ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, Ποντιακά Περέκ και ... αντιστάσεις

Και επειδή ενδεχομένως, να φάνηκα αρκετά σκληρή με τα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης στο προηγούμενο post μου, πρέπει να σας πω ότι έχει ωραία πράγματα να δείτε και να ανακαλύψετε.
Τόσο ανάμεσα στα ψηλά της κτήρια, όπου και ξεπροβάλλουν πανέμορφα σπίτια  παλαιώτερων χρόνων εκπληκτικής ομορφιάς και αρχιτεκτονικής,  καθώς και στολίδια μοναδικά οι βυζαντινές εκκλησίες της.

Όσο και μέσα στις εμπορικές της πιάτσες.
Εμείς δε, σαν άλλοι καλοί περιηγητές βρεθήκαμε και μέσα στην παλιά κεντρική της αγορά, πως θα μπορούσαμε άλλωστε να μην βρεθούμε (;) αφού η  Μοδιάνο είναι τόσο φημισμένη που δεν χρειάζεται πολλά λόγια και περιγραφές.
Ειδικά άμα πέσεις σε καλή εποχή και όχι σε περίοδο διακοπών όλης της Ελλάδας, όπως εγώ, θα χαζέψεις θέλεις δεν θέλεις. Θυμάμαι σε παλαιότερες εποχές είχα βρεθεί να μένω σε ξενοδοχείο εκεί, στον 4 όροφο και από κάτω ένα τεράστιο καρότσι με κεράσια Βοδενών. Ήμουν έτοιμη να κάνω βουτιά από τον τέταρτο :-)) αλλά τελικά αρκέστηκα σε μια χάρτινη σακούλα ενός κιλού για να ηρεμήσω!

Εκεί λοιπόν, στη παλιά κεντρική αγορά της Θεσσαλονίκης βρίσκεις ότι μπορεί να φανταστείς!

Για δείτε και θαυμάστε.

Και φυσικά τα βήματα οδηγήθηκαν και στα μεζεδοπωλεία για: στάση, ανάπαυση, τόνωση και απόλαυση!

Τόσα και τόσα λοιπόν κι' εγώ σταθερά έδειχνα "χαρακτήρα" και δεν υπέκυψα στον πειρασμό, να πάρω τα πάντα,  μιας και σκεφτόμουνα το κουβάλημα μετά από μέρες στην Αθήνα.
Λίγα πράγματα παρέα με τα κουτάκια με τα γλυκά και πήραμε τον απογευματινό δρόμο της επιστροφής προς την Κατερίνη.

Έλα όμως, που την άλλη μέρα πήραμε και πάλι τους δρόμους για την Βέροια και φτάσαμε με τη Βοήθειά της και στη Παναγία Σουμελά.

Προσκυνήσαμε. Θαυμάσαμε το υπέροχο τοπίο με την απίστευτη δροσιά του (έως κρύο το λέμε αυτό για τις 14 Αυγούστου) και μετά κάναμε και το σχετικό χάζι στα μαγαζιά που είχαν στηθεί για το πανηγύρι, αφού προηγουμένως είχαμε φάει και κάτι κοψιδάκια έτσι για να έρθουμε στα ίσα μας.

Εδώ ήταν πια οι «αντιστάσεις» μου χαμηλές  έως και ανύπαρκτες!

Και μόλις έπεσα πάλι πάνω στα Περέκ, είπα θα τα πάρω, πάει και τελείωσε.

Έλα όμως που πήραμε και τυράκι ποντιακό και κουλούρια με μέλι, ταχίνι και ηλιόσπορο και τελικά πιάσαμε την κουβέντα με την κυρία και τον κύριο (από το Ραγιάν) που είχαν εκεί χώρο παρουσίασης αλλά και δοκιμών ... και κοντέψαμε να βραδιάσουμε.

Όμως το όφελος ήταν τα φρέσκα Περέκ και ορίστε τα πια…έτοιμα σε πιτούλα, με την επιστροφή στην βάση μας.

Τα ποντιακά τούτα φύλλα «σηκώνουν» ότι συνδυασμό θέλετε. Αλμυρό ή γλυκό.

Η κυρία που τα πουλούσε μου είπε ότι ακόμη και με μερέντα μπορεί να τα καταναλώσεις όπως είναι.

Εγώ το πρώτο μου πείραμα το έκανα αλμυρό. Το δεύτερο θα είναι γλυκό σίγουρα και ακόμη προσπαθώ να  το "συλλάβω" στο μυαλό μου.

Τυρόπιτα με Περέκ στον φούρνο.

200 γραμμάρια ξυνομυζύθρα (εδώ πιάσαμε Κρήτη - σταθερή άξια).

200 γραμμάρια κασέρι πικάντικο,

1 κεσεδάκι στραγγιστό γιαούρτι,

2 μεγάλα αυγά,

½ κουταλάκι κοφτό πιπέρι,

½ κουταλάκι κοφτό μοσχοκάρυδο.

Σε καλά λαδωμένο ταψί έβαλα 3 ολόκληρα φύλλα που λάδωσα ελαφρώς και μεταξύ τους.
Τα τοποθέτησα έτσι ώστε να καλύπτω και όλο το ύψος το πλαϊνό του ταψιού.

Από πάνω έβαλα την γέμιση τυριών και κάλυψα μ’ ένα ακόμη φύλλο.
Γύρισα και τα πλαϊνά προς τα μέσα. Λάδωσα ελαφρώς και έψησα σε προθερμασμένο φούρνο με αέρα στους 180 βαθμούς για 20 περίπου λεπτά.
Έτοιμη. Τραγανή και πολύ γρήγορη στην ετοιμασία της.

Να είμαστε όλοι μας καλά και πάμε με Δύναμη και Αντοχή στα επόμενα, γιατί πολλά έχουν να "πέσουν" πάνω στο κεφάλι μας σύντομα όπως διαβάζω στον τύπο.

Υπόσχεση ...για γεύσεις Αυγούστου 2012

Έχοντας δώσει την υπόσχεση ότι θα επανέλθω, σε θέματα και προσωπικές κρίσεις (και ελπίζω να μου επιτρέπεται αυτό) για τα όσα πια δοκιμάσαμε και γευτήκαμε σε τούτο το ταξίδι, έρχομαι να σας δώσω φωτογραφικό υλικό προς τέρψη αλλά και προβληματισμό.

Η γιαγιά μου έλεγε: όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι!

Η παροιμία αυτή λοιπόν είναι «νόμος» πια, σε ότι αφορά τα πολυδιαφημισμένα και γνωστά ονόματα ειδικά στον τομέα της εστίασης, είτε μιλάμε για εστιατόρια είτε για ζαχαροπλαστεία. Αυτά που ήξερα και τουλάχιστον είχα γευτεί εγώ σε περασμένα χρόνια, καμμία σχέση δεν είχαν με τα όσα γευτήκαμε και αγοράσαμε φέτος το καλοκαίρι.

Τα διάσημα ζαχαροπλαστεία της συμπρωτεύουσας είναι άκρως  «βιομηχανοποιημένα».

Τα υλικά τους έχουν μεγάλο ποσοστό βελτιωτικών και χημικών υλών, πράγμα που καταλαβαίνεις αφού έχει περάσει η πρώτη «αίσθηση».

Ο καλός μου είχε απωθημένο το «Χανούμ Μπουρέκ» γνωστού μαγαζιού.

Ψάχναμε να το βρούμε με λαχτάρα. Και τελικά η απογοήτευση ήταν πολύ μεγάλη.

Εξίσου μεγάλη ήταν και από τις τουλούμπες καθώς και τα τσουρέκια και κρουασανάκια σοκολάτας άλλου καταστήματος.

Μα είναι δυνατόν να έχεις κρέμα σε οποιοδήποτε γλυκό τύπου γαλακτομπούρεκο και να μην έχει κανένα... μα κανένα άρωμα;

Είναι δυνατόν να μιλάς για τραγανό φύλλο, και αυτό να είναι σαν «πανί»;

To σιρόπι δεν μπορεί να είναι μόνον γλυκόζη; Κάποιος πρέπει να πει σε όλους τους ζαχαροπλάστες ότι και το μέλι κάνει εξίσου καλή δουλειά, αν θελήσεις να το χρησιμοποιήσεις και σε σωστές αναλογίες.
Και δεν μιλάμε πια για τόσο απαγορευμένο κόστος, μιας και ότι αγοράζεις το «χρυσοπληρώνεις»!

Από την άλλη πάλι, το να φας ένα πολύ καλό γλυκό εκεί που δεν το περιμένεις και δεν το «πιάνει» και το μάτι σου που λένε, είναι μια ευχάριστη έκπληξη και σαφώς θα την ονοματίσεις και θα την διαφημίσεις!!
Ε, ας κατηγορηθώ γι' αυτό :-))

Τέτοιο ήταν το παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο Σερεμέτα, στη Βέροια.

Το συναντήσαμε τυχαία πάνω στην πεζοπορία μας μέσα στο παλιό εμπορικό κομμάτι της πόλης. 

Ο άνδρας μου με φώναξε: Έλα να δεις κάτι που πολύ θα σου αρέσει να το φωτογραφίσεις!

Και φυσικά είχε δίκιο. Δείτε λοιπόν και εσείς με την σειρά σας.

Κι’ αν φτάσετε στην Βέροια, αναζητήστε το. Οι ιδιοκτήτες κάνουν την προσπάθεια που αξίζει σε τέτοια παραδοσιακά μαγαζιά. Τα υλικά τους πολύ καλά. To ντεκόρ του μαγαζιού σε πάει πίσω στα παλιά.

Το παραδοσιακό ροδίνι που μας τράταρε ο άνθρωπος καθώς του πιάσαμε την κουβέντα, ήταν ΑΦΡΟΣ!

Η πάστα αμυγδάλου που έκανα παραγγελία για να πιώ τον καφέ, μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια.

Ενώ τα κουλουράκια κανέλας που συνόδευσαν  ως κερασματάκι το ελληνικό καφεδάκι μας, παραδοσιακά σερβιρισμένο, άκρως αρωματικά και γευστικά πάνω στα παλαϊκά μαρμάρινα τραπεζάκια του μαγαζιού.

Και το πιο εντυπωσιακό, οι θαμώνες – ντόπιοι κατά κύριο λόγο, απολάμβαναν τον καφέ και το γλυκό τους υπό τους ήχους απαλής κλασσικής μουσικής  και βιενέζικων βαλς!  Όχι «τέκνο ή ραπ»!!!

Παρόμοιο συναισθήματα και για το εξαιρετικό προφιτερόλ στο ζαχαροπλαστείο Ζιλή στα λουτρά Πόζαρ, όπως και το παγωτό βανίλια που συνόδευε ένα γευστικό και άκρως χορταστικό κομμάτι γαλακτομπούρεκο (είπαμε έχει απωθημένο το παλικάρι μας), που από ατυχία δεν φωτογράφισα μιας και με εγκατέλειψαν οι μπαταρίες της μηχανής μου.

Συμπέρασμα: η γεύση θα σε συναντήσει εκεί που δεν την περιμένεις και εκεί που δεν υπάρχουν βαρύγδουπα ονόματα.

Έχω αντίστοιχα παραδείγματα και για τα φαγητά μας βεβαίως.

Αλλά θα σας δείξω μόνον μια φωτογραφία από γνωστό μαγαζί στο Λιτόχωρο, που χρόνια τώρα έχω ακούσει, συζητήσει και διαβάσει απόψεις φίλων από τα blogs αλλά

και τον καιρό του Hungry (για όσους ξέρουν).

Η τιμή του. 9.90 Euros. Και μιλάμε στην κυριολεξία για 3-4 κουταλάκια από κάθε είδος, μιας και ήταν απλώς ορεκτικό. 

Τα υπόλοιπα κάπως υποφερτά, με αποκορύφωμα έναν συνοδευτικό πουρέ δίπλα σ' ένα  αρνίσιο καλοψημένο κότσι, που όταν πάγωσε η επιφάνειά του είχε γίνει σαν γόμα.

Λυπάμαι πραγματικά. Είχα μεγαλύτερες προσδοκίες φτάνοντας εκεί και πηγαίνοντας φυσικά επί τούτου.

Από την άλλη φάγαμε εξαιρετικά σε ψαροταβέρνα στην παραλία του Κορινού, τον Πολύζο.
Και σε πάρα πολύ καλές τιμές, δεδομένου ότι μιλάμε κυρίως για ψαρικά. Θα σας πω μονάχα, ότι οι ντομάτες της σαλάτας τους ήταν από το δικό τους περιβόλι και τέτοιο άρωμα μόνον τα καλά ζαρζαβατικά έχουν. Ενώ το ψητό καλάμαρι στα κάρβουνα και τα μύδια σαγανάκι ήταν από τα καλύτερα που έχω φάει.

Οι λογαριασμοί μας τις 3 φορές που πήγαμε δεν ξεπέρασαν τα 40-45 Euros 3 άτομα (άντε 2,5 άτομα) με όλα μέσα (κουβέρ, ποτά, σαλάτα, 2-3 ορεκτικά, κυρίως πιάτο και κερασμένα παγωτάκια).

Επαναλαμβάνω δε, με ψαρικά και θαλασσινά πάντα στο μενού μας!

Επίσης εξαιρετικά κρεατικά και σε μεγάλες μερίδες φάγαμε σε ψητοπωλείο στην κεντρική πλατεία της Κατερίνης. Μαγαζί πολύ προσεγμένο και με ανθρώπους στο σέρβις που μας  «συμβούλεψαν» ορθά για το τι θα πάρουμε και σε πια ποσότητα, για να μην "σκάσουμε" και κάνουμε "μπαμ" καθώς ήταν και βράδυ!

Τέλος, ως απλή συμβουλή αποφύγετε όλες τις καφετέριες στα τουριστικά σημεία, όπως για παράδειγμα οι Καταράκτες της Έδεσσας. Σερβίρουν τον χειρότερο καφέ.
Αν δε, θελήσεις να πας σε τουαλέτα, θα καταλάβεις τι σημαίνει η φράση "έχουν πάρει διαζύγιο με την χλωρίνη"! 

Το ίδιο και στις τουαλέτες των Αρχαιολογικών Χώρων, μιας και φαίνεται πως μέσα στα κονδύλια που έχουν κοπεί λόγω κρίση από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού είναι και τα καθαριστικά-απολυμαντικά τέτοιων χώρων, που τα επισκέπτονται εκατοντάδες τουριστών αλλοδαπών και εγχώριων.

Τέλος, η περιοχή της Παραλίας (Δήμος Παραλίας-Καλλιθέας) της Κατερίνης με έκανε να σκεφτώ πως ίσως σύντομα θα χρειαστεί να μάθω σλάβικα ή ρώσικα για να μπορώ να διαβάζω τις ταμπέλες και τους καταλόγους των καταστημάτων!!
Αλλά τους καταλαβαίνω ως ένα βαθμό, τους εκεί ιδιοκτήτες, μιας και αυτό είναι το 90% της πελατείας τους. Σαν τα πρόβατα σε μαντρί ... ένα πράγμα οι Βαλκάνιοι γείτονές μας, αλλά αποτελούν την τουριστική αγορά της περιοχής και ίσως του μέλλοντός μας :-)

Όλες οι  πιο πάνω κρίσεις είναι βέβαια απολύτως προσωπικές.
Έχω την αίσθηση όμως, ότι δεν αδικώ κανέναν και καμμία κατάσταση.

Ενώ όσοι και όσες με διαβάζουν και ξέρουν τα μέρη και τα μαγαζιά αυτά ενδεχομένως και να με δικαιώσουν.  

Και σε άλλα πιο όμορφα σύντομα :-))

Εικόνες Αυγούστου 2012

Οι δρόμοι του Αυγούστου του 2012 είχαν πολλά όμορφα μέρη.

Ο νομός Πιερίας αλλά και  ο νομός Ημαθίας θέλουν τον χρόνο τους για ψάξιμο.

Και ευτυχώς οι περισσότερες επιλογές, μας δικαίωσαν.

Τόποι ευλογημένοι!

Τόποι με νερά που δίνουν ζωή και δύναμη σε ότι μεγαλώνει μέσα τους, είτε άνθρωποι είναι αυτοί, είτε φυτά, είτε ζώα.

Τόποι «απλόχωροι» και αυτή την «άπλα» την διακρίνεις τελικά και στις ψυχές των ανθρώπων, κάτι που κοντεύουμε τελικά να ξεχάσουμε με τούτη την «κρίση» των τελευταίων ετών. 

Αυτό μάλλον ήταν και το μεγάλο μας κέρδος από τούτο το ταξίδι. Οι άνθρωποι και τα τοπία!

Πλαταμώνας, Παλαιός Παντελεήμονας, Λεπτοκαρυά, Λιτόχωρο, Όλυμπος, Φαράγγι Ενιπέα, Αρχαιολογικό Πάρκο του Δίον, Αλεξάνδρειον, Ολυμπιακή Ακτή & Παραλία Κατερίνης, πόλη της Κατερίνης, Κορινός, Κολινδρός, Πύδνα, Αρχαία, Πύδνα, Μακρύγιαλος, Μεθώνη, Εθνικό Πάρκο Δέλτα Αξιού - Λουδία - Αλιάκμονα.

Και μετά οι δρόμοι, για: Βεργίνα, Βέροια (εξαιρετική, που φέτος γιορτάζει τα 100 χρόνια απελευθέρωσης από τους Βούλγαρους) Βέρμιον, Παναγία Σουμελά (μια μέρα πριν τον 15 Αύγουστο)  Καστανιά, Αλιάκμονας, Νάουσα, Έδεσσα, Σκύδρα, Εξαπλάτανος, Αριδαία, Λουτρά Πόζαρ (φτάσαμε πια στα σύνορα με τα Σκόπια) και η ΑΠΟΛΑΥΣΗ του να κάνεις το θεραπευτικό λουτρό σου μετά από μια τέτοια διαδρομή. Άσε δε το εξαιρετικό προφιτερόλ στο ζαχαροπλαστείο Ζιλή, στην άκρη του πουθενά!
Το καλύτερο γλυκό που γεύτηκα σε τούτο το ταξίδι κι’ ας έχουν άλλοι τη χάρη.

Και μια μέρα αφιερωμένη στην Θεσσαλονίκη. Έτσι για «σπονδή» στην πρωτεύουσα του Βορρά μας. Όπως την θυμόμουν και μάλλον με λιγότερη «εμπορική κρίση» από ότι η Αθήνα. 

Αλλά εδώ τα γλυκά με απογοήτευσαν. Αυτά που ήξερα … ΔΕΝ!

Θα επανέλθω με σχετικό ποστ για το τι με απογοήτευσε και τι με ενθουσίασε σε θέματα φαγητού και γλυκού.

 

 

Μια πρώτη γεύση και σας χαιρετώ  δίνοντάς μερικές από τις 300 φωτογραφίες που τραβήχτηκαν σε τούτο το ταξίδι, με την ελπίδα και την ευχή να αξιωθούμε πάλι ένα τέτοιο οδοιπορικό.
Και με την υπόσχεση να επανέλθω με περισσότερα μέσα στις επόμενες ημέρες.
Καλό Φθινόπωρο και καλή Δύναμη σε όλους μας.

Από το Κάστρο, στην καρδιά του Πλαταμώνα.

"Αφού με έσπειρε μια μοίρα αυτοκρατόρισσα
μήτρα με γέννησε αρχαία Μακεδόνισσα
μ' άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα

Αφού με φέρνει μονοπάτι φαναριώτικο
ένα σοκάκι με κρατάει σαλονικιώτικο
έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις
πριν να τη σβήσει με σφουγγάρι ο 
Βαρδάρης ..."

Στίχοι: Φίλιππος Γράψας, Μουσική : Μάριος Τόκας, Τραγούδι: Δημήτρης Μητροπάνος. 

Κάπου εκεί: στη όμορφη παραλία της Κατερίνης, στο Κάστρο του Πλαταμώνα, στα Πιέρια Όρη,
στο Λιτόχωρο, στον Ενυπέα, στον Όλυμπο των 12 Θεών και του υπέρτατου ύψους, στην άλλη Μεθώνη (και όχι αυτή της οικογενειακής μου ρίζας...) θα με βρείτε το επόμενο 10ήμερο!

Ίσως η όμορφη Θεσσαλονίκη (που έχω χρόνια να την δω) να είναι τώρα πιο άδεια από τους κατοίκους της, αλλά ελπίζω πως θα μας δώσει τις ίδιες χαρές στο σεργιάνι της, καθώς υπολογίζουμε να την δούμε από κοντά.

Η Βέροια, η Νάουσα, οι Τάφοι της ιστορικής Βεργίνας, θέλω να πιστεύω πως θα είναι εύκολο να προσεγγιστούν από το "team δίποδων και τετράποδων" αν πάλι όχι... πάντα υπάρχει η επόμενη φορά!

Σας χαιρετώ.
Καλή συνέχεια σε όλους μας. Κι' αν κάποιοι από σας είναι σε αυτά τα μέρη και θέλετε να δώσετε "οδηγίες" προς τους "ανιχνευτές-προσκόπους" του "team" μας, σας ευχαριστώ εκ' των προτέρων.
Υπόσχομαι πως θα προσπαθήσω να τις ακολουθήσω και να σας γράψω εντυπώσεις.

Ψάρι. Η χαρά μου!

Ένα φαγητό που γίνεται γρήγορα και χωρίς πολύ κόπο είναι το ψάρι.
Για μένα, είναι "η χαρά" μου.

Ειδικά οι μεγάλες φέτες ψαριού όπως: o γαλέος, ο ξιφίας, η παλαμίδα, το τονάκι και το ρίκι, αποτελούν τροφή υγιεινή και άκρως θρεπτική (και τούτη την περίοδο τα βρίσκετε πιο εύκολα φρέσκα στα ψαράδικα ή σε μεγάλες αγορές).

Προσωπικά με εξυπηρετούν ιδιαίτερα, μιας και δεν έχουν πολλά κόκαλα έτσι ώστε να χρειάζεται να ξεκοκαλίζω για να φάνε οι άνδρες του σπιτιού.

Η τελευταία μου εκδοχή μαγειρέματος ήταν άκρως μυρωδάτη και γι’ αυτό σας την γράφω μιας και το καλοκαίρι απαιτεί τέτοιους είδους γεύσεις και ενδεχομένως να θελήσετε να την δοκιμάσετε.

Γαλέος γευστικός και μυρωδάτος

5-6 φέτες μεγάλες γαλέου,

1 ματσάκι φρέσκο μαϊντανό ψιλοκομμένο,

1 μέτριο κρεμμύδι επίσης ψιλοκομμένο,

2 σκελίδες σκόρδο καθαρισμένες και πατημένες με το μαχαίρι (που θα μπουν έτσι μέσα στο ταψί)

2 λεμόνια, ξύσμα και χυμός,

2 κουταλιές του γλυκού τσάτνυ δαμάσκηνο ή άλλο παρόμοιο,

2 κουταλιές μουστάρδα,

2 κουταλιές worcestershire sauce,

2 κουταλιές ελαιόλαδο,

αλάτι και πιπέρι.

Εάν το ψάρι σας είναι κατεψυγμένο το ξεπαγώνετε και το ξεπλένετε ελαφρώς.

Εάν είναι φρέσκο ένα ελάχιστο ξέπλυμα με κρύο νεράκι του είναι αρκετό.

Μέσα σ’ ένα μπολ ανακατεύετε τον χυμό του λεμονιού, με το ξύσμα και το τσάτνυ.

Σ’ ένα σέϊκερ, θα βάλετε το λάδι, τη μουστάρδα και την worcestershire sauce, χτυπώντας τα να ενωθούν καλά.

Στο ταψί στρώνετε τη μισή ποσότητα του ψιλοκομμένου μαϊντανού και του κρεμμυδιού, ενώ βάζετε και τις δύο «πατημένες» σκελίδες του σκόρδου.

Στρώνετε τις φέτες του ψαριού.
Τις ραντίζετε με τα δύο υγρά μείγματα (λεμονιού-τσάτνυ καθώς και του λαδιού-μουστάρδας-worcestershire sauce) και αλατό-πιπερώνετε.
Κατόπιν ρίχνετε τον υπόλοιπο μαϊντανό και το κρεμμύδι και ψήνετε σε ελαφρώς προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς με αέρα, για 20 λεπτά.

Αφήνετε λιγάκι να ηρεμήσει το φαγητό σας και σερβίρετε συνοδεύοντας με βρασμένα ή ωμά λαχανικά της αρεσκείας σας.

Καλή σας απόλαυση και καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι μας.

Καρύδας...δρώμενα!

Το καλοκαίρι χωρίς άρωμα εξωτικής καρύδας...δεν είναι καλοκαίρι.
Τα"παλιά τα χρόνια" που λέει και ο κανακάρης μου, δεν ήταν δυνατόν να βρεθείς σε παραλία και να μην "μυρίσει" γύρω σου καρύδα!
Τα αντιηλικά, την είχαν σε περίοπτη θέση :-))

Αλλά και τα καροτσάκια, των πλανόδιων πωλητών με τα αυτοσχέδια συντριβανάκια και τα βουναλάκια από ρολλά καρύδας, παρέα με τις ολόκληρες καρύδες ήταν το "υπερθέαμα" του καλοκαιριού για τα παιδικά μας μάτια, μέσα στο Πεδίον του Άρεως και τις πολυσύχναστες πλατείες.

Με τα χρόνια, αναβάθμισε σημαντικά τη θέση της και στα μαγειρικά μας δρώμενα και ήταν το υλικό που εύκολα μπορούσε να μας δώσει "γλύκα" μέσα στο καλοκαίρι καθώς και σύνθεση γλυκών που θα παρέμεναν αναλοίωτα στην όψη κατά την μεταφοράς τους. Βασικό θέμα, εάν είχαμε να κάνουμε κάποια κοντινή εξόρμηση σε φιλικό σπίτι.  Εργολάβοι και Κεράσματα καρύδας ήταν τα  "απαραίτητα"  παρέα με τα φρουί γλασσέ, ειδικά απο το Ανθό της Κηφισιάς (μεγάλη μου αδυναμία και πολύ ακριβή για τα δεδομένα μας).

Θα μπορούσα να θυμηθώ κι' άλλα, με το άρωμα και τη γεύση της καρύδας μέσα στα χρόνια που πέρασαν, καθώς και για το γεγονός ότι για ένα διάστημα δεν μου άρεσε ιδιαίτερα η γεύση της.
Ωστόσο ο χρόνος πέρασε και τα δρώμενα έγιναν πολλά!
Για δείτε:
H χρυσομαλλούσα Χρυσαυγή έκανε πρόσφατα σοκολατάκια με καρύδα και δύο είδη σοκολάτας, αλλά και χρωματιστά τρουφάκια καρύδας πριν λίγο καιρό.
Η καλή μας η Κική, έκανε κεκάκι Ροζ της Μπάρμπυ, προς τέρψη μικρών και μεγάλων!
Οι χιονισμένες τρούφες καρύδας της αγαπητής μας Ζαμπίας, είναι ένα όνειρο θερινής αλλά και χειμερινής νυχτός!

Η δε, αφεντιά μου πρόσφατα έκανε νόστιμα και πολύ αρωματικά μπισκότα...και επειδή μας είχε περισσέψει αρκετή καρύδα  από το ντεκόρ της τούρτας γεννεθλίων, τόσο άσπρη όσο και χρωματισμένη, η οποία και με γαργάλαγε με τη παρουσία της μέσα στο ψυγείο... πέρασα  όπως καταλαβαίνετε και σε νέο "πόνημα" :-))
Πόνημα απλό, μιας και τ' απλά συνήθως σου δίνουν και τη λύση που χρειάζεσαι, ενώ τελικά έχουν και απροσδόκητα καλό αποτέλεσμα :-))

Είναι σίγουρα κι άλλα πολλά, που τούτη τη στιγμή μου διαφεύγουν και ας με συγχωρέσετε όλες οι άλλες καλές δημιουργοί. Κάνει και ζέστη. Κάνει και κρύο (μιλάμε για ψύχος μέσα στο γραφείο μου τουλάχιστον) και έτσι έχω ένα ψυχικό-σωματικό πέρα-δώθε ... που δεν περιγράφεται με λόγια!

Μους  Καρύδας - Μπανάνας

1 κουτάκι μεταλλικό (παγωμένο) κρέμα για σαντιγύ,

1 φακελάκι ζελέ με άρωμα μπανάνας,

1 φλιτζάνι τρίμμα καρύδας στο φυσικό της χρώμα (ή και βαμμένη όπως έκανα εγώ στην δεύτερη εκτέλεση από όπου και η φωτογραφία)

2 κουταλιές γάλα φρέσκο,

1 κουταλιά ζάχαρη άχνη,

2 μεγάλες μπανάνες και 2 καλές κουταλιές μαύρη ζάχαρη.

Παγώνετε για ένα 2ώρο το κουτάκι της σαντιγύ.

Ετοιμάζετε το ζελέ της μπανάνας και το αφήνετε να χλυάνει.

Στην συνέχεια το αδειάζετε την σαντιγύ μέσα σε μπολ όπου και θα την χτυπήσετε για 4 λεπτά να αφρατέψει. Προσθέτετε την άχνη και το γάλα και συνεχίζετε για 2-3 λεπτά ακόμη. Έχει πλέον το υλικό διπλασιαστεί σε όγκο. Εκεί προσθέτετε το ζελέ μπανάνας καθώς και το τρίμμα καρύδας. Ενώνετε τα υλικά και τα βάζετε σε φόρμα σιλικόνης ή πλαστική για παρόμοια γλυκά.

Αφήνετε την μους στο ψυγείο για 12 ώρες και μετά είστε έτοιμοι για σερβίρισμα.

Για γεύση αλλά και στολισμό κατά την διαδικασία σερβιρίσματος μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σάλτσα από καραμελωμένες μπανάνες. Τα αρώματα δένουν πολύ αρμονικά μεταξύ τους και άκρως εξωτικά! Αξίζει τον ελάχιστο κόπο της γιατί είναι ανάλαφρη και δροσερή.
Καλό μήνα Αύγουστο σας εύχομαι.