Ιστορία είναι πάντα εδώ, στην Δυτική Μακεδονία.

Επιστροφή...
Αισθάνομαι περίεργα, καθώς  επανέρχομαι μετά από πλήρη "αποσύνδεση" με την καθημερινότητα και τα τόσα δύσκολα που την χαρακτήρισαν, έστω και μέρες καθιερωμένης Αργίας όπως αυτή του 15 Αυγούστου.
Λύπη, μιας και τελείωσε η θερινή μου άδεια αλλά και χαρά, καθώς μέσα στα 3 τελευταία χρόνια, καταφέραμε να "οργώσουμε" οικογενειακώς την Μακεδονία αφού για εμάς τους "χαμουτζήδες" πέφτει κάπως μακριά :-)) και ήταν ένας στόχος της δικής μας ζωής.

Στην Δυτική Μακεδονία η ΙΣΤΟΡΙΑ σε προκαλεί να την θυμηθείς ξανά και να διδαχθείς εκ' νέου από αυτήν (κάτι που σίγουρα έχουμε πολύ ανάγκη στους δύσκολους καιρούς που ζούμε).
Μακεδονικός Αγώνας, Πόλεμος του 40, Εμφύλιος αλλά και Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός των Μακεδόνων.

Ωστόσο και τη Σύγχρονη Ζωή αξίζει σίγουρα  να την ζήσεις όπως την βιώνουν οι κάτοικοι της.
Νομοί: Γρεβενών, Κοζάνης, Καστοριάς και Φλώρινας.  Ο καθένας με την δική του χάρη και τα δικά του αξιοθέατα και εμείς καταφέραμε να δούμε αρκετά ώστε να έχουμε μια καλή εικόνα για τούτη την μεριά της πατρίδας μας.

Τόποι ονομαστοί όπως:  Πρέσπες,  Άγιος Αχίλλειος, Άγιος Γερμανός, Κρυσταλλοπηγή, Φλώρινα, Νυμφαίο, Λέχοβο, Αετός, Βαρικό, Κοζάνη, Σέρβια, Σιάτιστα, Βελβεντός, Καστοριά, Σιδηροχώρι, Κορέστεια, Κλεισούρα, Βογατσικό, Γράμμος, Βίτσι, Γρεβενά...τι να πρωτοθυμηθώ και τι να πρωτογράψω!
Κάθε ονομασία και μια φήμη. Κάθε στράτα και μια σελίδα ιστορίας!

Φωτογραφικά, ελπίζω να καταφέρω να σας δώσω μια εικόνα και να σας πω ότι αυτό το ταξίδι αξίζει να το κάνει κανείς,  έστω και μια μόνον φορά στην ζωή του.

Καλή επάνοδο σε όλους μας.... και με Δύναμη και Υγεία θα τους αντιμετωπίσουμε  ΟΛΟΥΣ και ΟΛΑ! Δεν γίνεται να κάνουμε άλλωστε και διαφορετικά...

Ανηθόπιτες...γεύσεις καλοκαιριού.

Ένα μάτσο άνηθο, ένα μάτσο μαϊντανό ζήτησα από την λαϊκή, να μου αγοράσει ο μεγάλος άνδρας του σπιτιού. Και όταν είδα πόσο φρέσκος και μπόλικος ήταν ο άνηθος μια σκέψη έκανα μονάχα...
Ανηθόπιτες!
Οι ανηθόπιτες, όπως άλλωστε και όλες οι πίτες που γίνονται στο τηγάνι (που δεν το πολύ-χρησιμοποιώ, είναι αλήθεια...) και σερβίρονται σε ατομική ας πούμε μερίδα, είναι μεγάλη απόλαυση τώρα το καλοκαίρι.

Για 6 μεγάλες ατομικές ανηθόπιτες χρησιμοποίησα τα ακόλουθα υλικά.
1/3 από ένα μεγάλο μάτσο άνηθο ψιλοκομμένο,
1 μεγάλο κόκκινο κρεμμύδι τριμμένο στον τρίφτη,
1/2 κούπα τυρί gerrigold τριμμένο επίσης,
1 μεγάλο αυγό,
1/3 κοφτό κουταλάκι κάρυ,
1/3 κοφτό κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο,
1/3 κοφτό κουταλάκι πιπέρι,
1/4 κοφτό κουταλάκι αλάτι (γιατί ήδη έχουμε το τριμμένο τυρί)
1 φλιτζάνι γιαούρτι στραγγιστό 2% λιπαρά,
1 σφηνάκι ούζο,
2 κουταλιές λάδι,
2 κουταλιές γάλα,
1 κουταλάκι μπεϊκιν πάουντερ,
1,5 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Όλα τα υλικά μπήκαν σε βαθύ μπολ με την σειρά που αναγράφονται και με το αλεύρι να ενσωματώνεται τελευταίο στο μείγμα. Πήρα ως αποτέλεσμα ένα αρκετά πηχτό χυλό.

Τον άφησα λίγο να σταθεί, μέχρι κατ΄ουσία να κάψει το ελαιόλαδο, που είχα βάλει στο τηγάνι.
Για κάθε ανηθόπιτα μεγάλου μεγέθους χρησιμοποίησα 4 καλές κουταλιές της σούπας μείγμα.
Μόλις ρόδισε καλά από την μια μεριά την γύρισα από την άλλη με προσοχή και με την βοήθεια μεγάλης σπάτουλας. Αυτό μάλλον είναι και το πιο δύσκολο μέρος στην όλη διαδικασία.

Κάθε πίτα για λίγο σε απορροφητικό χαρτί κουζίνας και μετά σερβίρισα με αρκετό γαλοτύρι, ντοματάκια Σαντορίνης (από την παραγωγής μας) και επιπλέον φρέσκο άνηθο.
Ένα πιάτο πλήρες, για τις μέρες του καλοκαιριού, που τα θέλουμε όλα λίγο πιο απλά.

Και με αυτό το post, σας χαιρετώ και πάλι για μερικές ακόμη μέρες.
Να είστε όλες και όλοι, καλά.
Να να προσέχετε τους εαυτούς σας και να χαρίζετε ένα χαμόγελο στους γύρω σας, κάνει καλό... και σίγουρα όλοι αισθανόμαστε έτσι πιο αισιόδοξοι!

Φραουλένια και σπιτικά κεράσματα...

Το "βασίλειό" μου για ένα γλυκό!
Τέτοιο πράγμα σκεφτόμουν κι' αισθανόμουν... μετά από επίσκεψη στην γιατρέσα του σκυλιού μας, την περιπλάνησή μας στους κάπως πιο πράσινους δρόμους βορείου προαστίου καθώς και μια καλή πεζοπορία και χάζεμα στα εμπορικά του μαγαζιά.
Πήραμε τελικά κάποια "αγοραστά", αλλά αφού φτάσαμε πια στην βάση μας.

Όμως ομολογώ πως δεν με "ικανοποίησαν" όχι ότι δεν είχαν πολύ καλή γεύση, αλλά να, δεν ήταν αυτό που ήθελα.
Να το έχω φτιάξει δηλαδή με τα χεράκια μου και να το απολαύσω με την ησυχία μου, κάνοντας σαφώς και την αυτοκριτική μου για το τι είχα κάνει ή δεν είχα κάνει σωστά στην εκτέλεση της ιδέας μου.
Έτσι, αφού είχε για τα καλά βραδιάσει... πέρασα σε μια εκτέλεση γρήγορη, με εύκολα υλικά και με τελικό αποτέλεσμα που άρεσε σε όλους μας, όλως δε ιδιαιτέρως στον μεγάλο άνδρα του σπιτιού που τα "τσάκισε" στην κυριολεξία και ζήτησε και επανέκδοση, η οποία επίσης πραγματοποιήθηκε!

Φραουλένια σφολιατοπιτάκια με φυστίκι Αιγίνης

Για 8-10 κομμάτια.

1 μεγάλο φύλλο σφολιάτας 750 γραμ. (η δική μου αγορασμένη από εργαστήριο) ή διαφορετικά 2 κλασσικού πακέτου εμπορίου.
2 φλιτζάνια (τσαγιού) μαρμελάδα φράουλα σπιτική, με προσπάθεια να  έχει και  λίγο κομμάτια φρούτου μέσα, για πιο "μεστό" αποτέλεσμα στη γεύση, όπως τουλάχιστον εγώ διαπίστωσα στην "επανέκδοση".
1,5 φλιτζάνι αλεσμένο ανάλατο φυστίκια Αιγίνης ανακατεμένο με 1/4 κουταλάκι κοφτό βανίλιας κρυσταλλικής.
Χαρτί ψησίματος για το άνοιγμα του φύλλου, αλλά και κομμένο σε τετράγωνα καρέ για τις θήκες των muffins.
Και τέλος θήκες muffins (όχι τις πολύ μικρές) για το ψήσιμο.

Εάν το φύλλο της σφολιάτας είναι εργαστηρίου, που είναι σαφώς πιο χοντρό, το ανοίγουμε λίγο με ένα ρολλάκι και προσπαθούμε να το "τετραγωνίσουμε" ομοιόμορφα, πάνω σε ένα μεγάλο κομμάτι από χαρτί ψησίματος.

Καλύπτουμε όλη του την επιφάνεια με μαρμελάδα φράουλα.

Πασπαλίζουμε πάνω από την μαρμελάδα με τα  αλεσμένα φυστίκια και ανακατεμένα με την βανίλια.

Ρολλάρουμε το φύλλο της σφολιάτας με προσοχή και με την βοήθεια του χαρτιού ψησίματος, και κόβουμε σε κομμάτια πάχους 2,5 περίπου εκατοστών.

Κάθε κομμάτι το μεταφέρουμε προσοχή με τη βοήθεια σπάτουλας ή μεγάλου λάμας, πάνω σε κομμένο καρέ χαρτί ψησίματος, με την τομή προς τα πάνω.

Τα βάζουμε στις θήκες των muffins ανά και ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο,  στους 190 βαθμούς για 20 περίπου λεπτά με αέρα, μέχρι να φουσκώσει η σφολιάτα και να χρυσίσει η επιφάνειά της.

Βγάζουμε από τον φούρνο, αφαιρούμε από τις θήκες με την χαρτιά μας όπως ακριβώς είναι.
Τ' αφήνουμε να κρυώσουν, αφαιρούμε με προσοχή το χαρτί ψησίματος, βάζουμε σε πιάτο και πασπαλίζουμε με λίγο ακόμη τριμμένο φυστίκι καθώς και λίγη έχτρα μαρμελάδα φράουλα.
Νομίζω πως η επιλογή με δικαίωσε, αφού και η κατανάλωση ήταν σχεδόν άμεση.
8 κομμάτια μέσα σε 24 ώρες!
Καλή σας απόλαυση εάν το αποφασίσετε.

Υ.Γ. Μην πιέσετε τα κομμάτια της σφολιάτας πολύ μέσα στις θήκες, να έχουν μια "ανάσα" γιατί θα φουσκώσουν.
Υ.Γ. Εξίσου ωραία θα είναι και με μαρμελάδα βερίκοκο ή ροδάκινο, αλλά οπωσδήποτε το φυστίκι Αιγίνης χαρίζει πολλούς πόντους σε γεύση, μην το αμελήσετε.

Οι ψητές ντομάτες της Πέπης...που έγιναν της Πηνελόπης

Ζέστη και μια ελαφριά ατονία...
Που να τρέχεις τώρα στην κουζίνα για να ετοιμάζεις φαγητό...
Και ξαφνικά "πέφτεις" πάνω στην μακρονάδα με ψητές ντομάτες της αγαπημένης μας Blogger Πέπης 
και αρχίζουν οι "πρώτες παραισθήσεις"!!
Τα στομάχι από μόνο κάνει τον  χορό του, ακολουθώντας πάντα φυσικά τον δικό του ρυθμό.
Κάτι ήξερε ο έρμος ο Καραγκιόζης Καραγκιοζόπουλος  που τα έλεγε :-))
Και τα σάλια, φτάνουν στην άκρη της γλώσσας, όπως όταν τα μωρούλια βγάζουν τα πρώτα τους δοντάκια.
Και σου λέει μετά η φίλη Πέπη: Πηνελόπη, κάτσε φρόνιμα.
Τι φρόνιμα καλή μου κοπέλα...
Γίνονται τέτοια πράγματα (;) όταν μου "μοστράρεις" ένα τέτοιο πιάτο και μια τέτοια εξαιρετική μέθοδο παρασκευής την ντομάτας, της βασίλισσας του καλοκαιριού!
ΌΧΙ, φυσικά και δεν μπορώ να κάτσω φρόνιμη.

Κυρίες και κύριοι αναγνώστες και συν-bloggers:  Καλοκαιρινή Μακαρονάδα, εξαιρετικής γεύσης, όπως την χαρακτήρισε και ο μεγάλος άνδρας του σπιτιού, με ψητές ντομάτες φούρνου της Πέπης μας και σοταρισμένα μανιτάρια με κίτρινη πιπεριά.

Για τις ντομάτες ακολουθήστε την μέθοδο όπως μας την περιγράφει η Πέπη, και ανάλογα την ποσότητα και τα άτομα βάζετε τις αντίστοιχες ντομάτες. Στρογγυλές ή πομοντόρια,
Προσωπικά έφτιαξα κάτι παραπάνω γιατί τις υπόλοιπες τις χρησιμοποίησα αντί σάλτσας ντομάτας σε πίτσα (η παρουσίασή της λίγο αργότερα).

Για την συμπληρωματική συνοδεία όπου η Πέπη έβαλε μελιτζάνα, έκανα κάτι διαφορετικό μιας και εκείνη την ώρα η μελιτζάνα δεν είχε ακόμη φτάσει στα χέρια μου.

Μια μεγάλη κίτρινη πιπεριά κομμένη σε λωρίδες, σωταρίστηκε σε λίγο ελαιόλαδο και μαζί της μπήκαν και μανιτάρια κομμένα σε κομμάτια. Όλα μαζί μέσα στο τηγάνι παρέα με 3-4 φρέσκα κλωναράκια θρούμπι από γλάστρα μου, αλατάκι, πιπεράκι και μια κουταλιά σούπας worcestershire sauce για 20 λεπτά περίπου μέχρι να μαραθούν και να μειωθούν τα υγρά των λαχανικών.

Δύο συνοδευτικές σάλτσες πάνω στην μακαρονάδα, που ενδιαμέσως δέχτηκα και κουταλιές από τριμμένο  κεφαλοτύρι  ανάμεικτο με καπνιστό γαϊς τυρί, αντί για τριμμένη παρμεζάνα.
Ενώ το ζουμάκι από τα σοταρισμένα πιπεριά & μανιτάρια, μαζί με τα αρωματικά του το μοίρασα πάνω σ' όλα τα λαχανικά μου.

Έπεσε σιωπή στο τραπέζι, την ώρα του φαγητού!
Συνοδεύτηκε από παγωμένη μπύρα και μια σαλάτα μόνον με δροσερό αγγούρι πασπαλισμένο με αποξηραμένο δυόσμο από το μποστάνι της ταράτσας και μηλόξυδο

Τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχής μέσα στην ζέστη;
¨Ένα ωραίο και νόστιμο πιάτο φαγητό...και λίγη ησυχία για να το απολαύσει :-)))
Καλό σας υπόλοιπο στο τρέχον Σαββατοκύριακο.

Αποχής αποτελέσματα... και τούρτα για κέρασμα

Αποχή επιβεβλημένη λόγω διακοπών και πολλά περιθώρια για αναρτήσεις δεν είχα.
Αν και η αλήθεια είναι πως δεν είχα και όρεξη να σηκωθώ από τις καρέκλες της θερινής μου βεράντας και να κάθομαι στην κουζίνα να φωτογραφίζω, πιάτα και κατσαρόλες :-))
Λίγα πράγματα και μέσα στα πλαίσια της εύκολης και γρήγορης διατροφή γιατί δεν μπορώ να πω ότι δεν τρώγαμε κιόλας !

Αποχή σε όλα και για όλα.
Ούτε τηλέφωνα (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων).
Ούτε Internet (το απέφυγα σαν τον διάβολο με το λιβάνι).
Ούτε εφημερίδες (μόνον κάτι περιοδικά κι' αυτά από σπόντα).
Ούτε τηλεόραση (μιας και έχω πάρει διαζύγιο μαζί της χρόνια τώρα).
Ένα ραδιόφωνο και μερικά CDs να παίζουν μουσική σε στιγμές χαλάρωσης και αρκετά βιβλία σαν μόνιμη αγαπημένη συντροφιά.
Τέλεια "αποτοξίνωση" από τον φόρτο και τον καταιγισμό πληροφοριών του τελευταίου 6μήνου για μένα, καθώς αυτή ήταν η δική μου προσωπική ανάγκη από τις φετινές διακοπές.

Και τώρα, να ΄μαστε πάλι μέσα στο άστυ...και με το μυαλό φευγάτο ήδη, για το επόμενο διάστημα διακοπών σε  δυο εβδομάδες και πάλι... σιγοτραγουδώντας  το τραγούδι του
Μ. Ρασούλη  "Να μαστε πάλι εδώ Ανδρέα",  για παρηγοριά.

Παρηγοριά, σαν ένα γλυκό κέρασμα, όπως η τελευταία τούρτα γενεθλίων που σας χρωστώ για τις τόσες καλές ευχές σας προς τον μικρό εορτάζοντα της οικογένειας.
Σας ευχαριστώ θερμά, όλες και όλους.

Μια τούρτα Σοκολάτας με την κρέμα σε άρωμα μόκας που έγινε με σύνθεση από: φυτική σαντιγύ, μερέντα, καφέ εσπρέσο ένα μικρό φακελάκι και ένα κουτί τυρί μασκαρπόνε.
Παντεσπάνια σοκολάτας (6 στρογγυλούς δίσκους διαμέτρου 20 εκατ.)
Σπιτική μαρμελάδα φράουλα  ένα φλιτζάνι περίπου.
Γάλα και λικέρ βύσσινο για το βρέξιμο των παντεσπανιών.

Σοκολάτα Γκανάζ, ένα αρκετά παχύ στρώμα (δύο πλάκες κουβερτούρας πικρή και μια πλάκα γάλακτος κουβερτούρα, μαζί με ένα κουτάκι κρέμα γάλακτος και ελάχιστο βούτυρο), ως επικάλυψη.
Η οποία  αφού πάγωσε και σταθεροποιήθηκε μου πρόσφερε το έδαφος για την εικαστική πλέον δημιουργία των Cars.

Στο ντεκόρ χρησιμοποιήθηκε λευκή και χρωματιστή σαντιγύ αρωματισμένη με βανίλια πορτοκαλιού, ψιλά χρωματιστά καραμελάκια, τρίμμα από παντεσπάνι, φουντούκια ανάλατα, ζελέ ζαχαροπλαστικής και φυσικά τα σχετικά παιχνίδια, αυτοκινητάκια, σήματα, λάστιχα, φράχτες και καρότσες!
Έτοιμη η πίστα των Cars.

Ευτυχώς το αποτέλεσμα εντυπωσίασε τον έχοντα γενέθλια και ο κόπος της προετοιμασίας και της αναμονής στα διάφορα στάδια σε διάστημα δύο ημερών, ξεχάστηκε τελείως χάρη στον ενθουσιασμό και το συνεχές ανοιγό-κλείσιμο του έρμου του ψυγείου μας που αν είχε μιλιά θα μας τα έψελνε...

Καλώς σας βρήκα και πάλι.
Καλές Διακοπές σε όσους κάνουν τώρα.
Και με το καλό θα έρθει η σειρά και των υπολοίπων.

Σοκολατό-μπαλες

Γενέθλια και πάλι.
Είμαστε καλοκαιρινοί τύποι εμείς μέσα στην οικογένεια.
Δύο εναντίον ενός :-)) νικά το καλοκαίρι!
Και για να σας τρατάρουμε και να σας γλυκάνουμε, κέρασμα σοκολατένιο και παιχνιδιάρικο.

Θα μπορούσαμε να τα πούμε Cake Pops που είναι και της μόδας εδώ και κανά-δυό χρόνια.
Αλλά δεν έχουν το απαραίτητο ξυλάκι γλειφιτζουριού και δεν είναι "pop" αφού είναι σαφώς, μεγαλύτερα balls, που θυμίζουν κάποια κεράσματα ζαχαροπλαστείων της δικής μου παιδικής ηλικίας,  τα οποία "κυνηγάγαμε" ως πιτσιρίκια με μεγάλη λαχτάρα.

Είπα κι' εγώ λοιπόν να ευλογήσω και πάλι τα "γένια" μου αλλά και την "γενιά" μου και να θυμηθώ τα δικά μου, φτιάχνοντας τούτες τις αμαρτωλές σοκολατένιες μπάλες μεγαλύτερες και πιο χορταστικές για όλους μας :-))

Σοκολατό-μπαλες

Η αρχική ιδέα ανήκει σε πολλά sites που ειδικεύονται θα έλεγα,  στις λιχουδιές για παιδιά και παιδικά πάρτι, αλλά την προσάρμοσα στα δικά μου υπάρχοντα υλικά που ήταν:
500 γραμμάρια κέϊκ σοκολάτας (που είχα ήδη από την προηγούμενη μέρα έτοιμο)
1 κουτάκι 230 γραμμαρίων μερέντα με καραμελωμένα φουντούκια (αφού την κάναμε την δουλειά, να την κάνουμε σωστή!!).
80 γραμμάρια αλεσμένο φουντούκι ανάλατο,
1/2 κουταλάκι ξύσμα λεμονιού, ή μια καλή κουταλιά μαρμελάδα λεμόνι.

Άλεσα το κέϊκ στο multi και το έβαλα μέσα σε μεταλλικό μπολ για μερικές ώρες στο ψυγείο.
Στην συνέχεια το ανακάτεψα με την μερέντα, που είχα φροντίσει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου, καθώς τώρα το καλοκαίρι βοηθά η ζέστη, για να είναι λίγο πιο ρευστή.
 Έβαλα και το ξύσμα λεμονιού μαζί με το αλεσμένο φουντούκι κι' άρχισα να δουλεύω σταδιακά το μείγμα μ' ένα κουτάλι μέχρι να ομογενοποιηθεί.

Έβαλα και πάλι το μπολ στο ψυγείο για 3/4 της ώρας.
Στα 3/4 το έβγαλα.
 Έστρωσα ταψί με αντικολλητικό χαρτί και άρχισα να πλάθω μπαλάκια σαν ένα μεγαλούτσικο μανταρίνι. Από καιρό σε καιρό, έβρεχα τα χέρια μου σε λίγο κονιάκ, αν δεν το κάνετε έτσι απλώς θα χρειαστεί να πλύνετε μια-δυο φορές τα χεράκια σας, καθώς θα κολλάνε από τα υλικά και δεν θα βοηθούν στο πλάσιμο της "μπάλας".
Αλλά το κονιάκ (ή κάποιο λικέρ της αρεσκείας σας) είναι σίγουρο πως τους προσθέτει πραγματικά γευστικούς πόντους.

Οι μπαλίτσες ξαναμπήκαν στο ψυγείο μια μισή ώρα και μετά ήρθε η ώρα για την βουτιά τους στην σοκολάτα.

Ετοίμασα λοιπόν ένα μείγμα σοκολάτας γκανάζ ζεσταίνοντας:
100 γραμμάρια κρέμας γάλακτος πλήρη,
250 γραμμάρια κουβερτούρας 70% κακάο, γιατί ήθελα να ισορροπήσει η γλύκα ανάμεσα στα υλικά μου, τη γλυκιά μερέντα και το κέϊκ, με  τη πικρή σοκολάτα..
Και ως τελευταία προσθήκη, έβαλα στο κατσαρολάκι ένα κουταλάκι του γλυκού βούτυρο για να δώσει γυαλάδα στην σοκολάτα και καλύτερη υφή.

Όταν πια ήμουν έτοιμη και από αυτό, πήρα τις μπαλίτσας μία-μία, τις βούταγα στην σοκολάτα και μετά πάλι στην θέση τους στο ταψί με το αντικολλητικό χαρτί.
Τη σοκολάτα που μου έμεινε την έριξα πάνω από κάθε μπαλίτσα αναλογικά μ' ένα κουταλάκι.
Και μετά πάλι ψυγείο για 2 ώρες.

Με την βοήθεια μαχαιριού έβγαλα τις μπαλίτσες από το ταψί, τις έβαλα σε χάρτινες θήκες για muffins και έτοιμες προς κατανάλωση.
Έτσι έφτιαξα 20 κομμάτια τα μοίρασα σε ταπεράκια με σκέπασμα μέχρι και την κατανάλωση του τελευταίου :-)))
Όπου όπως καταλαβαίνετε τούτη η συνταγή, με έστειλε να κάνω και δεύτερη εκδοχή για να προλάβω την ζήτηση και να έχω και το απαιτούμενο για όλους, πρώτο κέρασμα στα επερχόμενα γενέθλια του Θ.

Πήγα λοιπόν και στη δεύτερη εκτέλεση με:
500 γραμ. κεϊκ λεμονιού-καρύδας αλεσμένο αυτή τη φορά,
ανακατεμένο με  200 γραμ. μερέντα πάντα,
80. γραμ. ταχίνι,
80 γραμ. αλεσμένο ανάλατο αμύγδαλο,
εμπλουτισμένο τέλος, με 2 μεγάλες κουταλιές ζεσταμένη μαστίχα υποβρύχιο.

Για να φτιάξω το μείγμα της μπάλας μου ακολούθησα την προαναφερθείσα διαδικασία, ανακατεύοντας όλα τα πιο πάνω υλικά.
Ενώ λιωμένη μαστίχα, έβαλα και μέσα στο μείγμα της σοκολατένιας γκανάζ.
Το άρωμα αλλά και η υφή του υποβρυχίου όταν κρύωσαν, έδωσαν άλλη γευστική νότα στην σοκολατένια επιφάνεια και φυσικά και αυτά είναι εξίσου συναρπαστικά ως κεράσματα.

Μια ωραία ιδέα για να αξιοποιήσετε ενδεχομένως ένα κέϊκ που σας περισσεύει, ή να φτιάξετε ένα με μικρή δόση, προκειμένου να απολαύσετε σοκολατένιες μπάλες δροσερές και άκρως γευστικές!

Και πριν σας αφήσω να ευχηθώ σε όλους μας καλές διακοπές, αφού για μας  τουλάχιστον ξεκινά το πρώτο μέρος τους, τις επόμενες μέρες.
Καλό καλοκαίρι φίλες και φίλοι . 
Δύναμη και κουράγιο να σας συνοδεύουν κάθε μέρα.

Κοτόπουλο χωριάτικο = χωριάτικη κοτόπιτα

Τα αυθεντικά χωριάτικα κοτόπουλα είναι αυτό που λένε "πτηνά" από σπίτι!
Πραγματικά ξέρεις από που προέρχονται, ειδικά όταν μιλάμε για συγγενικό σπίτι.
To θέμα είναι ότι συνήθως είναι "σκληρούτσικα" στην αίσθηση και θέλουν φυσικά ειδική μεταχείριση στο μαγείρεμά τους.
Έτσι, με ειδική μεταχείριση δηλαδή, αποφάσισα να συμπεριφερθώ κι' εγώ, σ' αυτό που έφτασε στα χέρια μου, ως πεσκέσι από το πεθεροχώρι.
Ψητό σίγουρα, δεν γίνεται. Βραστό όμως με λαχανικά και να κάνεις μετά το ζουμάκι του μια ωραία σούπα, η επιτυχία είναι σίγουρη. Έλα όμως ,που με τις σούπες και μέσα στην ζέστη, εμείς καλά δεν θα έλεγα πως τα πηγαίνουμε...
Ο κύβος ερρίφθει, καθώς έπρεπε να έχουμε ένα ακόμη εορταστικό έδεσμα για την μέρα των γενεθλίων που πλέον μας άφησε πίσω της.

Κοτόπιτα, με όλα της τα καλά!

Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή.
Έβρασα το κοτόπουλο (περίπου 1.200 γραμμάρια ήταν) σε νεράκι εμπλουτισμένο με το χυμό ενός μεγάλου λεμονιού και χωρίς καθόλου αλάτι, για 2 ώρες περίπου (μιλάμε για χωριάτικο κοτόπουλο, όχι αυτά του εμπορίου ή του χασάπη σας).
Ξάφρισα, όταν έβγαλε αφρούς σχετικά σκούρους,
Το βράσιμο φυσικά μπορεί να το πραγματοποιηθεί από την προηγούμενη μέρα και να το αφήσει κανείς να κρυώσει ώστε να μπορέσει μετά να το ξεψαχνίσει αφαιρώντας κόκαλα και πέτσα, όπως έκανα εγώ τουλάχιστον.
Τον ζωμό θα μπορούσα να τον κρατήσω για άλλη χρήση, ή να βράσω μέσα σ' αυτόν τα κρεμμύδια μου, όπως θα δείτε πιο κάτω. Αλλά αποφάσισα να μην το κάνω, φοβούμενη λίγο το αποτέλεσμα στην γεύση της πίτας.

Στην συνέχεια έκοψα τα κομμάτια κοτόπουλου με τα δάχτυλά (ή μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ψαλίδι) σε μικρότερα κομμάτια και τα έβαλα σ' ένα τάπερ, στο ψυγείο μου..

Την επόμενη μέρα μπήκα στη λογική της ετοιμασίας της χωριάτικης κοτόπιτας.
Αν είστε προκομμένες νοικοκυρές και τα πάτε καλά με το άνοιγμα φύλλου, ανοίγετε το δικό σας φυλλαράκι. Αλλιώς θα πάτε στην  αγορά έτοιμου χωριάτικου φύλλου κρούστας για πίττες (όπως έκανα κι' εγώ).

Για την γέμιση τώρα, που αυτή έχει άλλωστε και το στρατηγικό ρόλο στη συγκεκριμένη πίτα, χρησιμοποίησα:
2 μεγάλα κρεμμύδια κομμένα σε χοντρά κομμάτια.
2 φλιτζάνια (του τσαγιού) νερό,
1 φλιτζάνι (του τσαγιού) γάλα φρέσκο,
3 κουταλιές του σούπας κόρν φλάουερ,
1 μεγάλο καρότο τριμμένο,
1 ματσάκι φρέσκο άνηθο ψιλοκομμένο,
1 κουταλιά σούπας αποξηραμένο δυόσμο,
4 αυγά,
αλάτι, πιπέρι, μοσχοκάρυδο από μισό κουταλάκι.
1.5 κούπα τριμμένο τυρί γραβιέρα ή κεφαλοτύρι όχι πολύ αλμυρό,
3-4 κουταλιές σουσάμι,
και 8 φέτες  μεγάλες μπέϊκον.

Σε κατσαρόλα έβαλα τα κομμένα κρεμμύδια να βράσουν μαζί με το νερό μέχρι να μαλακώσουν πολύ και να λιώνουν αν τα τσιμπήσουμε μ' ένα πιρούνι.
Μέσα στο ζουμί αυτό, έριξα το κρύο γάλα στο οποίο προηγουμένως θα είχα διαλύσει το κόρν φλάουερ και ανακάτεψα τα υλικά μεταξύ τους.
Κατόπιν πρόσθεσα και το τεμαχισμένο κοτόπουλο..
Συμπληρωματικά ήρθαν μέσα στο μείγμα μου:  το τριμμένο καρότο, ο άνηθος, ο δυόσμος, το αλάτι,  το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο.
Έβγαλα τη κατσαρόλα από την φωτιά κι άφησα το μείγμα να κρυώσει λίγο.
Μετά το εμπλούτισα με τα αυγά χτυπημένα καθώς και το τριμμένο τυρί.
Η γέμιση  είναι έτοιμη.

Σε καλά λαδωμένο ταψί έστρωσα πλέον τα φύλλα, αφού το καθένα προηγουμένως το είχα περάσει με λίγο ελαιόλαδο και το είχα πασπαλίσει με σουσάμι.

Σημείωση 1η: στην περίπτωση που χρησιμοποιήσετε έτοιμο χωριάτικο φύλλο κρούστας, θα μοιράσατε την ποσότητα στα δύο.
Τα μισά δηλαδή για το κάτω μέρος της πίτας καλύπτοντας ομοιόμορφα το ταψί σας και τα άλλα μισά στην πάνω πλευρά, πάντα λαδώνοντας τα και πασπαλίζοντας πάντα με λίγο σουσάμι.
Το σουσάμι θα δώσει πρόσθετη γεύση σ' αυτήν την εξαιρετική πίτα.
Έψησα σε προθερμασμένο φούρνο στους 180-190 βαθμούς με αέρα ή μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια της πίτας.

Σημείωση 2η:  το ψήσιμο εξαρτάται πάντα από τις δυνατότητες του φούρνου μας. Θα την ψήσετε εκεί που εσείς συνήθως ψήνετε τις πίτες (σε αέρα ή με αντιστάσεις πάνω και κάτω).
Την έβγαλα από τον φούρνο. Άφησα λιγάκι να σταθεί και να κρυώσει και έτοιμη για σερβίρισμα!

Είναι πλήρες γεύμα μαζί με μια πράσινη σαλάτα για συνοδεία.
Φαγώθηκε εξίσου καλά και την επόμενη μέρα σε θερμοκρασία δωματίου :-)))
Η όλη "βαβούρα" είναι απλώς στο ξεψάχνισμα και στο τεμάχισμα του πτηνού.
Καλή σας απόλαυση, εάν αποφασίσετε να την φτιάξετε.

Να φυσήξω ή να μην φυσήξω;

Να φυσά ο βοριάς...
Nα φυσά ο νοτιάς...
Να φυσά ο Λεβάντες και ο Σιρόκος και εσύ να σκέφτεσαι ... αν πρέπει να φυσήξεις για να σβήσεις ένα τόσο δα, μικρό κεράκι;
E, άμα το κεράκι σου προσθέτει κι' άλλον χρόνο στην πλάτη, σίγουρα το πράγμα την θέλει την σκέψη του... ειδικά από μια ηλικία και ύστερα :-)))
Να φυσήξω ή να μην φυσήξω;  Ιδού η απορία.....

Όπως και να έχει όμως...Happy Birthday to me, φίλες και φίλοι.

Υγεία να έχω επιθυμώ και αμέσως μετά Δύναμη Ψυχής για να αντέξω όλα όσα θα φέρουν τα χρόνια που έχουν προδιαγράψει για μένα οι Μοίρες που ήρθαν πάνω από την κούνια μου, όπως λένε και στα παραμύθια.

Κέρασμα κεκάκι σοκολατένιο. 
Αυτό που μας παρουσίασε πριν λίγες μέρες η αγαπημένη φίλη blogger Ερμιόνη.
Ευχαριστώ σε, καλή μου για την ιδέα, που  μου ήρθε ομολογουμένως "κουτί"!!!
Από την πρώτη στιγμή μου έκανε κλικ, όπως σου έγραψα και να η απόδειξη της εφαρμογής του.
Το μόνο που προσωπικά άλλαξα (γιατί ως γνωστόν το μικρόβιο της αλχημείας κυλά στο αίμα μου) ήταν λιγάκι η γέμιση.

Ενώ, το στόλισα και μ' ένα γλάσσο λεμονιού και αστερο-λουλουδάκια για να το κάνω εορταστικό.

Ακολουθείστε την συνταγή όπως την περιγράφει η Ερμιόνη.
Αλλιώς ως εναλλακτική σας προτείνω το τυρί κρέμα να το ανακατέψετε με μαρμελάδα λεμόνι, τέτοια σε υφή που να φαίνεται λιγάκι η φλούδα του λεμονιού, αφαιρώντας τελείως την ζάχαρη της αρχικής εκδοχής.
Και τέλος, αντί για μπισκότα Oreo που προσωπικά δεν διέθετα, βάλτε κάτι άλλο, όπως για παράδειγμα γκοφρετίνια αλεσμένα.
Στην δικιά μου έκδοση ήταν τα 8 κομμάτια  Derbi, αυτά με την καρύδα και τους κόκκους ρυζιού, όπου η καρύδα συνδυάστηκε πολύ ωραία με το λεμόνι της μαρμελάδας αλλά και την σοκολατένια υφή του κέϊκ.
Όταν το κεκάκι είχε κρυώσει, ετοίμασα ένα ελαφρύ γλάσσο λεμονιού με μια κούπα ζάχαρη άχνη, χυμό και ξύσμα από ένα λεμόνι και μια κουταλιά του γλυκού βούτυρο ζεσταμένο.

Πέρασα την επιφάνεια του κέϊκ και στην συνέχεια το στόλισα
Καιιιιιιιιιι  ... Φούυυυυυυυυυυ.... με τη μια στο ένα κεράκι, που πήρε την θέση του για να μας θυμίσει την επέτειο.
Χρόνια Πολλά σε μένα, αλλά και σε όποιον άλλο συνάνθρωπο έχει σήμερα τα γεννέθλειά του.

Υ.Γ. να σας πω ότι μέσα στην κρέμα που γεμίζει τούτο το κέϊκ, σίγουρα έχετε την δυνατότητα να αυτοσχεδιάσετε με γεύσεις που σας αρέσουν, έτσι τουλάχιστον το σκέφτομαι εγώ για την επόμενη φορά...

Τάρτα, η απολαυστική!

Δεν θα σας γράψω πρόλογο, δεν θα σας γράψω και επίλογο... μιας και σε αυτή τη φάση τα λόγια  είναι περιττά και καθώς το μόνο που ήθελα ήταν ένα γρήγορο βραδινό φαγάκι.
Κατέληξα στην λύση της τάρτας για να αξιοποιήσω κάτι τυράκια που ήθελα να "καταναλώσω"  έγκαιρα.
Τα πράγματα εύκολα, απλώς διαμορφώθηκαν κάπως διαφορετικά με τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν και είχαν ως αποτέλεσμα μια τάρτα τυριών (και όχι μόνον τελικά..) πολύ απολαυστική.

Για την βάση της τάρτας:
2 κούπες γεμάτες αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1/2 κούπα αλεύρι καλαμποκιού,
1 μέτριο αυγό,
4 κουταλιές ελαιόλαδο,
3 κουταλιές βούτυρο αγελάδος,
1/2 κουταλιά βούτυρο γάλακτος (αυτό χρησιμοποιήθηκε για να δώσει άρωμα στην ζύμη και σαφώς κάνει την διαφορά)
λίγο αλάτι.

Για την γέμιση
300 γραμ. τυρί τύπου Edam (προσωπικά έβαλα αυτό με τις μεγάλες τρύπες που είναι αγαπημένο του μικρού μας ποντικιού, γιατί είναι και πιο γλυκό στην γεύση) τριμμένο.
100 γραμ. τσένταρ ψιλοκομμένο,
80 γραμ. κασέρι,
2 μέτρια αυγά,
5 κουταλιές της σούπας γιαούρτι στραγγιστό 2% λιπαρά (που ήταν διαθέσιμο)
3 φέτες μπέϊκον ψιλοκομμένο,
1/2 κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο.

Και για το ντεκόρ
Φέτες από μισό κολοκυθάκι λεπτές σε πάχος,
Κομμάτια ντομάτας μόνον την σάρκα και χωρίς σπόρους.
Και πασπάλισα την επιφάνεια της τάρτας με καπνιστή πάπρικα.

Αρχικά ετοίμασα την ζύμη μου. Έστρωσα την ταρτιέρα με χαρτί ψησίματος και μοντάρισσα επάνω την ζύμη,  Την τρύπησα σε όλη την επιφάνεια μ' ένα πιρούνι και την έβαλα στο ψυγείο για μιάμιση ώρα.

Την έβγαλα και την έψησα μόνη της σε προθερμασμένο φούρνο (καθώς προηγουμένως) είχα φουρνίσει μερικά μπισκότα, στους 170 βαθμούς για 6-7 λεπτά.
Την έβγαλα και έστρωσα σε όλη την επιφάνειά της, την γέμιση που στο ενδιάμεσο είχα ετοιμάσει ανακατεύοντας όλα μου τα υλικά

Στην επιφάνεια έβαλα τις φέτες κολοκυθιού και τα κομμάτια ντομάτας.
Πασπάλισα με την καπνιστή πάπρικα και την έβαλα πάλι για ψήσιμο.
Περίπου 25 λεπτά μέχρι να φουσκώσει και να ροδίσει η επιφάνεια της.
Έτοιμη.
Την άφησα να κρυώσει λίγο και κατόπιν κόπηκε σε μερίδες.

Υ.Γ. το ένα από τα δύο τυριά μπορείτε να το αντικαταστήσετε με κάτι πιο πικάντικο και αλμυρό, για να μην σας φανεί ενδεχομένως "γλυκό" το αποτέλεσμα, όπως  συνέβει με τον μεγάλο άντρα της οικογένειας. Ο μικρός πάντως, τα πήγε μια χαρά μαζί της :-)) καθώς του αρέσει άλλωστε ιδιαίτερα αυτό το τυρί, όπως κι' εγώ άλλωστε.
Δοκιμάστε την, τολμώ να προτείνω και σας εύχομαι μια όμορφη εβδομάδα και ένα ωραίο καλοκαίρι καθώς φαίνεται πως αποφάσισε να έρθει πια...

Ένα διαφορετικό ταμπουλέ

Το ταμπουλέ είναι μια σαλάτα που πολύ αγαπούν στις χώρες της Μέσης Ανατολής.
Προσωπικά το γεύτηκα πρώτη φορά πριν χρόνια σε μαγαζί με Λιβανέζο ιδιοκτήτη, στη Λευκωσία.
Με είχε πραγματικά ευχαριστήσει η γεύση της και η δροσιά της καθώς είχα πέσει και σε υψηλές θερμοκρασίες στο ταξίδι μου στην Κύπρο.
Από τότε το έφτιαξα κάποιες φορές κι' εγώ στο σπίτι και όντως κάθε φορά η γεύση του μου προσφέρει πάντα την ίδια δροσερή αίσθηση.

Προχθές όμως αποφάσισα να πειραματιστώ μαζί του και τελικά οδηγήθηκα σε άλλα μονοπάτια.
Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, πάντως εμένα μου άρεσε πολύ και αυτό το πείραμα, γι' αυτό και σας το γράφω.

Ζεστό Ταμπουλέ Ρεβυθιών

Χρησιμοποίησα:
250 γραμμάρια ρεθύθια χωρίς την φλούδα,
2 κούπες νερό,
3-4 κουταλιές ελαιόλαδο,
1/2 κούπα πλιγούρι χοντρό,
1 κουταλιά σούπας αποξηραμένο δυόσμο,
1/2 κουταλάκι αλάτι,
1/2 κουταλάκι κάρυ,
1/3 κουταλάκι κουρκουμά,
1 ποτηράκι κρασιού, λευκό κρασί.

Μούλιασα τα ρεβύθια από το πρωί σε νερό και με την επιστροφή μου στο σπίτι τα έβαλα με τις δύο κούπες νερό και το λάδι για να βράσουν.
Στα 20 λεπτά  βρασμού τους, έριξα μέσα το πλιγούρι, τον δυόσμο, το αλάτι, το κάρυ, τον κουρκουμά και ανακάτεψα καλά. Μετά από 8 λεπτά περίπου και με συχνό ανακάτεμα, έριξα και το λευκό κρασί.
Συνέχισα το βράσιμο, μέχρι να φουσκώσει το πλιγούρι και να διακρίνεται μέσα στο μείγμα και έσβησα την φωτιά.

Το άφησα να ηρεμήσει και να τραβήξει όλο το ζουμάκι του.
Έτοιμο για σερβίρισμα με μερικές ακόμη προσθήκες ως προς την συνδυαστική παρουσίαση του πιάτου, για να το κάνει πιο "γαργαλιστικό" στο μάτι.
Και αυτές ήταν:
Πιπεριά Φλωρίνης έτοιμη ψημένη, κομμένη σε μεγάλες φέτες, που μετά κόπηκε με το πιρούνι μέσα στο πιάτο του καθενός.
Ψιλοκομμένα αγγουράκια τουρσί, καθώς και μερικά ακόμη φρέσκα φύλλα δυόσμου.
Να σημειώσω ότι ο δυόσμος εδώ έπαιξε σημαντικό ρόλο, καθώς όπως θα δείτε στα υλικά δεν περιλαμβάνεται ο καθιερωμένος μαϊντανός .
Αρτήθηκε όλο το πιάτο μια ελαφριά σως βινεγκρέτ με: ελαιόλαδο, λεμονάκι και μουστάρδα και έτοιμο προς κατανάλωση.

Επίσης μπορεί να προστεθεί ψιλοκομμένη ντομάτα και φρέσκο αγγουράκι, που το έκανα σε δεύτερη φάση, για να την μεταμορφώσω ακόμη περισσότερο σε φρέσκια σαλάτα, την ερχόμενη μέρα στο γραφείο...
Ένας ακόμη ωραίος τρόπος για να σερβίρετε ρεβύθια σαλάτα, που μπορεί τελικά να φαγωθούν και ως  κυρίως πιάτο :-))
Καλή σας απόλαυση και Καλό Σαββατοκύριακο να σας ευχηθώ.

Τετραγωνίσαμε το καλτσόνε...

Τι είναι αυτό μαμά, που ψήνεις;
Είναι γλυκό;
Ναι, γλυκό είναι.
Και πως το λένε;
Το λένε...
Πως;
Και τώρα σπάσε εσύ το κεφάλι σου, να δεις τι θα πεις, γι' αυτό που ψήνεις.
Ε - και τότε σου έρχεται η "φλασιά"!
Το λένε, καλτσόνε.
Πώωωως;  Καλτσόνε;  Τι έχει μέσα;  Και γιατί έχει το όνομα της κάλτσας;
Τις κάλτσες τις φοράμε, δεν τις ψήνουμε στον φούρνο....

Και οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις πέφτουν σαν το χαλάζι, αλλά όλες από το ίδιο στόμα!
Πόσο μπορεί ν' αντέξει μια έρμη κουρασμένη μάνα, βραδάκι εκεί κατά τις 8.00 μετά από σχεδόν 10 ώρες δουλειάς, συν τα πήγαινε-έλα.
Μην απαντήσετε...
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την προσπάθεια, αλλά να... είναι που ξέρω από πρώτο χέρι :-))) την απάντηση!

Ωστόσο το καλτσόνε  που μου ήρθε σαν φλας εκείνη την στιγμή, είναι αγαπημένη λιχουδιά για μικρούς και μεγάλους.
Τέλειο (με κάθε γέμιση και κυρίως στην αλμυρή εκδοχή του) είναι η σκέψη που όλοι κάνουμε όταν ακούσουμε τούτο το όνομα.
Άλλο που εγώ τώρα, φλασσάροντας πάντα, κάθισα και το τετραγώνισα ή καλύτερα θα έπρεπε να πω, ότι το "παραλληλογράμμισα " και  μάλιστα  χωρίς ζύμη αφού είχα διαθέσιμη σφολιάτα  :-)))
Αλλά το κυριότερο είναι,  ότι το έκανα γλυκό επιδόρπιο!!!
Και όπως καλά καταλαβαίνετε, γλυκό ήθελα εκείνη την ώρα και δεν ήξερα που να ξεσπάσω...για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους!

Καλτσόνε φρούτων με σοκολάτα γάλακτος

Τα υλικά που χρησιμοποίησα ήταν σύμφωνα με την διαθεσιμότητα αλλά και την έμπνευση της στιγμής.
Μιλάμε για:
1 μεγάλη μπανάνα κομμένη σε ροδέλες,
4 αχλάδια κομμένα σε μικρούς κύβους,
2 μεγάλες κουταλιές αποξηραμένα cranberries,
1,5 κουταλιά ζάχαρη,
1,5 κουταλιά κόρν φλάουερ,
1/5 κοφτό κουταλάκι βανίλιας κρυσταλικής
χυμό από μισό λεμόνι,
4 μεγάλες μπάρες σοκολάτα γάλακτος,
1 φύλλο σφολιάτας.

Έπλυνα και καθάρισα τα φρούτα μου.
Τα έκοψα σε ροδέλες και κύβους μέσα σε βαθύ μπολ.
Τα ράντισα με τον χυμό λεμονιού για να μην μαυρίσουν.
Στην συνέχεια έριξα τη ζάχαρη, τη βανίλια και το κόρν φλάουερ.
Ανακάτεψα καλά μέσα στο μπολ.

Έβαλα το φύλλο της σφολιάτας πάνω σε χαρτί ψησίματος, για να με διευκολύνει και για την μεταφορά στο ταψί μου, και να για να ψηθεί πιο εύκολα. Στην ουσία του αφαίρεσα την πλαστική μεμβράνη συσκευασίας και το "τουμπάρισα" πάνω στο χαρτί ψησίματος.
Το έκαψα σε δύο μέρη, αλλά το ένα ελαφρώς μεγαλύτερο όπως βλέπετε και στην φωτογραφία.
Αυτό είναι χρήσιμο για να "κλείσει" σωστά η τετράγωνη πίτα μας, και είναι ωραίο tip και για άλλες παρόμοιες κατασκευές.

Έστρωσα τα φρούτα στο κέντρο του. Από πάνω έβαλα τις μπάρες σοκολάτας και κάλυψα με το δεύτερο μικρότερο κομμάτι. Γύρισα τις άκρες προς τα μέσα ώστε να δημιουργήσω φάκελο και  μ' ένα πιρούνι τρύπησα σ' όλη την επιφάνεια για να αποφύγω το μενομερές φούσκωμα της σφολιάτας μου.

Έψησα με αέρα στους 180 βαθμούς, αφού προηγουμένως είχα καλά προθερμάνει τον φούρνο μου, μέχρι να ροδίσει η επιφάνεια, για περίπου 20 λεπτά.  Έσβησα τον φούρνο.
Έβγαλα το φρουτένιο, τετράγωνο, καλτσόνε μου να κρυώσει ελαφρώς και ήταν πια έτοιμο για κατανάλωση.

Μελωμένο, αρωματικό και με σοκολάτα. 

Πασπαλισμένο με άχνη και λίγη κανέλα ή και σκέτο είναι ένα  επιδόρπιο που μάλλον δεν του λείπει τίποτε και μπορεί να καλύψει την ανάγκη σας για γλυκό, ανά πάσα στιγμή. 

Ενώ το ζεστό και τραγανό φύλλο πασπαλισμένο με την άχνη,  μπούκωσε μερικά στοματάκια, για να σταματήσουν να ρωτάνε και να απαντάνε, μόνα τους!

Καλή σας απόλαυση.

Εμείς πάει πια το φάγαμε όλο...