Ανάσα... ή αλλιώς Anassa Organics και βραβεία!

Ότι τα Ελληνικά Βότανα, είναι θαυματουργά, μάλλον το γνωρίζουμε όλοι μας.

Προσωπικά τ' αγαπώ πάρα πολύ, τόσο για τη χρήση τους στην μαγειρική,  αλλά και για το αξεπέραστο άρωμά τους όταν φτιάχνουμε αφεψήματα, ειδικά τις κρύες νύχτες του χειμώνα (που όπου να 'ναι θα μας θυμηθεί και πάλι).

Ότι έχουν δε, θεαματική συμμετοχή σε θεραπευτικά αποτελέσματα, για διάφορα προβλήματα Υγείας δεν χρειάζεται να το σχολιάσω καν.

Αλλά εκείνο που έχει ιδιαίτερη πια αξία είναι ότι τα ανακαλύπτουν και οι ξένες αγορές και τα χρησιμοποιούν στην καθημερινότητα τους και σταδιακά τα αξιολογούν ανάλογα... φτάνοντας μέχρι το σημείο να τα βραβεύουν!!!

Έτσι διακρίθηκε και η εταιρία Anassa Organics για την εξαιρετική της δουλειά και ευρηματκή παρουσίαση των προϊόντων της  στο πλαίσιο του διεθνώς αναγνωρισμένου διαγωνισμού

Great Taste Awards 2014  του βρετανικού οργανισμού Guild of Fine Food.  Ο διαγωνισμός αυτός, αποτελεί το μεγαλύτερο διεθνώς, αξιόπιστο σύστημα πιστοποίησης για ποιοτικά τρόφιμα και ποτά.

Ανάμεσα σε 10.000 προϊόντα από όλο τον κόσμο που διαγωνίζονταν στο πλαίσιο του, τη φετινή χρονιά, η Anassa Organics απέσπασε τέσσερα βραβεία για την υψηλή ποιότητα και τη μοναδική γεύση των προϊόντων της: Pure Defence, Pure Symmetry, Pure Happiness και Organic Mint.
Νομίζω πως πραγματικά αξίζει να αναφερόμαστε σε τέτοιες προσπάθειες για προϊόντα που ούτε καν φανταζόμαστε, όπως είναι τα Ελληνικά Βότανα.

Εύγε στους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από όλη αυτή την προσπάθεια
Στην Υγειά τους, μ' ένα  αξεπέραστο κρύο αρωματικό τσάϊ ελληνικών βοτάνων.

Άρωμα μάραθου στις γόπες

Ολόφρεσκες γόπες στην λαϊκή αγορά της γειτονιάς μας!
Μόλις τις είδα "τσουπωτές" και μεγαλούτσικες, η απόφαση αγοράς τους ήταν οριστική και
αμετάκλητη :-))

Και πηγαίνοντας 5-6 πάγκους πιο κάτω, για να αγοράσω τα απαραίτητα μυρωδικά της εβδομάδας, βρήκα και φρέσκο μάραθο. Όχι άγριο, όπως συμβαίνει να βγαίνει την Άνοιξη, αλλά καλλιεργημένο και έτσι η εκτέλεση της συνταγής μου είχε πλέον διαμορφωθεί.

Γόπες ψητές αρωματισμένες με μάραθο

Υλικά για 4 άτομα.
 8 μεγαλούτσικες γόπες καλά καθαρισμένες (από λέπια και εντόσθια)
6-7 κλαράκια φρέσκου μάραθου ψιλοκομμένου, ενώ τα χοντρά κοτσανάκια του τα κρατάμε για τις κοιλίτσες των ψαριών.
1/2 κουταλιά χοντρό αλάτι,
3 κουταλιές ελαιόλαδο,
χυμό από δύο μέτρια λεμόνια
και  τέλος 2-3 κουταλιές μουστάρδα.

Αφού τα ψαράκια καθαρίστηκαν από λέπια και εντόσθια, τα έπλυνα καλά και τα άφησα στο στραγγιστήρι μου να φύγουν τα νερά. Κατόπιν γέμισα τις κοιλίτσες τους με τα χοντρά κοτσανάκια που είχα κρατήσει από τον μάραθο.

Έστρωσα το ταψί μου χαρτί ψησίματος. Έβαλα και τα ψαράκια μου και τα αλάτισα με το χοντρό αλάτι.
Σε σεϊκερ χτύπησα το λάδι, τον χυμό λεμονιών, τη μουστάρδα και τον ψιλοκομμένο μάραθο και με αυτή τη σαλτσούλα "έλουσα τις γόπες μου.

Έψησα στους 170 βαθμούς με αέρα, για 15 περίπου λεπτά, φροντίζοντας να γυρίσω μόνον μια φορά τα ψάρια μου με την βοήθεια λαβίδας.
Άκρως αρωματικά και με την φρεσκάδα της θάλασσας ακόμη στην σάρκα τους.
Γεύμα εξαιρετικό, παρέα με πολύχρωμη σαλάτα. 

Σιρόπι από κόκκινο κρασί, σε νέα εφαρμογή...

Και καθώς η "αντοχή" έδειχνε να με εγκαταλείπει...είπε η πεθερά μου να με τονώσει!
Να 'ναι καλά η γυναίκα :-))
Και εκεί που μιλάγαμε για διάφορα, για κάτσε να σου δώσω κάτι να δεις και να μου πεις τι είναι.
Μου δίνει κουταλάκι και δοκιμάζω...
Σιρόπι λέω... Σιρόπι και έχει μέσα κανέλα...
Σωστά, μου απαντά...αλλά με τι έχει γίνει;
Με τι;
Με κόκκινο κρασί!
Παρακολουθούσε κάποιο επεισόδιο από από τηλεοπτική εκπομπή του Σ. Παρλιάρου σε επανάληψη.
Το είδε... Της άρεσε... και καταπιάστηκε να το φτιάξει.
Αποτέλεσμα ένα ωραίο μπουκαλάκι ήρθε και στα δικά μου χέρια!

Και τώρα λέω να το μοιραστώ μαζί σας, καθώς η χρήση του μπορεί να είναι πολλαπλή.
Σιρόπι για παγωτό, σιρόπι για γιαούρτι, ή για γλασσάρισμα ψητών λαχανικών.
Εγώ είπα ωστόσο να γλασσάρω τα ρολάκια κανέλας που καταπιάστηκα να ετοιμάσω για το πρωϊνό μας.
Και πραγματικά η σκέψη μου ήταν πολύ καλή, καθώς το τελικό αποτέλεσμα με δικαίωσε.

Για 12 κομμάτια ρολάκια κανέλας χρησιμοποίησα τα ακόλουθα υλικά:
550 γραμ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
320 γραμ. γάλα φρέσκο,
1/2 φλιτζάνι βούτυρο λιωμένο,
1/3 φλιτζανιού ελαιόλαδο,
2 κουταλιές σούπας στέβια σε σκόνη για τη ζύμη (αλλιώς μπορείτε να βάλετε κανονική ζάχαρη)
1/3 κοφτό κουταλάκι αλάτι
1/2 φακελάκι ξηρή μαγιά.

Όλα τα πιο πάνω υλικά προσωπικά τα έβαλα για ζύμωμα στον αρτοπαρασκευαστή.
Φυσικά μπορεί το ζύμωμα να γίνει και με το χέρι με την διαδικασία που ο καθείς ακολουθεί σε σχέση με τις ζύμες.

Όταν πια ύστερα από μια ώρα ήταν έτοιμη (μαζί με το πρώτο φούσκωμα της) την άνοιξα με την βοήθεια νισεστέ και πάνω σε χαρτί ψησίματος σε ένα μεγάλο φύλλο και χοντρό περίπου 5 χιλιοστά.
Στην επιφάνεια του φύλλου σκόρπισα
3 κουταλιές μαύρη και άσπρη ζάχαρη ανακατεμένη,
2 κουταλιές κανέλα σε σκόνη,
2 κουταλιές βούτυρο παγωμένο σε μικρά κομμάτια.

Τύλιξα το ρολό με την βοήθεια του χαρτιού και έκοψα με κοφτερό μαχαίρι σε 12 ισόποσα κομμάτια.
Μπήκαν σε ταψί μεγάλο, στρωμένο επίσης με χαρτί ψησίματος και τα άφησαν μέσα στον φούρνο να ξανά-φουσκώσουν (αφού τον είχα προηγουμένως ελαφρώς ζεστάνει) για 35 περίπου λεπτά.
Έψησα με αέρα στους 180 βαθμούς για 25-30 λεπτά μέχρι που ρόδισαν καλά.
Τα έβγαλα, τα άφησα για 4-5 λεπτά και μετά με τα "πότισα" με το γλυκό σιρόπι κρασιού.
Περίπου 2 κουταλάκια σε κάθε ρολό.

Το σιρόπι είχε γίνει με τα ακόλουθα υλικά:
280 γραμ. κόκκινο κρασί,
1 φλιτζάνι ζάχαρη άσπρη,
1 μεγάλο ξύλο κανέλας,
3-4 κεφαλάκια γαρίφαλο.
Την συνταγή θα την βρείτε και στο διαδίκτυο, μιας και είναι αρκετά διαδεδομένη.
Όλα τα υλικά βράζουν μαζί και στην ουσία θέλουμε, ο όγκος του κρασιού να μειωθεί στο μισό, για να δέσει το σιρόπι.
Αποτέλεσμα το γλασάρισμα με το κρασί έδωσε ακόμη περισσότερη νότα μπαχαρικών στα ρολά κανέλας, ενώ τα έκανε και πιο "ζουμερά" στην υφή τους.
Σκέτη απόλαυση δηλαδή :-))
Καλή εβδομάδα...και ότι είναι να 'ρθει...θε να ρθεί...αλλιώς θα προσπεράσει (τι άλλο να πούμε πια...)!!

Πικάντικη Στραπατσάδα (ομελέτα δηλαδή...) φούρνου

Άμα ο οικιακός μάγειρας δεν ξέρει τι να φτιάξει για την ίδια ή την επόμενη μέρα, το ρίχνει στα πειράματα, καθώς βλέπει τα υλικά που έχει στην διάθεσή του.

Αυτό είναι μια «σταθερή συνθήκη» τουλάχιστον για μένα, όπως έχω ξανά-γράψει.

Και τα σουτζούκια ήταν καιρό μες στο ψυγείο.

Έπρεπε  να φύγουν, αφού κάποια άλλα πιο φρέσκα ήρθαν να πάρουν την θέση τους.

Τα πιάνεις λοιπόν, τα ξεπλένεις, αφαιρείς την εξωτερική τους μεμβράνη και τα κάνεις κιμά στο multi, παρέα με λίγο ελαιόλαδο.
Ο κιμάς τι μπορεί να σου δώσει όμως;
Σάλτσα, για ζυμαρικά ή ρύζι ενδεχομένως.
Κεφτεδάκια πικάντικα αν τα συνδυάσεις με άλλα λαχανικά,  ή ίσως στραπατσάδα!!!

Ναι, σε στραπατσάδα κατέληξα, ελαφρώς αποδομημένη και  σαφώς αναπροσαρμοσμένη :-)
 

Πικάντικη Στραπατσάδα Φούρνου με σουτζούκι.

Χρησιμοποιήθηκαν:

300 γραμ. φρέσκα μανιτάρια,

2 πιπεριές κέρατο πράσινες,

1 μεγάλη πατάτα,

1 μικρό ματσάκι ψιλοκομμένο μαϊντανό,

και λίγα φύλλα ψιλοκομμένου φρέσκου βασιλικού,

2-3 κουταλιές ελαιόλαδο,

½ κουταλάκι κάρυ,

2 μέτρια σουτσούκια αλεσμένα με ελάχιστο ελαιόλαδο,

150 γραμ. φέτα,

5 μέτρια αυγά,

1/2 κοφτό κουταλάκι τριμμένο μοσχοκάρυδο, ½ κοφτό κουταλάκι σκόνη σκόρδου,  1/3 κοφτό κουταλάκι πιπέρι, ½ φλιτζάνι γάλα φρέσκο, 1/3 κοφτό κουταλάκι αλάτι, ½ κοφτό κουταλάκι μπεϊκιν πάουντερ, 1,5 κουταλάκι κορν φλάουερ.

Τα μανιτάρια υπήρχαν, μιας και τα είχα αγοράσει για άλλο λόγο και τελικά βρήκαν τον δρόμο τους προς το τηγάνι.

Καθαρίστηκαν και κόπηκαν σε μικρά κομμάτια.

Το ίδιο έγινε και με τις δύο πιπεριές.

Η πατάτα κόπηκε σε λεπτά μισοφέγγαρα, όπως θα τις κάνατε για το τηγάνι, για να τις κάνετε τραγανές.

Όλα τα πιο πάνω μαζί με το λάδι μαγειρεύτηκαν σε αντικολλητικό τηγάνι ή γουώκ, ξεκινώντας από την πατάτα που θέλει και περισσότερο χρόνο.
Μετά τα κομμάτια πιπεριάς και τελευταία τα μανιτάρια. Το σύνολο μου 25 λεπτά με συχνό ανακάτεμα και στο τέλος προστέθηκε ο μαϊντανός και ο βασιλικός ψιλοκομμένος, καθώς και το κάρυ. Μέσα στο μείγμα μπήκε και το αλεσμένο σουτζούκι και μαγειρεύτηκαν για 3-4 λεπτά ακόμη.

Σε μέτριο ταψί φούρνου (24άρι) στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί, μεταφέρθηκε το μείγμα μου.
Από πάνω έτριψα την φέτα και στην συνέχεια έβαλα το μείγμα των χτυπημένων αυγών μου.

Στο κρύο γάλα διέλυσα το κορν φλάουερ.

Μέσα σε βαθύ μπολ χτυπήθηκαν τ’ αυγά, με το γάλα, το αλάτι (με προσοχή και φειδώ για το σουτζούκι είναι από μόνο του αρκετά πικάντικο και αλμυρό) και τα μπαχαρικά, πρόσεθεσα και το μπέϊκιν πάουντερ και μετά αυτά σκέπασαν το μείγμα λαχανικών και σουτζουκιού.

Η ομελέτα ψήθηκε σε προθερμασμένο φούρνο για 25-30 λεπτά, με αέρα στους 80 βαθμούς, μέχρι που ροδοψήθηκε η επιφάνεια και είχε διπλασιάσει τον όγκο της.

Παρέα με μια πράσινη σαλάτα, είναι πραγματικά ένα πλήρες πιάτο.

Υ.Γ. για όποια/ον ενδεχομένως αναρρωτηθεί για τον φρέσκο βασιλικό τέτοια εποχή να πω, πως οι χειμωνιάτικοι (είναι μια ποικιλία βασιλικού) είναι σχεδόν πάντα αειθαλείς στο μπαλκόνι μου, εδώ και 6-7 χρόνια. Ακόμη κι' αν κάποιος χαλάσει, από τα χιόνια και το κρύο, με τους σπόρους που μαζεύω, φτιάχνω νέους. Ενώ με βλαστάρια τους που τα βάζω μέσα σε βαζάκια με νερό για ριζοβολία, μέσα σε 15-20 μέρες, έχω νέα φυτά.

Pesto Βασιλικού...σε άλλες χρήσεις!

Για όσους αγαπούν το Pesto με το άρωμα του βασιλικού, θέλω να πιστεύω πως η ακόλουθη εκδοχή «αλμυρού στρούντελ», αξίζει τον κόπο της δοκιμής.

Ειδικά αν το pesto είναι οικιακής κατασκευής όπως ήταν το δικό μου χάρη στα αγαπημένα πλατύφυλλα αλλά και χειμωνιάτικα βασιλικά το μπαλκονιού μου.

Εκεί κατά τα μέσα Σεπτέμβρη και πριν του Σταυρού, που συνηθίζεται να κόβονται τα βασιλικά και να πηγαίνουν στην εκκλησία για τη χάρη του ΣΤΑΥΡΟΥ, έκοψα αρκετά από τις γλάστρες που τα φιλοξενούν και έκανα και 3 βαζάκια pesto.

Τα έφτιαξα, χωρίς ωστόσο να βάλω μέσα το καθιερωμένο τυρί, μιας και τα  ήθελα για διάφορες χρήσεις, μια από αυτές θα δείτε πιο κάτω.

Το pesto μου έγινε λοιπόν με :

Καθαρά και πλυμένα φύλλα φρέσκου βασιλικού περίπου 2,5 μπολάκια γλυκού,

3 σκελίδες σκόρδου,

30 γραμ. κουκουνάρι,

1/3 κοφτό κουταλάκι αλάτι, 1,5 κουταλιά λάδι,

ελάχιστο μηλόξυδο και ελάχιστο μαύρο πιπέρι.

Όλες οι πιο πάνω αναλογίες είναι για ένα βαζάκι 250 γραμ. Για 3 βαζάκια που έφτιαξα, οι ποσότητες όπως καταλαβαίνετε ήταν τριπλάσιες.

Τα βαζάκια αυτά τα βάζετε στο ψυγείο σας και έχετε δυνατότητα χρήσης τους για

20-30 μέρες, σε μακαρονάδες, σε σαλάτες, σε συνοδευτικά ντιπ για κάποιο κρεατικό, ή σαν άλλειμα πάνω σε  φρέσκο ψωμάκι ή φύλλο πίτας.

Το τελευταίο (κάτι περισσότερο από το μισό βαζάκι) το  έβαλα σε αλμυρό στρούντελ, για να έχω κάτι για βραδινό αλλά και για την άλλη μέρα στην δουλειά.

Και ιδού το αποτέλεσμα.

Χρειάζεστε ένα φύλλο σφολιάτας (όχι με βούτυρο κατά προτίμηση)

180-200 γραμ. σπιτικό pesto βασιλικού,

1 σφιχτή κόκκινη ντοματούλα χωρίς όμως τα σπόρια της και την φλούδα, κομμένη σε ψηλά μισοφέγγαρα,

250 γραμ. φέτα ή κατσικίσιο τυρί.

 

Απλώνετε το φύλλο της σφολιάτας στον πάγκο εργασίας (και έχετε ξεκινήσει την προθέρμανση του φούρνου σας). Πάνω στο φύλλο μ’ ένα μικρό κουταλάκι απλώνετε όλο το pesto, αφήνοντας όμως μια κάθετο κενή, στο σημείο που θα κόψετε το φύλλο σε δύο ίσα μέρη (όπως στην φωτογραφία).

Πάνω στο στρώμα του pesto θα βάλετε μια σειρά ντοματούλες και από πάνω θα τρίξετε με τα χεράκια το τυρί.

Ενώνετε τις άκρες δημιουργώντας 2 ρολά (αφού κόψετε στη μέση) και τα περνάτε με την  ένωση προς τα κάτω, σε ταψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί.

Χαράζετε ελαφρώς τη σφολιάτα με μαχαίρι σε 5-6 σημεία κατά μήκος της και ψήνετε στους 190-200 βαθμούς για 20-25 λεπτά μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει καλά το φύλλο.

Αφήνετε να χλιάνει λιγάκι και είστε έτοιμοι να το κόψετε.

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε και καλή σας απόλαυση, αν αποφασίσετε να τα φτιάξετε.

Ως μικρή συμβουλή: μην βάλετε πολύ λάδι στο pesto, γιατί αυτό θα σας βγει στο ψήσιμο, όταν μιλάμε για φύλλο σφολιάτας, διαφορετικά θα πρέπει να βάλετε τα στρούντελ για λίγο σε χαρτί κουζίνας, ώστε να απορροφηθεί το πολύ λάδι.

Στην σκιά της λεμονιάς ... με το σιρόπι της!

Τις μέρες του Αυγούστου που η πόλη μας ήταν σχεδόν άδεια, κατάφερνα καθημερινά να παρκάρω κοντά στον σταθμό του μετρό. Κάτι που τον υπόλοιπο χρόνο είναι ακατόρθωτο έως ανυπόστατο!

Εκεί λοιπόν πάντα, κοντά σ΄ έναν κήπο σπιτιού με 3-4 μεγάλες λεμονιές έβρισκα το πράσινο να κάνει σκιά πάνω στις λαμαρίνες του αυτοκινήτου μου και ευγνωμονούσα τα μυρωδάτα δένδρα γι’ αυτήν τους την ύπαρξη :-))

Σήκωνα τα μάτια και έβλεπα τα καταπράσινα φύλλα τους αλλά και τα νιούτσικα πράσινα λεμόνια
και τους χαμογελούσα σαν χαζή.

Αλλά αυτά τα νιούτσικα λεμόνια με έβαλαν και σε πειρασμό.

Έτσι τις «κούρσεψα» λιγάκι τις λεμονιές, χωρίς την άδεια του ιδιοκτήτη τους δυστυχώς, μαζεύοντας καμμιά δεκαριά λεμονάκια.

Τα άρωμά τους εξαιρετικό.

Αλλά τι να τα έκανα;

Σκέφτηκα στην αρχή γλυκό του κουταλιού. Μα ήταν μεγαλούτσικα σε μέγεθος.

Μετά σκέφτηκα μαρμελάδα. Και να πω την αλήθεια για κει το ξεκίνησα.

Αλλά σταδιακά κατάλαβα ότι θα ήταν αρκετά πικρή, παρά το όποιο ξεπίκρισμα θα τους έκανα, ενώ μη διαθέτοντας ραβδό-μπλέντερ θα ήταν δύσκολο να λιώσω την αρκετά σκληρή φλούδας τους, παρά το όποιο βράσιμο επίσης.

Και τελικά η σκέψη με οδήγησε στο να κάνω ένα μυρωδάτο σιρόπι, για να το χρησιμοποιήσω ώστε να γλυκάνω λουκουμάδες, ή τις τηγανίτες του χειμώνα που θα μας έρθει.

Και όπερ και εγένετο!

Δεν είναι βέβαια τόσο υγιεινό όπως το μέλι, αλλά έχει τόσο ωραίο άρωμα και μια ελαφριά "αψάδα" στη γεύση, που σίγουρα θα έχει την χάρη του.

Χρειάστηκαν 10 λεμόνια πράσινα που αφού ξεπλύθηκαν καλά προηγουμένως, τα τρύπησα σε διάφορα μέρη με ένα ξύλινο σουβλάκι και τα άφησα μέσα σε λεκάνη με νερό για 3 μέρες. 

Τα νερά αλλάχτηκαν 6-7 φορές συνολικά.

Μετά έκοψα τα λεμόνια στη μέση, κάθετα. Κάθε μισό πάλι στη μέση στο σημείο τομής τους και αφαίρεσα όλα τους κουκούτσια. Το κάθε τέταρτο ή όγδοο (ανάλογα το μέγεθος του λεμονιού) το έκοψα σε κυβάκια.

Όλα τα κυβάκια (γύρω στο ένα κιλό σίγουρα) μπήκαν σε κατσαρόλα παρέα με ένα ποτήρι νερό και ένα κιλό ζάχαρη.

Έβρασαν για μια ώρα και μισή.

Ξαφρίζοντας συχνά-πυκνά.
Τέλος, έκλεισα την φωτιά. Άφησα το μείγμα να κρυώσει ελαφρώς και το πέρασα μέσα από χοντρό σουρωτηράκι, πετώντας στο τέλος όλα τα κομμάτια.

Αποτέλεσμα ένα άκρως καραμελωμένο σιρόπι (μοιάζει στο χρώμα σαν αυτό του σφένδαμου) με το άρωμα του λεμονιού να το χαρακτηρίζει.

Χρήση κατά βούληση, μιας και αυτό για μένα ήταν απλώς ένα πείραμα :-)) επειδή ήθελα να
"φυλακίσω" με κάποιο τρόπο το άρωμα των λεμονιών.
Εσείς σκεφτείτε το όσο υπάρχουν ακόμη τα πράσινα λεμονάκι.

Βότανα, αφεψήματα & μαντσούνια μαγικά!

O χειμώνας είναι κατ’ εξοχή η περίοδος των αφεψημάτων!

Προσωπικά μου αρέσουν ιδιαίτερα και τα πίνω για να μου φτιάξουν τη διάθεση με το άρωμά τους κι όχι μόνον γιατί κάνει κρύο ή έχω ένα κρυολόγημα.

Ένα από τα πρόσφατα αγαπημένα μου είναι Μονάρδα, ή αλλιώς το αρωματικό βότανο (σε μορφή μικρού φυτού, όπως ο δυόσμος) Περγαμόντο. Την έχω 2-3 χρόνια στο μπαλκόνι του σπιτιού που κατοικώ τώρα, αλλά και παλαιότερα στο εξοχικό που διατηρούσαν οι γονείς μου.
Όχι, δεν μιλάμε για το δένδρο με τους όμορφους καρπούς, αλλά ένα φυτό με βαθύ πράσινο χρώμα, στα κάπως παχιά φυλλαράκια του, που όταν τα τρίψεις με τα ακροδάχτυλα βγάζουν έντονο το άρωμα του περγαμόντου.

Για όσους γνωρίζουν την γεύση του τσαγιού Ear Grey, θα καταλάβουν αμέσως αυτό το ιδιαίτερο άρωμα. Στο παρελθόν η Μονάρδα είχε χρήση στην θεραπεία με βότανα χάρη στις αντισηπτικές ιδιότητες για δερματικές μολύνσεις και πληγές με μικρό μέγεθος. Εκείνο όμως που εμένα μ’ έμαθε η γιαγιά μου είναι ότι κάνει καλό στο πονόλαιμο. Και τελικά είχε δίκιο όπως αποδείχτηκε πολύ πρόσφατα. Ότι δήλαδή το αφέψημά της το έπιναν για λοιμώξεις του λαιμού και του στόματος.
Μπορώ  από προσωπική πείρα να σας το επιβεβαιώσω.

Ο γιος μου είχε έναν βήχα κάπως έντονο και ξερό, έτσι μας γύρισε από τον παιδικό πριν μερικές μέρες... Δεν ήθελε με τίποτε να πιει σιρόπι, δεν είχε διάθεση για πολλά-πολλά γενικώς και το βιολί αυτό κράτησε δύο μέρες σχεδόν. 
Την δεύτερη μέρα της επιστροφής του το απογευματάκι αφού τον  ηρέμησα κάπως, του λέω: να σου φτιάξω ένα τσαγάκι ζεστό να το πιούμε μαζί κουταλάκι-κουταλάκι;
Αρνητικός όπως πάντα!
Εγώ θα φτιάξω για μένα και θα κάνω και για σένα, να μου κάνεις παρέα… (πιάνει καμιά φορά το κόλπο της μίμησης).

Για να μην σας τα πολυλογώ, έβαλα να βράσω ένα φλιτζανάκι νερό, μαζί με 5-6 φυλλαράκια και ανθάκια Μονάρδας, την οποία διατηρώ στο μπαλκόνι μου γιατί μου αρέσει το άρωμά της. Μέσα στο αφέψημα του έβαλα και μια κουταλιά μέλι από συγγενή παραγωγό και τον «πότισα» κουταλάκι-κουταλάκι φυσώντας πάντα για να μην καεί!

Μετά από 4 ώρες ο βήχας είχε εντελώς εξαφανιστεί!
Μου έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός, γι’ αυτό και σας το γράφω.
Έκατσα και έψαξα στο διαδίκτυο περισσότερες πληροφορίες που επιβεβαίωσαν τελικά αυτά που ήξερα από την γιαγιά μου, η οποία αγαπούσε πολύ τα βότανα.
Χάρη σ’ αυτήν της την «μανία» και σε μια λατρία που έχω προσωπικά στα αρώματα τους, σήμερα καλλιεργώ σε όλα τα μπαλκόνια μου: λουϊζα, δυόσμο, λεβάντα, βασιλικό, μονάρδα ή περγαμόντο, μαντζουράνα, μέντα, και δεντρολίβανο παρέα με άλλα φυτά.
Δώστε λοιπόν μια ευκαιρία στα αρωματικά βότανα, γιατί μπορεί να σας βγάλουν από δυσκολίες εκεί που δεν το περιμένετε, ενώ η χρήση τους μέσα στη μαγειρική και την ζαχαροπλαστική δίνει άλλη νότα με την ολόφρεσκια μυρωδιά τους!