλάει στα χέρια θα είναι το αποτέλεσμά σας.

Με λίγο λαδάκι στα χέρια θα τελειώσετε το ζύμωμα.

Αφήνετε την ζύμη να σταθεί για μισή ώρα με τρία τέταρτα.

Και είστε έτοιμοι για τα μπισκότα σας.

Προσωπικά η αρχική μου σκέψη ήταν να χρησιμοποιήσω κορνέ για να τους δώσω πιο δελεαστικό σχήμα, αλλά ανακάλυψα πως αυτό που είχα με είχε πλέον «ενγκαταλήψει».

Έτσι τα έπλασα μπαλάκια (όσο ένα καρύδι) και μετά τα πάτησα με τα δάχτυλα, για να τους δώσω το σχήμα που βλέπετε.

Ψήθηκαν σε προθερμασμένο φούρνο, με αέρα στους 170 βαθμούς (πάντα ανάλογα με τον φούρνο) για 8-10 λεπτά μέχρι να ροδίσουν, τρία ταψιά ταυτόχρονα.

Όσο κρύωναν, τόσο πιο λαχταριστά ήταν, αν και το μικρό αντράκι τελικά είχε και πάλι αντιρρήσεις, αφού δεν ήταν γλυκά!!!

Δοκιμάστε τα να τα φτιάξετε, γίνονται πολύ γρήγορα και τρώγονται επίσης πάρα μα πάρα πολύ γρήγορα :-))

Τα δώρα της φύσης ...απαιτούν απλότητα!

Όταν η φύση σου χαρίζει κάτι γενναιόδωρα...και αυτό το κάτι, είναι από μόνο του ένας μικρός γευστικός θησαυρός, δεν χρειάζονται πολλά να κάνεις για να πάρεις ένα πεντανόστιμο πιάτο.

Η απλότητα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι από μόνη της  οδηγός και μπούσουλας στην κουζίνα μας.

Η πρώτη ύλη που θέλουμε να αναδείξουμε μας "καθορίζει" και το πως θα πρέπει να την μαγειρέψουμε.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα φρέσκα μανιτάρια.

Αυτά τα εκπληκτικά μανιτάρια που βλέπετε στην φωτογραφία, μου χαρίστηκαν από συγγενικό πρόσωπο.

Η μοναδική μου σκέψη όταν τα αντίκρισα είναι ότι έπρεπε να τα φτιάξω άμεσα.

Ο χρόνος με πίεζε έτσι κι' αλλιώς... και τελικά κατέληξα στην λύση του ψησίματος.

Καθαρίστηκαν με βρεγμένο πανί, κόπηκαν στην βάση τους μίσχου τους, τα ξεχώρισα σε μεγάλες και μικρότερες βεντάλιες, πραγματικά βεντάλιες σου θυμίζει το σχήμα τους.

Τα έβαλα σε ταψί στρωμένο με λαδόχαρτο και οι επιλογές μου ήταν πολύ απλές.

Ράντισμα με εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο, λίγο αλάτι, 1/2 κουταλάκι σκόνη σκόρδου, 2 κουταλιές φρέσκο ψιλοκομμένο μαϊντανό και λίγο αλάτι. Ψήθηκαν στον αέρα, στους 180 βαθμούς μέχρι που ρόδισαν καλά και στην ουσία έχασαν περισσότερο από τον μισό τους όγκο.

Τα άρτησα ως τελευταία πινελιά με λίγο σιρόπι Balsamico και ήταν έτοιμα προς κατανάλωση.

ΘΕΪΚΑ.

Αγαπημένα Δελφίνια, χαρά μικρών και μεγάλων

Τις μέρες του Πάσχα, είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε μια ακόμη επίσκεψη στο Αττικό Πάρκο, για χάρη των μικρών της οικογενείας μας που τους το είχα κατά κάποιον τρόπο, τάξει.
Αν δεν έχετε μέχρι σήμερα περάσει τις πύλες του, αξίζει να το κάνετε μόνον και μόνον για το θέαμα των αγαπημένων δελφινιών, που μέσα στην ζεστή μέρα που βρεθήκαμε εκεί, μας δρόσισαν με την πανέμορφη και παιχνιδιάρικη, στην κυριολεξία, παρουσία τους.

Τα δελφίνια θεωρούνταν από πάντα φιλικά πλάσματα και με αγάπη για τους ανθρώπους, καθώς πολλοί είναι οι μύθοι αλλά και οι πραγματικές ιστορίες που έχουν καταγραφεί για σωτηρία ναυαγών και ανθρώπων που "παγιδεύτηκαν" κατά κάποιον τρόπο μέσα στη θάλασσα.

Ενώ όταν  ακολουθούν πλοιάρια αλλά και πιο μεγάλα πλοία, μέσα στην ανοικτή θάλασσα, προσφέρουν μοναδικό θέαμα για όσους τα αντικρίζουν μέσα στον δικό τους θαλάσσιο δρόμο, φροντίζοντας πάντα με τα παιχνίδια τους, να ικανοποιήσουν τους θεατές τους :-))
Εάν δεν σας έχει δοθεί ποτέ η ευκαιρία να τα δείτε έτσι, μπορείτε να τα χαζέψετε με την άνεσή σας, στο Αττικό Πάρκο.

Η αγάπη και το δέσιμο που έχουν με τους εκπαιδευτές τους, που στην πραγματικότητα τους θεωρούν φίλους και συντρόφους τους, δεν κρύβεται με τίποτε :-))

To Δελφινάριο στο Αττικό Πάρκο δεν έχει να ζηλέψει τίποτε, με άλλα παρόμοιο Ευρωπαϊκά στα οποία έχει τύχει να βρεθώ, τόσο στην Γαλλία όσο και στην Ισπανία.
Πραγματικά δείτε το, σαν μια ευκαιρία για ημερήσια εκδρομή με τα αγαπημένα σας πρόσωπα και κάντε την επίσκεψή σας.