Σιγά... τα κάστανα!

Τα κάστανα τα αγαπώ πολύ όταν είναι ψητά.
Βραστά δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν μου κάνουν καμμία εντύπωση ή μάλλον δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα στην γεύση.
Προχθές λοιπόν μου έφερε η πεθερά μου, ένα μπολ βαθύ βρασμένα κάστανα και χωρίς να το θέλει η γυναίκα με έβαλε σε μπελάδες.
Γιατί πρώτον ποιός θα τα έτρωγε; (οι άντρες μου δεν...).
Και δεύτερον ποιός θα τα καθάριζε; (εδώ μην ρωτάτε, το δάχτυλο εμένα δείχνει).
Αλλά τι να έκανα;. Έκανα την ανάγκη φιλοτιμία και έκατσα και καθάρισα τα μισά. Τ' άλλα μισά μπήκαν σε σακκουλάκι στο ψυγείο για μελλοντική χρήση.
Και αυτά τα μισά που ως καθαρισμένα ήταν πάνω από μισό κιλό, όπως τα υπολόγισα με το μάτι, τα έκανα κέϊκ.
Γλυκάθηκαν όλοι.
Και εγώ, έχω ήσυχη συνείδηση ότι τα αξιοποίησα σωστά, αν και βρασμένα.

Πως έγινε λοιπόν τούτο το κεκάκι να σας το γράψω, μιας και είναι γευστικό και απλό.
500 κιλό βρασμένα κάστανα (και καθαρισμένα εννοείται) τα οποία θα λιώσετε με την βοήθεια ενός πιρουνιού.
5 αυγά,
1 πακέτο μαργαρίνη με άρωμα βουτύρου,
1 και 1/2 φλυτζάνι ζάχαρη (προσωπικά έβαλα σκούρα)
1/2 φλυτζάνι γάλα,
1 φλυτζάνι χυμό πορτοκαλιού,
1 σφυνάκι μαύρο ρούμι ή λικέρ με γεύση καφέ,
1 και 1/2 φλυτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
2 κουταλάκια μπεϊκιν πάουντερ,
1 κουταλάκι εσσανς βανίλλιας
(αλλιώς 2/3 πακέτου αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, μ' ένα κουταλάκι μπέϊκιν πάουντερ)
Το αλεύρι δεν είναι στην ίδια ποσότητα μ' ένα κανονικό κέϊκ γιατί το λιωμένο κάστανο, έχει ελαφρώς θέση αλευριού σ' αυτήν την περίπτωση.
Και τέλος 1 γεμάτο φλυτζάνι σοκολάτα σε μορφή τρούφας.

Όπως ήδη έγραψα, λιώνουμε τα βρασμένα κάστανα μέσα σ' ένα μπολ με την βοήθεια του πιρουνιού.
Χτυπάμε τα αυγά μαζί με την ζάχαρη μέχρι ν' ασπρίσουν.
Στην συνέχεια ρίχνουμε το βούτυρο λιωμένο, το μισό αλεύρι ανακατεμένο με το μισό μπέϊκιν πάουντερ, την μισή ποσότητα από τα λιωμένα κάστανα και το γάλα. Χτυπάμε καλά να ενωθούν και συνεχίζουμε με την υπόλοιπη ποσότητα αλευριού, μπέϊκιν, κάστανων, χυμού, εσσάνς βανίλλιας, ρούμι και τρούφας.
Χτυπάμε ξανά με το μίξερ ώστε να ενωθούν καλά και τα τελευταία υλικά και είμαστε έτοιμοι.

Η ποσότητα του χυλού ήταν αρκετή για δύο μέτριες μακρόστενες φόρμες κέϊκ.

Τις φόρμες έχουμε στρώσει με χαρτί φούρνου, αδειάζουμε σε κάθε φόρμα την μισή ποσότητα και ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνου για 40 περίπου λεπτά (κάνοντας το γνωστό κόλπο με το μαχαίρι).
Αφήνουμε να κρυώσουν και τις στολίζουμε με γλάσσο σοκολάτας ή το σερβίρουμε και σκέτο.
Στο γραφείο μου πάντως (οι συνάδελφοι που έχω κάνει πειραματόζωα) πολύ το χάρηκαν.

Τελευταίο update (21.11.2010) με μια φωτογραφία του δημιουργήματος, έτσι για να πάρετε μια εικόνα :-))

Ψέματα, ο Πινόκιο είναι στο Κολόντι ... και έρχονται Χριστούγεννα.

Τα περισσότερα μικρά παιδιά έχουν ήδη μπει σε μια διαδικασία να σκέφτονται τα Χριστούγεννα και τον Αϊ Βασίλη, για να μην σας πω ότι τον σκέφτονται σχεδόν όλον τον χρόνο.
Το βλέπω στα πιτσιρίκια της οικογένειας, αλλά και στα παιδάκια που συναντώ κάθε πρωϊ πηγαίνοντας στον παιδικό σταθμό τον κανακάρη μας, όταν γίνονται διάλογοι απείρου κάλλους μεταξύ των.

Η αντίστροφη μέτρηση στο μυαλό τους έχει αρχίσει. Το έχει πιάσει πολύ καλά το νόημα η διαφήμιση του Jumbo (δεν του κάνω διαφήμιση έτσι;) τόσο που μου αρέσει και μένα κάθε φορά που την βλέπω.
Θέλετε δεν θέλετε λοιπόν, όταν έχετε μικρά παιδιά ν' αντιμετωπίσετε, θα μπείτε στο Πνεύμα των Ημερών γρήγορα.

Και μην τους πείτε ψέματα, γιατί θα μεγαλώσει η μύτη σας σαν του Πινόκιο.
Το παραμύθι αυτό, έχει καταφέρει να "τουμπάρει" πολλά πράγματα που εμείς ως μεγάλοι έχουμε στο μυαλό μας και ίσως τα θεωρούμε δεδομένα.
Με τα παιδιά όμως τα πράγματα είναι αλλιώς.
Μην τους πείτε και τους τάξετε πράγματα που ίσως δεν θα μπορέσετε να φέρετε σε πέρας, αν είστε ο Αϊ Βασίλης και φέτος.
Ο γονιός είναι πάντα Αί Βασίλης :-)) είναι γνωστό αυτό.

Στο πρόσφατο ταξίδι μας, έμαθα λοιπόν ότι υπάρχει και το χωριό (πάρκο) του Πινόκιο. 
Ναι είναι εκεί στα μέρη της Τοσκάνης, όπου και βρίσκεται το χωριό Κολόντι απ' όπου και κατάγεται ο συγγραφέας και δημιουργός του παραμυθιού ο Κάρλο Λορεντζινί (είναι γνωστός και με το όνομα Κάρλο Κολόντι λόγω τόπου καταγωγής).
Εμείς δεν καταφέραμε να πάμε...αλλά έχουμε δώσει μια υπόσχεση για κάποια Χριστούγεννα ή κάποια άλλη στιγμή. Ελπίζω να μην βγούμε ψεύτες, σαν τον Πινόκιο. 

Έτσι είπα να σας γράψω τούτο το post, κάνοντας μια μικρή πρόταση για όσους σκέφτονται ας πούμε τα Χριστούγεννα με τα παιδιά τους, ένα ταξίδι στην Disneyland (αν και οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για κάτι τέτοιο), σκεφτείτε το ως μια εναλλακτική λύση με πιο Μεσογειακή νοοτροπία.

Αρωματική πουτίγκα μήλου

Όταν τα φρούτα της κάθε εποχής είναι στο φόρτε τους, τότε το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να τα γευτούμε με τρόπους που γεννά η φαντασία και η όποια ενδεχομένως διάθεσή μας για πειραματισμούς.

Πειραματισμός κι' αυτός λοιπόν... κι' έχω την αίσθηση ότι επειδή το αποτέλεσμα είναι άκρως "ανάλαφρο" θα αρέσει σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα συμπαγή γλυκά όπως για παράδειγμα είναι ένα κέϊκ. Δηλαδή σ' αυτά που δεν έχουν μέσα αλεύρι ή σιμιγδάλι.

Πουτίγκα Μήλου, με αφορμή τα αρωματικά μήλα που είχα σε απίστευτα μεγάλη ποσότητα, καθώς κι' ένα ωραίο κερασματάκι για όσους θα βλέπαμε το ΣΚ που μας πέρασε.

Για μια μεσαίου μεγέθους φόρμα με έλασμα, θα χρειαστείτε τα ακόλουθα υλικά:

7 μεγάλα και κάπως ώριμα μπανανόμηλα (αυτά με το ωραίο κίτρινο χρώμα και το εξαιρετικό άρωμα, αλλιώς ότι διαθέτετε).
6 αυγά
2 κούπες ζάχαρη (μια άσπρη και μία μαύρη)
χυμό από 2 λεμόνια,
μισή κούπα νερό,
1 και 1/2 κουταλιά γλ. βανίλλια κρυσταλλική,
1 κεσεδάκι γιούρτι,
2 πακέτα mini cookies σοκολάτας,
2 κουταλιές λιωμένο βούτυρο,
3 κουταλιές της σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Καθαρίζετε τα μήλα και τα κόβετε σε τέταρτα, αφού αφαιρέσετε τα κουκούτσια. Τα βάζετε σε αντικολλητική κατσαρόλα μαζί με το νερό, τη μια κούπα άσπρης ζάχαρης  καθώς και τη μισή ποσότητα της βανίλλιας. Τα βράζετε για περίπου 7-8 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν αρκετά.
Όταν μαλακώσουν θα τα περάσετε από το multi μαζί με το ζουμάκι τους ώστε να λιώσουν.

Σε βαθύ μπόλ χτυπάτε τ' αυγά, με την δεύτερη κούπα ζάχαρης (τη μαύρη) καθώς και την υπόλοιπη βανίλλια μέχρι να αφρατέψει και να αποκτήσει ένα ωραίο καραμελέ χρώμα το μείγμα.
Στην συνέχεια μέσα στο μείγμα θα ρίξετε τα αλεσμένα βρασμένα μήλα, το γιαούρτι, το λιωμένο βούτυρο, τα μπισκότα που θα τα έχετε κοπανήσει και τρίψει με τα χέρια (για να το βρίσκουμε λιγάκι στο δόντι) και τις 3 κουταλιές με το αλεύρι.
Θα ανακατέψετε καλά με το μίξερ,ώστε το αλεύρι να ενσωματωθεί με τα υπόλοιπα υλικά.

Στη φόρμα με τον αποσπώμενο πάτο τώρα, θα στρώσετε δύο φύλλα χαρτί του φούρνου για να την καλύψετε. Θα ρίξετε μέσα το μείγμα που μόλις ετοιμάσατε (και μην φοβηθείτε που θα είναι πολύ υγρό). Στην συνέχεια την φόρμα θα την τοποθετήσετε μέσα σ' ένα ταψί του φούρνου όπου και θα το γεμίσετε κατά το ήμιση με νερό.
Ψήνετε με αέρα (ανάλογα με τον φούρνο) στους 180 βαθμούς για περίπου μισή ώρα, οπότε και είναι έτοιμη η πουτίγκα. Κλείνετε τον φούρνο και την αφήνετε να σταθεί για περίπου μισή ώρα ώστε να μπορέσετε να την ξεφορμάρετε και να την διακοσμήσετε όπως θέλετε.
Σε κάθε κομματάκι που θα σερβίρετε πασπαλίστε με ζάχαρη άχνη και κανέλλα.

ΕΙΚΟΝΕΣ...

 

 

 

 

   

 

Εικόνες με χρώμα, άρωμα και γοητεία που οδηγούν την σκέψη και το νού σε άλλες εποχές.
Σε κάνουν να επιθυμείς να κατακτήσεις αυτό, που η ιστορία και η μυθοπλασία κάθε τόπου έχουν φέρει μπροστά σου, μέσα από την σημερινή τους μορφή.
Αυτό είναι και το νόημα κάθε ταξιδιού άλλωστε.

Γευστικά "κοιτάγματα" στο ταξίδι της Τοσκάνης

Με μια ελαφριά καθυστέρηση, από το σύντομο (μόλις 5 ημερών) οδοιπορικό μας στην Τοσκάνη μια μικρή εικόνα στις βιτρίνες της γεύσης της. Λείπουν πίτσες, παγωτά ...αλλά αυτά ίσως σας δώσουν και μια άλλη εικόνα.
Αγαπούν ιδαίτερα τα κάστανα, τα αμύγδαλα που τα φτιάχνουν με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς, από παστέλια και μαντολάτα ως κουλουράκια και τούρτες ή μπουκιές με συνδυασμούς σοκολάτας πικρής, γλυκειάς, γάλακτος, λευκή, με πραλίνα κ.λ.π.
Ανάλαφρες μους με καφέ και λεμόνι! ΑΠΛΩΣ ΘΕΙΚΕΣ.
Και φυσικά κρασιά. Πολλά κρασιά... και γευστικά αλλαντικά που σου είναι αδύνατον να τα προσπεράσεις.
Δύσκολο,  ν' αντισταθείς αλλά πρέπει να κάνεις τις επιλογές σου κάθε φορά, για να μην πάθει σοκ η ζυγαριά σου με την επιστροφή :-))

Καλή εβδομάδα να έχουμε όλοι.

Η Στέλλα ...και η δική της ΚΑΒΑΛΑΣ

Η γνωριμία μου με την Στέλλα έγινε από το "πουθενά" όπως λέμε... πριν μερικά χρόνια κάνοντας ένα σχόλιο για το βιβλίο της  Έρωτας Γεύσεων που μόλις είχα αγοράσει, μέσα στο Forum του Hungry.
Ένας από τους συμμετέχοντες εκείνη την εποχή στο Hungry, ήταν γνωστός της και της μετέφερε το σχόλιό μου, το οποίο και στάθηκε η αφορμή να γνωριστούμε με την Στέλλα αρχικά διαδικτυακά (όπως συμβαίνει άλλωστε με πολλούς από εσάς που με διαβάζετε τώρα) μετά τηλεφωνικά και με την πρώτη ευκαιρία προσωπικά και ζωντανά εδώ στην Αθήνα που είχε έρθει για δουλειές της.

Εκ' τότε πρέπει να έχουν περάσει, αν τα μετράω σωστά, 4 χρόνια.
Η Στέλλα κατάφερε να κάνει πολλά ωραία πράγματα στον χώρο της Μαγειρικής με συμμετοχές και παρουσιάσεις, που πολύ τις ζηλεύω  αλλά εγώ είμαι ερασιτέχνης της κουζίνας ενώ εκείνη είναι επαγγελματίας με αγάπη και πάθος γι' αυτό που κάνει.

Τώρα λοιπόν ήρθε να επιβεβαιώσει αυτά που της είχα σχολιάσει τότε, μ' ένα νέο βιβλίο της το ΓΕΥΣΕΙΣ ΚΑΒΑΛΑΣ από τον εκδοτικό οίκο Σερμύλη.  Προσωπικά ερωτεύτηκα την εικόνα του εξωφύλλου. Και της το σχολίασα αμέσως. Χρόνια τώρα θέλω να ταξιδέψω στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη και τούτο το εξώφυλλο μου έδωσε την αίσθηση ότι θα με ταξιδέψει το βιβλίο που καλύπτει.

"Βάλτε κατσαρόλες και τηγάνια στην φωτιά, πιάστε μαχαίρια και πιρούνια και ετοιμαστείτε να γνωρίσετε την μοντέρνα όψης της παραδοσιακής κουζίνας της Καβάλας" όπως η ίδια η συγγραφέας  Στέλλα Σπανού γράφει στο οπισθόφυλλο του.

Καλή Επιτυχία  και σε τούτο το βιβλίο σου καλή μου Στέλλα.
Καλή Επιτυχία και σε όλα όσα θα 'ρθουν (γιατί θα έρθουν κι' άλλα είμαι σίγουρη) στο μέλλον.

Σερραϊκά Προϊόντα

Στον εκθεσιακό χώρο του Μετρό στο Σύνταγμα (για όσους δεν το έχουν ακούσει και ενδιαφέρονται) γίνεται έκθεση με προϊόντα από τις Σέρρες. Πήγα να την δω χθες το απόγευμα και την βρήκα ελαφρώς πιο πλούσια σε διαφορετικά είδη, από αυτήν των Μεσσηνιακών προϊόντων, που είχε γίνει στον ίδιο χώρο πριν λίγο καιρό.
Ίσως γιατί είχε και πράγματα που στην Μεσσηνία δεν έχουμε :-(
Ε, δεν μπορεί να τα έχουμε και όλα.

Προσωπικά αγόρασα 2 πακέτα φύλλο Σερραϊκό (8 φύλλα - το πακέτο - 4 Euros) που είναι κρουστό σαν να έχει ανοιχτεί με το χέρι στο σπίτι, κατάλληλο για όλες τις αλμυρές πίτες (και για γλυκές αλλά όχι συροπιαστά, όπως είπαν οι πωλητές του). Επίσης αγόρασα και βουβαλίσιο καβρουμά. Σκέφτομαι να τον κάνω με σάλτσα ντομάτας για μακαρόνια. Θα σας πω όταν τον φτιάξω, πάντως για το φύλλο έχω να σας πω τα καλύτερα, μιας και η τυρόπιττα που έκανα χθες το βράδυ έγινε τραγανή και υπέροχη.

Κάντε μια επίσκεψη αν βρεθείτε στον χώρο.
Αξίζει τον κόπο.
Καλό απόγευμα εύχομαι.

ΒΡΑΒΕΙΟ...για κάτι ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Μια είδηση που ελάχιστα προβλήθηκε από τα ΜΜΕ, μιας και όλος μας ο κόσμος κινήθηκε γύρω από τις πρόσφατες εκλογές και τα "ηχηρά" μηνύματα που πήραν όλα μα όλα τα κερδισμένα κόμματα με τους υποψηφίους τους.

Μια είδηση αξίας και με ειδικό βάρος που ωστόσο κανείς δεν της απέδωσε, πλην ελαχίστων όπως το Protagan.gr. από όπου και σας την μεταφέρω, την σημασίας που θα της έπρεπε.
Μια είδηση ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ για τον ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ που έχει τόσο μα τόσο ξεχαστεί με τα όσα ζούμε στην επιφανειακή, κακή, ψυχρή και μίζερη καθημερινότητα που μας προσφέρεται.

Σε τούτα 'δω τα μάρμαρα 
κακιά σκουριά δεν πιάνει, 
μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού
και στ' αγεριού το πόδι

Εδώ το φως εδώ ο γιαλός
χρυσές γαλάζιες γλώσσες
στα βράχια ελάφια πελεκάν
τα σίδερα μασάνε

Γιάννης Ρίτσος

Λιχουδιά για τα Στρουμφάκια

Στο Στρουμφοχωριό το αγαπημένο τους φαγητό, είναι η μανιταρόσουπα. Για μένα πάλι οι σούπες (έτσι τουλάχιστον όπως τις έφτιαχναν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες μας: νεροφιδές ή ζουμάκι από κοτόπουλο κ.ά.) δεν είναι και το καλύτερό μου. 
Με τα χρόνια όμως έμαθα κάποια περισσότερα πράγματα γι' αυτές. Καθώς και για το πόσο "θεραπευτικές" ιδιότητες μπορεί να έχουν για τους κρυολογημένους, τους κουρασμένους και τους ταλαιπωρημένους από κρεπάλες οργανισμούς μας :-))

Στην δική μου περίπτωση, και λίγο πριν το ταξίδι προς την Τοσκάνη το θέμα ήταν επείγον.
Έπρεπε να έλθουμε οικογενειακώς στα "ίσα" μας από το κρυολόγημα και την όποια ίωση μας είχε βρει!  Χρειαζόμασταν θεραπεία, γιατί το ταξίδι θα ήταν μεγάλο...
Στράφηκα λοιπόν προς το αγαπημένο φαγητό του Στρουμφοχωριού, την  μανιταρόσουπα.
Μανιταρόσουπα όμως με παραλλαγή, όπου παραλλαγή βλέπετε: φρέσκο τζίντερ (γνωστό επίσης για τις θεραπευτικές του ιδιότητες), καροτάκια για επιπλέον βιταμίνες, φρέσκο χυμό λεμονιού για το αναπνευστικό μας και μπόλικο άνηθο για άρωμα!

Υλικά:
1 μέτριο ψιλοκομμένο κρεμμύδι,
1 πακέτο φρέσκα μανιτάρια, αυτά που βρίσκουμε εύκολα σε SM είναι τα agaricus bisponus, καθαρισμένα και κομμένα σε μεγάλα κάπως κομμάτια,
2 καρότα κομμένα σε ροδέλλες,
1/5 απ' ένα φρέσκο τζίντζερ, κομμένο σε κομματάκια ζιλιέν,
χυμό από ένα μεγάλο λεμόνι καθώς και λίγο από το ξύσμα του (γι' αυτό να πλύνετε καλά το λεμόνι)
1 ματζάκι άνηθο ψιλοκομμένο,
1 κουταλάκι κοφτό, κάρυ γλυκό,
λίγο σκόρδο σε σκόνη (προαιρετικά εάν δεν το θέλετε)
1/3 κουταλάκι κοφτό φρεσκοτριμένο πιπέρι,
1/3 κουταλάκι κοφτό αλάτι (λιγότερο για μας, μιας και έχουμε και τον χυμό του λεμονιού)
ελαιόλαδο (περίπου ένα ποτηράκι κρασιού)
1 κουταλάκι κορν φλάουερ,
1 ποτηράκι (κρασιού) μέτριο κριθαράκι,
1 βιολογικό κύβο λαχανικών ή κοτόπουλου,
2-3 ποτήρια νερό (λίγο με το μάτι πάω πάντα εδώ).

Σε κατσαρόλα ρίχνετε το ελαιόλαδο και σοτάρετε το κρεμμύδι σας μέχρι να γυαλίσει που λένε. Στην συνέχεια ρίχνετε τις ροδέλλες του καρότου να σοταριστούν και αυτές για 2-3 λεπτά. Συνεχίζετε ρίχνοντας μέσα στην κατσαρόλα το νερό, τον κύβο λαχανικών, το ψιλοκομμένο τζίντζερ, το πιπέρι, το κάρυ, τον χυμό και το ξύσμα του λεμονιού και αφήνετε να βράσουν όλα μαζί για  6-7 λεπτά.
Τώρα ήρθε  η ώρα των μανιταριών. Μπλούμ μέσα στην κατσαρόλα και αυτά μαζί με τον άνηθο, την σκόνη σκόρδου και το αλάτι.  Τα βράζετε για 10 λεπτάκια και από καιρό σε καιρό ανακατεύετε με κουταλίτσα.

Το ζουμάκι θα σας φανεί ίσως λίγο αραιό. Εδώ μπαίνει το κόρν φλάουερ αφού το διαλύσετε προηγουμένως με λίγο από το ζουμάκι της κατσαρόλας. Το ρίχνετε κι' αυτό μέσα και τέλος το κριθαράκι. Αφήνετε για  5 λεπτάκια ακόμη να βράσει το σύνολο των υλικών σας και κλείνετε την φωτιά. Μια ωραία αρωματική και πλούσια σε θρεπτικά συστατικά σούπα είναι μπροστά σας.
Είστε έτοιμοι για καταναλώση και θεραπεία. Συνοδεύεται πολύ ωραία με ψωμάκι και τυράκι (ένα ωραίο κεφαλοτύρι ας πούμε) και την επομένη ανεβαίνετε στο αεροπλάνο του προορισμού σας σαφώς με καλύτερο αναπνευστικό!
Υ.Γ. Η φωτογραφία δανεική από το site το Internet με το Στρουμφάκι να έχει πέσει μέσα στην αγαπημένη του σούπα :-))

Εντυπώσεις ... με την επιστροφή.

Καλώς σας βρήκα και πάλι.
Σας ευχαριστώ όλες για τις ευχές σας, που όπως φαίνεται έπιασαν τόπο, μιας και είχαμε εξαιρετικό καιρό.  Και μιλάμε για ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ αφού όλη την προηγούμενη εβδομάδα έβρεχε και έκανε αρκετό κρύο όπως μας είπαν. Μόνον χθες το απόγευμα μας έπιασε λίγο η βροχή στην Φλωρεντία ή οποία και θα συνέχιζε σύμφωνα με το δελτίο καιρού και μετά την αναχώρισή μας :-))
Τύχη λοιπόν, μοναδική.

Οι εντυπώσεις υπέροχες και άμα κερδίσω κάποτε το Lotto θα βρω εκεί στην εξοχή της Τοσκάνης ένα σπιτάκι και θα πάω να εγκατασταθώ :-)))

Αθήνα-Ρώμη με αεροπλάνο.
Ρώμη - Φλωρεντία με τραίνο.
Την Φλωρεντία την είχα ήδη δει στο παρελθόν ήξερα κάποια πράγματα. Αλλά πάντα η βόλτα εκεί σε οδηγεί σε σημεία που ίσως στο παρελθόν να μην είχες δει. Έχει αρχίσει και ο Χριστουγεννιάτικος στολισμός οπότε οι βιτρίνες παίρνουν και άλλο χρώμα.

Φλωρεντία-Σίεννα με αυτοκίνητο. Παραμονή στην Σιέννα σε ωραίο γραφικό σημείο έξω από τα τοίχη της πόλης και με θέα προς την μεσαιωνική ομορφιά της.
Chianti,  San Gimignano  (και άλλα ενδιάμεσα μικρά ή μεγαλύτερα χωριά της Τοσκάνης με αυτοκίνητο όπως: το Monteriggioni, το Grosseto, το Casentino, το Arezzo). Και μετά οδικώς μέχρι την Πίζα περνώντας στο δρόμο από το Έμπολι (θυμηθείτε το γνωστό βιβλίο του Κάρλο Λέβι και αργότερα κινηματογραφική ταινία του Φραντσέσκο Ρόζι με την Ειρήνη Παππά - Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι).
Και πάλι Σιέννα.

Εξαιρετικές διαδρομές, αν και λίγο "ζαλιστικές" λόγω των στροφών.
Ποδαρόδρομος (μαζί μ' ένα καρότσι μην ξεχνιώμαστε) σε πολλά από αυτά τα σημεία για να τα γνωρίσουμε καλύτερα.  
Το τοπίο μαγευτικό.
Έτσι όπως το είχα σχηματίσει στην φαντασία μου με το όσα είχα διαβάσει και δει. Με λόφους γεμάτους αμπέλια σε όλα τα χρώματα του φθινοπώρου. Αλλά και οργιαστική πράσινη βλάστηση με νερά, ποτάμια, ρυάκια, έλατα και κυπαρίσσια, μέχρι βατομουριές και μύρτιλλα.

Φαγητό, το γνωστό κλασσικό ιταλικό. Μακαρονάδες όλων των ειδών και σαλτσών. Πίτσες κάποιες από αυτές πολύ επιτυχημένες, άλλες πάλι όχι. Εξαιρετικά αφράτα ψωμάκια με αλλαντικά και μοτσαρέλλα. Κρεατικά μάλλον ελάχιστα για εμάς. Παγωτά ανυπέρβλητα (5 μεγάλα χωνάκια σε 5 μέρες για μένα) και άλλα γλυκάκια όπως αρωματική και αφράτη μους λεμονιού και μους με άρωμα και γεύση καφέ (το τέλειο γλυκό).

Αλλά εκείνο που σίγουρα είναι σημαντικό είναι το "design" και το "marketing" που συνοδεύει κάθε σου επιλογή για αγορά.
Απ' ένα βάζο φακές μέχρι ένα κομμάτι porcetta (χρειαζόμαστε πολλά μαθήματα εμείς ως παραγωγοί για κάτι τέτοιο, αλλά ας ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας και ας κοιτάξουμε πιο πέρα από την μύτη και την επιφάνεια της τσέπης μας. Όλα στον βωμό του εύκολου κέρδους).


Ένα θα σας σημειώσω και τελειώνω εδώ. Θα επανέλθω όσο πιο σύντομα μπορώ με φωτογραφικό υλικό. Σε cafe/pizzaria στο Chianti (Κιάντι) που σταματήσαμε να τσιμπίσουμε κάτι και να πιούμε ένα καφεδάκι γύρω στις 12.30 μεσημέρι, σε κεντρική θέση της τζαμαρίας του μαγαζιού μοστράριζε χειρόγραφη ανακοίνωση για "brouscetta con nouvo olio". Νέας σοδειάς δηλαδή λαδάκι με ψητό ζεστό ψωμάκι αρωματισμένο με ελάχιστο βασιλικό!
Εδώ, δεν ξέρω σε πόσα καφενεδάκια της Μεσσηνίας ή της Λακωνίας (τούτην την εποχή που μαζεύουμε και εμείς ελιές) θα σας σερβίριζαν κάτι τέτοιο παρέα με έναν εσπρέσσο ή καπουτσίνο, με ελληνικό ή φραπέ δηλαδή. Εκεί το έκαναν με καλό τρόπο και προωθούσαν το τοπικό προϊόν προς όλους τους τουρίστες.  Άντε τώρα να πεις στον Ιταλό, ότι το ελληνικό νέο λαδάκι ή το αγουρόλαδο είναι καλύτερο από το δικό του!  Θα σε πετάξει έξω από το μαγαζί.

Και το παράπονό μου. Ένα πράγμα  που με στεναχώρησε πάρα πολύ.
Οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) νεο-Ιταλοί (κατά το νεό-Έλληνες) έχουν μια έμφυτη αγένεια.
Δεν παραμερίζουν στο ελάχιστο να περάσει μια γυναίκα με καρότσι και μωρό, πάνω στην ειδική δε ράμπα. Κάτι που σε άλλα ταξίδια μου δεν το έχω δει (παρά μόνον στην Ελλάδα).
Μόνον οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, το έκαναν, ίσως επειδή στην δική τους γενειά μάθαιναν τρόπους.
Άστε που είναι και αρκετά τσιγκούνηδες :-(

Καλώς σας βρήκα και πάλι.

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από πίνακα της Eveline Kiegerl  "Φθινόπωρο στην Τοσκάνη" και περιλαμβάνεται μέσα στα τόσα ωραία άλμπουμ με φωτογραφίες της Τοσκάνης που κυκλοφορούν είτε ως ημερολόγια τοίχου, είτε ως άλμπουμ-βιβλία φωτογραφιών συλλεκτικά.

Οι Εραστές της Σιένα

"Μετά το θάνατο της αγαπημένης της θείας και την αποκάλυψη ότι το πραγματικό της όνομα είναι Τζουλιέτα Τολομέι, η Τζούλι ταξιδεύει στη Σιένα, αποφασισμένη να μάθει όλη την αλήθεια για την καταγωγή της οικογένειάς της. Στην τραπεζική θυρίδα της μητέρας της βρίσκει ένα κουτί με το ημερολόγιο ενός Ιταλού ζωγράφου. Ένα παλιό αντίτυπο του σαιξπηρικού έργου "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" κι ένα πλήθος από παραλλαγές γι' αυτή την θρυλική ιστορία. Προσπαθώντας να σπάσει τον κώδικα που άφησε η μητέρα της και έχοντας στο κατόπι της επικίνδυνους δολοφόνους, η Τζούλι θα βρεθεί στον τάφο των αιώνιων εραστών και θα ...."

Τι θα γίνει τελικά ... θα το δείτε εάν αποφασίσετε να διαβάσετε τούτο το βιβλίο, οι Εραστές της Σιένα από την Αν Φόρτιε,εκδόσεις Ψυχογιός. Προσωπικά πάντως το έχω πάρει μαζί μου μήπως και καταφέρω να το διαβάσω στο ταξίδι μου προς την Σιένα.

Από σήμερα το βράδι και μέχρι και την Κυριακή τι βράδι, θα είμαι στην Τοσκάνη με κεντρικό τόπο διαμονής μου την Σιένα.

Σας εύχομαι τα καλύτερα, μέχρι να σας ξαναβρώ.

Ελπίζω δε, να με αφήσουν να περάσω στο αεροδρόμιο, τα πακέτα που έχω για τους ανθρώπους που θα συναντήσω εκεί  :-)

Μπήκαμε σ' ένα άλλο "τριπάκι" με τούτα τα γεγονότα πάλι. 

Αμάν μέχρι πότε θα βάλλεται τούτη η έρμη χώρα από την "αντίσταση των παίδων"!

Rosti και εξαιρετικά κρεατικά σ' ένα πολύ όμορφο περιβάλλον. Το Base Grill

To Rösti είναι ένα απλό, μα πιο απλό δεν γίνεται που λένε, φαγητό στην παρασκευή του και αποτελεί ένα από τα "εθνικά" πιάτα της Ελβετίας (και έχει και φυσικά κάποιες παραλλαγές).
Αν δε, σκεφτείτε ως "πιάτο" και τις χιλιάδες απίθανες γεύσεις σοκολάτας, ε, αυτό μάλλον θα σας φανεί κάτι σαν ανέκδοτο :-)) μιας και μιλάμε στην ουσία για πατάτες τηγανιτές με αυγά.
Toυ ωφείλω όμως τούτην την αναφορά, μιας και την Κυριακή το μεσημέρι που μας πέρασε, το παιδάκι μου έγλυψε στην κυριολεξία το πιάτο του στο εστιατόριο που πήγαμε. Πρέπει τώρα λοιπόν να το προσπαθήσω και κατ΄ οίκον  εκτέλεση αν και ο απαιτούμενος εξοπλισμός δεν μου βρίσκεται διαθέσιμος... Θα δούμε πως θα τα καταφέρουμε με τα κλασσικά εργαλεία.

Όμως η αναφορά στο Rosti, έχει συνδυαστεί όπως πολύ καλά καταλάβατε με το εστιατόρια που το γευτήκαμε.
Μιλάμε για το Base Grill στο Περιστέρι (ή Μπουρνάζι για όσους το ξέρουν έτσι).
Καιρό θέλαμε να πάμε, είμαστε κάτοικοι της περιοχής, έχουμε αρκετά καλά μαγαζιά που αξίζουν να τα τιμήσουμε μιας και αυτά είναι επίσης τίμια μαζί μας.
Φίλοι μας είχαν αναφέρει τα καλύτερα.
Προσωπικά είχα διαβάσει και πολύ καλές κριτικές πρόσφατα, αλλά όταν κάτι αρχίζει να γίνεται μόδα...το φοβάσαι! Εγώ τουλάχιστον (δεν ξέρω για σας) το φοβάμαι.
Από την άλλη τελευταίως οι τρεις μας, τρώμε για ενάμιση άτομο, οπότε αν δεν έχουμε παρέα, δυσκολευόμαστε να έχουμε ως επιλογή στην έξοδό μας να πούμε πως θα πάμε κάπου για φαγητό.
Όμως το τολμήσαμε, κλείσαμε έγκαιρα τραπέζι, είχαμε και καλή παρέα μαζί μας και όλα πήγαν κατ' ευχήν.

Αν το ψάξετε θα βρείτε πολλές αναφορές, όπως αυτή στο Pandespani (στην παρουσίαση των εστιατορίων),  στο estiatoria.gr και αλλού.

Το περιβάλλον εξαιρετικά διαμορφωμένο, τα παιδιά του service πολύ ευγενικά και τους ευχαριστούμε πολύ, μιας και είχαν κι' ένα πιτσιρίκι να μπλέκει συνέχεια στα πόδια τους. Οι ιδιοκτήτες (τα αδέλφια Σπύρος και Βαγγέλης Λιάκος) έδειξαν ότι ξέρουν βρε παιδί μου πως μπορούν να μας πουν πως τρώγεται σωστά ένα καλό κομμάτι κρέας (μιας και εγώ δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος του). Η σαλάτα με τα ψητά λαχανικά και το χαλούμι ήταν πολύ καλή στην γεύση, μ' εξαίρεση λίγο την μελιτζάνα.
Τα τυροπιτάκια πολύ καλά, ειδικά για μια "πιττού" σαν και του λόγου μου. Το φιλέτο του χασάπη, όπως ακριβώς μας το ανέφερε ο Σπύρος, ήταν άπαιχτο μοσχαρίσιο φιλέτο, γευστικό και καλοψημένο. Καθώς και το εξαιρετικό μπιφτέκι. Οι πατατούλες με τ' αυγά, ή αλλιώς Rosti (ελληνικής κατασκευής) ήταν τελικά ένα πιάτο που το φάγαμε όλοι (μικροί - μεγάλοι) με πολύ λαχτάρα!

Το γεύμα έκλεισε με εξαιρετικά επιδόρπια.
Μους σοκολάτας με παγωμένο λικέρ μαστίχας, κερασμένα από το μαγαζί. Αλλά εγώ και η φίλη μου φάγαμε από ένα ακόμη. Μια ανάλαφρη ατομική Πάβλοβα εγώ και μια πολύ γευστική σοκολατίνα εκείνη.

Σύνολο λογαριασμού, μιας και αυτό είναι σημαντικό στους καιρούς που ζούμε. 78 Euros
Για : 2 μπολάκια με ωραίες μεγάλες πράσινες ελιές (το δεύτερο ήρθε χάρισμα στον Θ.), ψωμάκι ζυμωτό, σαλάτα ψητών λαχανικών με χαλούμι, τζατζίκι, τυροπιτάκια, πατάτες τηγανιτές, πατάτες τηγανιτές με αυγά, μπιφτέκι μερίδα, φιλέτο μοσχαρίσιο μερίδα, 2 επιδόρπια, κρασί χύμα και 2 εμφιαλωμένα νερά καθώς και το κέρασμα του καταστήματος.

Μαστιχωτά Αρωματικά Γεμιστά Κυδώνια

Τα κυδώνια είναι μια ολόκληρη ιστορία!

Η Ξανθή πριν λίγες ημέρες είχε γράψει ένα πολύ ωραίο post αφιερωμένο στα κυδώνια και νομίζω πως μας είπε και πράγματα που δεν ξέραμε.

Προσωπικά το κυδώνι γλυκό του κουταλιού, το τσακίζω! Φέτος όμως βαρέθηκα να το φτιάξω γιατί είναι λίγο μπελάς στο κόψιμό του γενικά. Έκανα όμως μια άλλη "ζουζουνιά" όπως λέει και ο υιός μου, όταν κάνει τις σχετικές σκανδαλιές του.  Τα αγόρασα τα κυδωνάκια μου (δεν μπόρεσα να τους αντισταθώ) και τα έκανα γεμιστά!
Γλυκά γεμιστά κυδώνια με άρωμα μαστίχας. Γιατί να ξέρετε, πως υπάρχει πολύ ωραία συνταγή για αλμυρά γεμιστά κυδώνια (Μικρασιατικής καταγωγής) με κιμά και κουκουνάρια. Άμα ψάξετε θα βρείτε τα σχετικά και από το Internet. Και αν δεν σας τρέξουν τα σάλια με όσα θα διαβάσετε...εγώ θα είμαι ψεύτρα :-))

Τα δικά μου όμως έγιναν για επιδόρπιο το ΣΚ που μας πέρασε.
Έχουμε και λέμε:  6 μετρίου μεγέθους κυδώνια, τα ξεπλένετε καλά και τα τρίβετε να φύγει το χνούδι. Στην συνέχεια τα βάζετε μέσα σε νερό που βράζει για 5-6 λεπτά περίπου, ώστε να μαλακώσουν κάπως. Θα καταλάβετε το γιατί πιο κάτω.
Τα αφήνετε στην άκρη να κρυώσουν ελαφρά και μετά κόβετε το πάνω μέρος του με μαχαίρι (όπως θα κάνετε με τις ντομάτες για τα γεμιστά) και με το ειδικό εργαλείο αδειάζετε το εσωτερικό τους σ' ένα μπολάκι. Πετάτε τα κουκούτσια, αλλά όχι την σάρκα.
Στην συνέχεια αλέθετε ελαφρώς την σάρκα στο multi, την ανακατεύετε με μια κούπα ψιλοκομμένο αμύγδαλο, καθώς και 3 κουταλιές σουσάμι ελαφρώς καβουρδισμένο.
Σε γουδί ή στο multi πάλι έχετε κοπανίσει 3-4 δάκρυα μαστίχας μαζί με 4 κουταλιές σκούρα κρυσταλλική (ή άσπρη αν δεν έχετε σκούρα) ζάχαρη.
Θρυμματίζετε καμμιά 10καριά μπισκότα Μιράντα ή Πτι Μπερ μέχρι να γίνουν σκόνη, πάντα δουλεύει multi σ' αυτές τις καταστάσεις :-)
Ανακατεύετε σε μείγμα: την σάρκα των κυδωνιών, τα αλεσμένα μπισκότα, το τριμμένο αμύγδαλο, το σουσάμι, την  ζάχαρη με την μαστίχα και γεμίζετε  τα "κουφωμένα" κυδώνια.
Τα βάζετε σε μικρό ταψί του φούρνου και τα περιχύνετε με μισό ποτήρι νερό ανακατεμένο μισό ποτήρι γλυκό κόκκινο κρασί καθώς και μια κουταλιά καλή μαύρη ζάχαρη.
Τα ψήνετε για 35 με 40 λεπτά περίπου, σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 Βαθμούς.
Για συνοδεία εσείς θα κρίνετε! Γιαουρτάκι στραγγιστό σκέτο ή αρωματισμένο με μαστίχα, σαντιγύ ή παγωτό καϊμάκι.
Σε μας, οι μισοί επέλεξαν το πρώτο (που το είχα φτιάξει) και οι υπόλοιποι σκέτα με την γλυκειά σάλτσα τους.

Καλημέρα, καλόν μήνα να έχετε και Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν είτε ή ίδιοι είτε τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Μillefeuille (μιας και δεν είχε χίλια φύλλα) δεν το λες...

Τα γλυκά είναι η αδυναμία μου, το λέω μήπως και κάποιοι από εσάς που με διαβάζετε, δεν το έχετε καταλάβει  :-))
Αλλά εκείνο που προσπαθώ, είναι να τα κάνω όσο το δυνατόν πιο ελαφρά και όσο το δυνατόν λιγότερο γλυκά (γιατί τα πολύ γλυκά στον ουρανίσκο, δεν τα αντέχω).
Το παλεύω λοιπόν, όσο μπορώ και κάποιες φορές το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό.
Τότε το γράφω σε τούτο εδώ το blog, για να υπάρχει, μιας και ποτέ δεν κάνω πάντα τα ίδια δυό φορές, κι΄ αν θελήσω να το κάνω ξανά, πρέπει να ψάχνω το πονεμένο μου μυαλό. Για τέτοια είμαστε τώρα!

Σ΄αυτά τα πλαίσια και πάντα αυτοσχεδιάζοντας, χάρη και πάλι στις ώριμες μπανάνες (κακό μεγάλο, μου έχουν κάνει που γίνονται έτσι γρήγορα, γιατί λυπάμαι να τις πετάξω) τις χθεσινές τέσσερεις που μου είχαν μείνει, τις έκανα millefeuille.
Μillefeuille, δεν το λες βέβαια, μιας και δεν είχε στην κυριολεξία 1000 φύλλα, αλλά είναι κάτι που του μοιάζει.

Από ένα πακέτο φύλλου σφολλιάτας, χρησιμοποίησα το ένα κομμάτι, το οποίο τοποθέτησα σε ταψί φούρνου στρωμένο με λαδόχαρτο. Το πασπάλισα με λίγη καστανή ζάχαρη, στην συνέχεια το έκαψα στην μέση σε δύο μέρη και το τρύπησα σε αρκετές μεριές μ' ένα πιρούνι.
Το έβαλα στον φούρνο να ψηθεί στους 170 βαθμούς για περίπου 20 λεπτά, μέχρι να ροδίσει.

Όσο το φύλλο ψηνόταν, με το μίξερ χτύπησα μια φυτική κρέμα γάλακτος (αυτήν στο πράσινο κουτί)  μαζί μ΄ ένα κουταλάκι βανίλιας κρυσταλλικής και μισή κούπα ζάχαρη άχνη.
Και αφού αφράτεψε την έβαλα στο ψυγείο.
Σ' ένα φλυτζάνι ζεστό νερό έριξα ένα φακελλάκι ζελέ με άρωμα μπανάνας, το διέλυσα καλά και το άφησα στην άκρη λίγο να χλυάνει.
Σε μια μεγάλη λεκάνη καθάρισα τις μπανάνες τις οποίες και  έλιωσα με το πιρούνι καλά.
Τις έλουσα με τον χυμό ενός λεμονιού και τις πασπάλισα με 3 γεμάτες κουταλιές ζάχαρη άχνη, ανακάτεψα καλά για να γίνουν σαν κρέμα.
Κατόπιν ένωσα τα τρία βασικά υλικά:. Χτυπημένη κρέμα γάλακτος, ζελέ, μείγμα μπανάνας και η κρέμα μπανάνας για το millefeuille μπανάνας ήταν έτοιμη!
Την έβαλα για μια ώρα στο ψυγείο, να σταθεί κάπως καλύτερα και μετά ήμουν έτοιμη για την συναρμολόγηση του γλυκού.

Σε πιατέλα τοποθέτησα το ένα φύλλο σφολιάτας, από πάνω έστρωσα την μισή κρέμα μπανάνας. Συνέχισα με το δεύτερο φύλλο σφολιάτας. Έστρωσα την υπόλοιπη κρέμα.
Έβαλα το γλυκό μου να σταθεί για 3 ώρες στο ψυγείο.

Για να κάνω ένα ελαφρύ ντεκόρ, έσπασα ένα μικρό πακέτo sαβουαγιάρ που είχαν μείνει από άλλο γλυκό, 3 κουταλιές αλεσμένο φουντούκι, καθώς και 2 κουταλιές ζάχαρη άχνη, τα ανακάτεψα καλά και με αυτό το υλικό κάλυψα όμορφα την επιφάνεια  όταν ήταν έτοιμο για σερβίρισμα το απογευματάκι πια...

Καλή απόλαυση, εάν τελικά το προσπαθήσετε.
Και καλό Σαββατοκύριακο (σήμερα όλο μπερδεύομαι και λέω πως είναι Δευτέρα) :-))

Φουρνιστά Φρούτα Εποχής ή αλλιώς Clafouti

Σήμερα είναι γιορτή.
Γιορτή που στην ουσία σημαδεύει την έναρξη του χειμώνα με τις τόσες ονομαστικές εορτές μέχρι και τα Χριστούγεννα (και αργότερα φυσικά).
Προσωπικά αγαπώ τον Άγιο Δημήτριο, γιατί πριν πολλά πολλά χρόνια, ανήμερα στην γιορτή του είχα ένα ατύχημα, πέρασα στην ουσία μέσα από μια μεγάλη τζαμαρία με πολύ φόρα,  με ελάχιστα ευτυχώς τραύματα.
Την θυμάμαι έτσι πάντα αυτήν την μέρα, ακόμη κι αν δεν τα πάω πολύ καλά με τις ονομαστικές εορτές (για όσους με ξέρουν).

Από την άλλη ξέρω κάποιον που γιορτάζει σήμερα και περίμενε όπως λέει πως θα βάλω κάποια ανάρτηση με γλυκό, όμως δεν το έκανα έγκαιρα γιατί απλά δεν είχα κάτι πολύ σημαντικό να γράψω ενώ ταυτόχρονα το τελευταίο διάστημα είναι η προσωπική μου πίεση τέτοια που δεν προλαβαίνω  να σκαρώνω και πολλά μέσα στην κουζίνα μου. Τα βασικά μονάχα.
Όμως θα γράψω το χθεσινό μου επιδόρπιο γιατί νομίζω πως θα του αρέσει.
Αρχικά γιατί είναι ελαφρύ, δεύτερον γιατί είναι γευστικό χωρίς να τον κολάζω θανάσιμα, και τρίτον γιατί μπορεί να φτιαχτεί πολύ γρήγορα και εύκολα απ' όλους μας με πρώτες ύλες που σίγουρα έχετε στο σπίτι αυτόν τον καιρό.

Clafouti (κλαφουτί επί το ελληνικότερον) ή αλλιώς φρούτα φουρνιστά και μελωμένα μέσα σε ανάλαφρη ζύμη. 
Την Ανοιξη γίνεται υπέροχο με κεράσια και άλλα κόκκινα φρούτα, ενώ το έχω φτιάξει και  με βερύκοκκα καθώς και  δαμάσκηνα αποξηραμένα που τα έχω ωστόσο αρκετή ώρα μέσα σε ποτό και ζεστό νεράκι.

Έχουμε και λέμε:
3 μήλα,
3 αχλάδια
(και 2 μεγάλες πολύ ώριμες μπανάνες, γιατί λυπήθηκα να τις πετάξω),
2 κουταλιές μαργαρίνη με άρωμα βουτύρου,
3 κουταλιές μαύρη ζάχαρη,
2  κουταλιές λικέρ πικραμύγδαλο (ή άλλο που να ταιριάζει στην γεύση, ακόμη και μαύρο ρούμι ή κονιάκ).
Σε αντικολλητικό τηγάνι βάζετε το βούτυρο να ζεσταθεί, έχετε κόψει τα φρούτα σε με μισοφέγγαρα και ροδέλλες και τα βάζετε μαζί με την ζάχαρη και το λικέρ (προς το τέλος) για ένα 10 λεπτο να καραμελώσουν.

Στην συνέχεια χτυπάτε σε βαθύ μπολ:
3 μεγάλα αυγά,
200 γραμμάρια ζάχαρη,
3/4 κούπας μαργαρίνη (με άρωμα βουτύρου) λιωμένη, μέχρι να ασπρίσουν.
Στο μείγμα ρίχνετε στην συνέχεια :
1 κουταλάκι βανίλια κρυσταλλική,
1 κουταλάκι κανέλα,
λίγο τριμμένο μοσχοκάρυδο ή τζίντζερ σε σκόνη,
3 με 4 κουταλιές της σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1 κουταλάκι κοφτό μπέϊκιν πάουντερ,
1 κεσεδάκι γιαούρτι πλήρες (η γαλλική συνταγή θέλει κρέμα γάλακτος),
1 σφηνάκι λικέρ πικραμύγδαλο,
και τέλος αν έχετε αλεσμένο (σε σκόνη) αμύγδαλο ή φουντούκι, περίπου το μισό κεσεδάκι από το γιαούρτι. Καλό θα είναι αν βάλετε φουντούκι, να είναι ψημένο και ανάλατο φυσικά γιατί έχει περισσότερη γεύση.
Τον χυλό που θα προκύψει (μοιάζει αρκετά με αραιό χυλό για κέϊκ) τον ρίχνετε μέσα σ' ένα πυρέξ ή άλλο πυρίμαχο σκεύος στο οποίο έχετε βάλει τα καραμελωμένα φρούτα.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο για 25 περίπου λεπτά μέχρι να χρυσίσει η επιφάνεια του γλυκού. Το αφήνετε λίγο χλυάνει και σερβίρετε αμέσως. Μπορείτε να το συνοδέψετε με γλυκειά σος, σος βουτύρου, ή σος από αραιωμένη μαρμελάδα. Να το πασπαλίσετε με άχνη ζάχαρη. Αλλιώς και σκέτο είναι πολύ ωραίο.
Μπορείτε βεβαίως το όλο μείγμα να το μοιράσετε σε ατομικά πυρεξάκια για πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα, όπως αυτά της φωτογραφίας που υπάρχουν στο blog του Junglefrog Cooking.
Ότι κι' αν αποφασίσετε, καλή επιτυχία σας εύχομαι.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Δημήτρη.

Χρόνια Πολλά και καλά σε όλους τους αγαπημένους σας που γιορτάζουν. Χρόνια Πολλά Αχτίδα, να τους χαίρεστε και τους δύο. Χρόνια Πολλά αγαπητή Δήμητρα με τις Μανιταροδημιουργίες σου.

Είναι κι' αυτή ...μια μηλόπιτα.

Πριν κάτι χρόνια σε ταξίδι μου στην Γερμανία, γεύτηκα σε σπίτι φίλων, της φίλης που με φιλοξενούσε, ένα γλυκό με μήλα.
Βέβαια τότε ως νέα και άπειρη, δεν είχα καμμία σχέση με την κουζίνα (βοηθητικώς μόνον) που μυαλό για να ζητήσω συνταγή!!

Αλλά ο καιρός έχει γυρίσματα ως γνωστόν και ο χρόνος που περνά σε κάνει να θυμάσαι πράγματα του παρελθόντος και να λες, τώρα αυτό πως να φτιάχνετε; Τι θυμάσαι πως είχε σαν κύριο χαρακτηριστικό στην γεύση; Τι συστατικά μπορεί να είχε; Πώς τέλος πάντων να το έφτιαξε εκείνη η καλονοικοκυρά η Γερμανίδα; Μια συμπαθέστατη νέα κυρία εκείνη την εποχή...Ελπίζω να είναι καλά σήμερα.
Βάζεις λοιπόν την γκλάβα σου να δουλέψει, ειδικά αν είσαι μέσα στον συρμό του μετρό και γυρίζεις σπίτι (με τον τρόπο αυτόν περνά ο χρόνος :-))  και δεν το καταλαβαίνεις για πότε έφτασες).
Σκέφτεσαι και τι υλικά διαθέτεις....και το πράγμα πάει λέγοντας...

Κάπως έτσι λοιπόν μας προέκειψε η χθεσινή "Γερμανική Μηλόπιτα". Αν τώρα εσείς γνωρίζετε κάτι πάρα πάνω από μένα για τούτην την συνταγή, πολύ θα χαρώ να μου την πείτε και να μου τα γράψετε, για την επόμενη φορά που θα την κάνω. Είναι εύκολη και πολύ νόστιμη τελικά.

Χρειαζόμαστε:
2 μεγάλα πακέτα μπισκότα κανέλλας (βρίσκω κάτι πολύ ωραία σε γνωστή αλυσίδα SM με διπλή σειρά μπισκότων και σε πολύ καλή τιμή).
1/2 φλυτζανιού λιωμένο βούτυρο (έβαλα και μισή κουταλιά βούτυρο γάλακτος για περισσότερο παραδοσιακό άρωμα).
1 κούπα καρυδόψυχα αλεσμένη,
6-7 μήλα κομμένα σε λεπτά κομμάτια και λουσμένα με χυμό λεμονιού,
2 κουταλιές της σούπας αλεύρι,
1 κουταλιά γλυκού κανέλλα σκόνη,
1/4 γλυκού γαρύφαλλο σκόνη,
2 κεσεδάκια γιαούρτι στραγγιστό,
1 κουτάκι γάλα ζαχαρούχο,
1 μικρό αυγό,
1 κοφτό κουταλάκι βανίλια κρυσταλλική (σκόνη).

Έχουμε και λέμε λοιπόν, γιατί με τον τρόπο κατασκευής τα πράγματα είναι σχετικά απλά.
Παίρνουμε μια φόρμα με έλασμα, την οποία στρώνουμε με λαδόχαρτο, για να γλιτώσουμε και το πολύ τρίψιμο στο πλύσιμο, αλλά και για σαφώς πιο εύκολο ξεφορμάρισμα του γλυκού.
Αλέθουμε τα μπισκότα στο multi (όπως για το cheesh cake δηλαδή) και ανακατεύουμε το μισό υλικό μπισκότων με το λιωμένο βούτυρο και το αλεσμένο καρύδι. Το μείγμα το τοποθετούμε (κατά τα γνωστά πιστεύω) στην βάση της φόρμας.

Σ' ένα μπολ έχουμε καθαρίσει και κόψει τα μήλα σε φετάκια και τα έχουμε λούσει με τον χυμό ενός λεμονιού (μπορείτε να βάλετε και πορτοκάλι, κάνει επίσης την ίδια δουλειά).
Σ' ένα άλλο μπολ, ανακατεύουμε το υπόλοιπο τριμμένο μπισκότο, με το αλεύρι και τα μπαχαρικά.

Πάμε για το "στρώσιμο".
Πάνω από την βάση των μπισκότων-καρυδιού, βάζουμε μήλα ώστε να καλύψουμε όλον τον πάτο, πασπαλίζουμε με το μείγμα μπισκότου-αλευριού-μπαχαρικών. Συνεχίζουμε με μήλα, δεύτερη στρώση, πασπαλίζουμε και πάλι με μπισκότο-αλεύρι-μπαχαρικά, βάζουμε και μια τελευταία στρώση μήλων.

Και τώρα έρχεται να μπει η κρέμα...δηλαδή το γιαούρτι χτυπημένο με το σύρμα μαζί το ζαχαρούχο γάλα, το αυγό και την σκόνη βανίλιας. Απλώνουμε καλά πάνω από τα μήλα με την βοήθεια ενός κουταλιού και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο για 30-35 περίπου λεπτά, μέχρι να ροδίσει και να αποκτήσει ένα καραμελωμένο χρώμα η επιφάνεια.
Αφήνουμε λίγο το γλυκό να τραβήξει και είμαστε έτοιμοι για σερβίρισμα.
ΑΠΟΛΑΥΣΗ δεν σας το κρύβω :-))
Υ.Γ. 1ο  ζητώ συγγνώμη για την όχι και τόσο καθαρή φωτογραφία, αλλά βγήκε με το κινητό. Αλλιώς πάλι δεν θα είχαμε καθόλου.
Υ.Γ. 2ο η συνταγή δεν περιλαμβάνει καθόλου ζάχαρη, γιατί τα μπισκότα είναι ήδη γλυκά και το ζαχαρούχο γάλα επίσης.

Υ.Γ. 3ο μετά από παρότρινση του ανώνυμου φίλου είπα να δηλώσω συμμετοχή στο event της Royal-Cocount

Αν είχε κολοκύθι...θα ήταν Μπατζίνα

Όταν δεν έχω κάτι να κάνω, λέω πως θα ΚΑΤΣΩ και δεν θα ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΕ  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μπας και ξεκουραστώ λιγάκι, αλλά να, που έχω και το κουσούρι να μην "κάθομαι στ' αυγά" μου με τίποτε.
Έτσι χθες το απογευματάκι, που όλα ήταν στην θέση τους (πρωτοφανές) είπα θα κάτσω! Όμως εκεί που καθόμουνα, σκέφτηκα το πρωϊ τι θα πάρεις μαζί σου στην δουλειά για κολατσιό;
Φρούτα, εντάξει, ίσως και κανένα γιαούρτι...
Μπα, δεν μου άρεσε και τόσο η ιδέα.
Και καθώς είχε έρθει το νέο τσουβαλάκι με αλεύρι, σκέφτηκα να κάνω μια γρήγορη πίτα.
Πίτα με χυλό, μπατζίνα την ξέρετε οι περισσότεροι ίσως,

Ναι, αλλά εδώ αυτοσχεδιάσαμε και πάλι, γιατί θέλαμε κάτι διαφορετικό και ως γνωστόν πιο αρωματικό.

Έτσι βγήκε μια άλλου είδους μπατζίνα (χωρίς κολοκύθι) που είχε μέσα:
300 γραμμάρια φέτα,
ρεγκάτο τριμένο περίπου μισό φλυτζάνι,
4 αυγά,
1 γιαούρτι,
1/2 πακέτου βούτυρο λιωμένο,
1 κουταλάκι κοφτό μοσχοκάρυδο τριμμένο,
1/2 ποτηριού γάλα,
3/4  παριζάκι τριμμένο στον τρίφτη,
2 καλές κουταλιές μουστάρδα,
1 ματσάκι άνηθο ψιλοκομμένο (που κάνει και την διαφορά)
2 κουταλάκια μπέϊκιν,
3 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις,
1 φλυτζάνι καλαμποκάλευρο
λάδι με το μάτι περίπου τα 3/4 φλυτζανιού (στο σύνολο μαζί με το άλειμα του ταψιού).
Και σουσάμι για το πασπάλισμα.

Σε μια βαθειά λεκάνη, τρίβουμε με το πιρούνι ένα κομμάτι φέτα, προσθέτουμε στην συνέχεια το τριμμένο ρεγκάτο, τα αυγά, το γιαούρτι, το λιωμένο βούτυρο,  το μοσχοκάρυδο, το τριμμένο παριζάκι και τα ανακατεύουμε καλά με την βοήθεια ενός πηρουνιού. Στην συνέχεια ρίχνουμε το άσπρο αλεύρι, το μπέϊκιν και το γάλα, και συνεχίζουμε το ανακάτεμα να ενωθούν τα υλικά. Για το τέλος έχουμε αφήσει τον άνηθο, το καλαμποκάλευρο και το λάδι.  Τα ρίχνουμε και συνεχίζουμε το ανακάτεμα με γρήγορες κινήσεις μέχρι ο χυλός μας, που είναι παχύρρευστος, να έχει ενωθεί καλά.

Σε ταψί αντικολλητικό, που το έχουμε λαδώσει και πασπαλίσει με καλαμποκάλευρο ρίχνουμε τον χυλό μας και τον μοιράζουμε μ' ένα κουτάλι να πάει παντού, χωρίς να είναι πολύ χοντρός σε πάχος για να ψηθεί καλά. Τέλος τον στολίζουμε με αρκετό σουσάμι.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο (στους 180 βαθμούς με αέρα το έκανα εγώ) μέχρι να ροδίσει καλά η επιφάνεια της πίτας.
Την αφήνουμε να χλυάνει και είναι έτοιμη για κατανάλωση.
Και σήμερα το πρωί είναι μια χαρά συνοδευτικό στο γραφείο.

Μπακαλιάρος ο "αρωματικός".

Τα φιλέτα ψαριού είναι μια πολύ καλή λύση, για γρήγορο και ελαφρύ μαγείρεμα και όταν τα κρεατικά γενικώς δεν είναι της αρεσκείας σου (όπως στην δική μου περίπτωση). Αλλά και το ψάρι, δεν είναι κάτι που τρώγεται εύκολα απ' όλους ειδικά όταν μιλάμε για μικρά παιδιά.

Έτσι υιοθετούμε τα φιλέτα που αφήνουν δυνατότητα δημιουργίας (και δεν έχουν πολλά-πολλά κόκκαλα).

Παλαιότερα, έχω κάνει αναρτήσεις στο Hungry for life, αλλά και σ' αυτό το blog για φιλέτα σολωμού, φιλέτα πέρκας, φιλέτα γαλέου, που μπορεί να χορτάσουν τόσο την αίσθηση της όσφρησης, γιατί η μυρωδιά είναι το πρώτο μισό ενός πιάτου,  όσο και τον απαιτητικό για γεύση ουρανίσκο, αλλά και το ταλαιπωρημένο από την  πείνα, 

στομάχι  :-)))

Για την σημερινή συνταγή την αφορμή μου την έδωσε η Vita.  

Δεν κομίζω "γλαύκα" στην Αθήνα, απλώς ήρθε, για  να συμπληρώσει τα δικά της λεγόμενα για το φιλέτο ψαριού που είναι ΤΕΛΕΙΟ, έτσι όπως μας το παρουσίασε, με μια άλλη δική μου εκδοχή.

Υλικά λοιπόν: για αρωματισμένο φιλέτο μπακαλιάρου, που θα ταϊσουν 2 ανθρώπους (εμείς βέβαια είμαστε τρείς, αλλά τρώμε για ενάμισυ).

2 μεγάλα φιλέτα μπακαλιάρου ξαλμυρισμένου (η  γνωστή εταιρία κατεψυγμένων θαλασσινών διαθέτει τέτοια έτοιμα, ψαλμυρισμένα και παγωμένα). 

1 μεγάλη μαραθόριζα (γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να βρούμε φρέσκο μάραθο εδώ στο άστυ) τριμμένη στον χοντρό του τρίφτη,

1 μέτριο ψιλοκομμένο κόκκινο, γλυκό, κρεμμύδι (πρόσφατα βρήκα Ζακύνθου, Κικίτσα)

2 μεγάλα καρότα, ελαφρώς βρασμένα και κομμένα σε ροδέλλες,

1 κουταλάκι κοφτό, σπόρο γλυκανίσου (τριμμένο λίγο με το χέρι για να σπάσει ο κόκκος)

αλάτι, πιπέρι (περίπου 1/2 κοφτό κουταλάκι)

χυμό και το ξύσμα από ένα λεμόνι,

1 σφυνάκι ούζου 

και τέλος, ελαιόλαδο (εδώ πάω λίγο με το μάτι) περίπου ένα κρασοπότηρο.

Σ' ένα κατσαρολάκι βάζουμε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι.

Στην συνέχεια ρίχνουμε την τριμμένη μαραθόριζα και τ' αφήνουμε για λίγο να σοταριστούν μαζί.

Σε αντικολλητικό ταψί ή πυρέξ στρώνουμε τις ροδόλλες του βρασμένου καρότου, πάνω τοποθετούμε τα φιλέτα του ψαριού τα οποία και σκεπάζουμε με το μείγμα κρεμμυδιού-μαραθόριζας.

Αλατοπιπερώνουμε και ρίχνουμε το ξύσμα, τον χυμό του λεμονιού, το ούζο, το ελαιόλαδο και τον σπόρο του γλυκανίσου. Ανακατεύουμε ελαφρά μ' ένα κουτάλι και ψήνουμε στους 180 βαθμούς με αέρα, σε ελαφρώς προθερμασμένο φούρνο, για 10-12 λεπτά (πάντα ανάλογα με τον φούρνο και το πόσο χοντρά είναι τα φιλέτα).

Είστε έτοιμοι για σερβίρισμα.  Αν έχετε διάθεση, πιείτε και κανένα ουζάκι ή λευκό παγωμένο κρασάκι.

Το απαιτούν οι περιστάσεις.

Πόση "Ειρήνη" θα είχαμε σήμερα στον κόσμο αν ο Μάρξ δεν έτρωγε την σούπα του!

H αλήθεια είναι πως η διάθεσή μου το τελευταίο 2ήμερο δεν είναι καθόλου καλή, μετά από ένα συμβάν που μου επιβεβαίωσε :

• το γεγονός για το πόσο ανήθικη έχει γίνει πια η κοινωνία μας, 
• για το πόσο μπορεί να νομίζουν κάποιοι ότι είναι "εξυπνότεροι" των άλλων, 
• για το πόσο εύκολα πιστεύουν κάποιοι, πως μπορούν να "ξεφεύγουν" χωρίς να έχουν και καλά συνέπειες για τις παράνομες πράξεις τους και πρακτικές τους,
• για το πόσο μπορεί να μπλεχτείς εσύ, που απλά έδειξες "χαλαρός" και άφησες την εμπιστοσύνη να πάρει προβάδισμα μιας και ο απέναντι ήταν ένας άνθρωπος "απλός"  σαν και σένα....

Ξέρω πως το πρόβλημα που αντιμετωπίζω θα το λύσω, γιατί για όλα τα πράγματα βρίσκεται αργά ή γρήγορα η λύση τους. Είμαι φανατική του δόγματος αυτού.
Αλλά δεν παύει να έχει χαλάσει πολύ η διάθεσή μου. Να έχω χάσει τον ύπνο μου αυτές τις μέρες και να μην έχω και διάθεση για πολλά - πολλά, παρά μονάχα για να βρω τρόπο και πρακτικές που θα με βγάλουν από την κατάσταση αυτή (και που σίγουρα θα μου κοστίσει σε κόπο και χρήμα).

Λίγο φρέσκο ψωμί και ένα πιάτο ζεστής σούπας λαχανικών καθώς και λίγες σπιτικές χυλοπίτες (τουτουμάκια για όσους τις ξέρουν) μέσα σε φρέσκια σάλτσας ντομάτας με βασιλικό και σκόρδο... για το σημερινό μενού μιας και δεν είχα διάθεση ούτε στην κουζίνα να μπω.

Και τέλος, μια ωραία σκηνή από την αγαπημένη μου Mαφάλντα έτσι για να σας ευχηθώ  ένα πολύ καλό Σαββατοκύριακο και μακάρι να σταματήσει πια να βρέχει και να μην είναι και ο καιρός έτσι κατσούφης...

ΝΕΔΑ

Την δική μου επίσκεψη στην έκθεση Μεσσηνιακών προϊόντων την πραγματοποίησα χθες το απόγευμα κατά την μεταφορά μου από το γραφείο στο σπίτι, αλλάζοντας όπως πάντα συρμούς του μετρό.
Ήταν συμπαθητικό το όλο στήσιμο, αν και θα περίμενα λίγο περισσότερους εκθέτες.

Εκείνο που προσωπικά με εντυπωσίασε γιατί δεν το γνώριζα πως υπήρχε, είναι η νέα ετικέτα μπύρας με τόπο προέλευσης και όνομα καθαρά Μεσσηνιακό.  ΝΕΔΑ. Νέο προϊόν και όπως φαίνεται αρκετά υποσχόμενο για την τοπική κοινωνία και όχι μόνον. Χρειάζεται όμως την υποστήριξή του στα εστιατόρια της περιοχής πρώτα από όλα.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε το link  με αναφορά στην Μεσσηνιακή μπύρα, αλλά και να την γευτείτε στην συγκεκριμένη έκθεση.

Την ονομασία της, η μπύρα την πήρε από το ποτάμι ΝΕΔΑ. Και  Η Νέδα, γιατί το όνομα είναι θηλυκό, ίσως να είναι και το μοναδικό θηλυκό ποτάμι στην Ελλάδα, με μαγευτικές διαδρομές για πεζοπορία αλλά και χωριά που αξίζει τον κόπο να τα δείτε από κοντά.

Μεσσηνιακή Παρουσία στην Αθήνα

Για να "κανακέψουμε" και λίγο μία από τις  τέσσερεις ιδιαίτερες πατρίδες μου.
Αυτήν στην οποία έζησα και τα πρώτα μου παιδικά χρόνια....την Μεσσηνία και ιδιαίτερα την Πύλο και την Μεθώνη, θα κάνω μια μικρή αναγγελία.

Σήμερα ξεκίνησε η τριήμερη έκθεση "Παραδοσιακών Τυποποιημένων Αγροτικών Προϊόντων και Χειροτεχνίας της Μεσσηνίας" που οργανώνεται από το Επιμελητήριο Μεσσηνίας, στον εκθεσιακο χώρο του Μετρό στην πλατεία Συντάγματος. Τα  επίσημα εγκαίνια της έκθεσης έγιναν  κάπου το μεσημέρι και το όλο γεγονός θα κρατήσει μέχρι και τις 13 Οκτωβρίου.

Φαντάζομαι ότι κάτι καλό θα μπορέσετε να βρείτε, μιάς και οι ελιές, το λάδι, τα αποξηραμένα σύκα, τα παστέλια, αλλά και τα μεταξωτά της Καλαμάτας είναι αρκετά διάσημα.

Ένα αφιερωμένα banana bread...

Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες ημέρες γίνονται πολλά γύρω μου, στενάχωρα τα περισσότερα δυστυχώς. Αλλά αυτό είναι κάτι σαν νόμος στην ζωή, δηλαδή τα στενάχωρα να πέφτουν μαζεμένα και να λες πότε θα σταματήσει το κακό...
Έτσι δεν είχα διάθεση για πολλές χαρούμενες περιγραφές συνταγών.
Σκάρωσα όμως κάτι χθες το βράδυ, για να ξορκίσω το κακό και για να υπάρχει κάτι νόστιμο στο κολατσιό σήμερα το πρωί....
Και τέλος, γιατί καθώς διάβασα σήμερα το πρωί το blog του φίλου Δημήτρη Τερζή του έδωσα μια υπόσχεση  :-))

Σίγουρα, αν ψάξετε στο διαδίκτυο θα βρείτε άπειρες εκδοχές, παραλλαγές, συνταγές για ένα banana Bread. Το δικό μου απλώς ήταν έμπνευση της στιγμής και με μια ιδιαιτερότητα. Οι μπανάνες αποτελούσαν την γέμισή του. Κάτι σαν τα γεμιστά τσουρέκια που σίγουρα έχετε οι περισσότεροι δοκιμάσει.

Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό και γευστικό. Τα ευχαριστήθηκαν όλοι. Μικροί, μεγάλοι και σήμερα οι λίγοι συνάδελφοι στο γραφείο (λιγοστεύουμε καθημερινά...κι' εδώ).

Επί το έργω λοιπόν, για να μην λέω πολλά.

Αρτοπαρασκευαστής, μια μέτρια κατσαρόλα αντικολλητική και δύο φόρμες μακρόστενες για κέϊκς, οι βασικοί μου συντελεστές.

Μέσα στον αρτοπαρασκευαστή στο πρόγραμμα για ζύμωμα (που στο δικό μου μηχάνημα κρατά 1 ώρα και 20 λεπτά).
Μπήκαν: 330 γραμμάρια νερό, 50 γραμμάρια λιωμένο βούτυρο, 30 γραμμάρια γάλα φρέσκο, 700 γραμμάρια αλεύρι λευκό για όλες τις χρήσεις, 1 μεγάλο δίκροκο αυγό, 1 κουταλάκι κοφτό αλάτι,
3 κουταλιές σούπας ζάχαρη κρυσταλλική, 1 κουταλάκι κοφτή βανίλια σκόνη, 1 φακελλάκι μαγιά και 1 κουταλιά γάλα σε σκόνη
Όλα τα υλικά ζυμώθηκαν με τον τρόπο του αρτοπαρασκευαστή.

Στο διάστημα που αυτός ζύμωνε, εγώ έφτιαξα την μαρμελάδα μπανάνας.
Μέσα στην μέτρια κατσαρόλα έκοψα σε φέτες 5 μεγάλες μπανάνες, έριξα τον χυμό από 2 μέτρια λεμόνια, 3/4 κούπας ζάχαρη και λίγες σταγόνες εσσάνς βανίλιας (προς το τέλος του βρασμού).
Τις άφησα να σιγοβράσουν για περίπου 20 λεπτά ανακατεύοντας συχνά-πυκνά μιας και η μπανάνα ως  φρούτο με άμυλο "κολλάει" εύκολα. Όταν ήσαν κοντά στην μορφή της μαρμελάδας έβγαλα την κατσαρόλα τελείως από την φωτιά.

Ο αρτοπαρασκευστής συνέχισε να ζυμώνει.

Πήρα στην συνέχεια τις δύο μακρόστενες φόρμες κέϊκ, τις έντυσα με το μαγικό λαδόχαρτο και τις άφησα στην άκρη. Περίμενα να τελειώσει το ζύμωμα και στο διάστημα αυτό έπλυνα τα σχετικά κατσαρολικά. Ενώ προθέρμανα ελαφρώς τον φούρνο μου για να είναι έτοιμος για την δεύτερη φάση...

Το ηχητικό σήμα του αρτοπαρασκευαστή ήρθε.
Πήρα την ζύμη μου, την χώρισα σε 4 ίσα μέρη (θέλει σ' αυτό το στάδιο λίγο λάδωμα στα χέρια, γιατί η ζύμη λόγω βουτύρου είναι κάπως κολλώδης) και το κάθε κομμάτι το έπλασα ως μακρόστενη φρατζολίτσα. Έβαλα τις δύο πρώτες μέσα στις φόρμες, τις άπλωσα με τα χέρια καλά για να πάνε σε όλο το μήκος της φόρμας και στην επιφάνειά τους έστρασα κομμάτια απο 3 σοκολάτες γάλακτος (που έπρεπε να τις διώξω απο το ψυγείο μου).
Από πάνω έβαλα κουταλιές μαρμελάδας μπανάνας σε όλην την επιφάνεια της κάθε φρανζόλας.
Στην συνέχεια πρόσθεσα και τις δύο υπόλοιπες φραντζόλες, μια σε κάθε φόρμα πάντα.
Πάτησα λίγο με τα δάχτυλα να ενωθούν.
Χάραξα ελαφρά τις επιφάνειες τους με μαχαίρι ενώ τις άλοιψα με λίγο γάλα.
Και τις ξέχασα για μιάμιση περίπου ώρα στον ζεστό φούρνο...για να ανέβουν και να φουσκώσουν όσο θα έπρεπε. Στην ουσία διπλασίασαν (και κάτι παρά πάνω) τον όγκο τους.

Η συνέχεια ήρθε κατά τις 8 το βράδυ πια, που έβαλα τον φούρνο μου να ψήσει στους 180 βαθμούς με αέρα για μισή ώρα περίπου.
Μοσχοβόλησε η κουζίνα μου.
Ο γιός μου καθόταν μπροστά στην πόρτα του φούρνου και περίμενε....
Το γεύτηκε όμως σήμερα το πρωί και μετά ξεκίνησε με χαρά για το σχολείο του, είναι άλλωστε και Παρασκευή.

Αφού ψήθηκαν τις άφησα για λίγο στην σχάρα του φούρνου και μετά τα σήκωσα με την βοήθεια του λαδόχαρτου από τις φόρμες και τις άφησα όλη νύχτα στην σχάρα του φούρνου...
Το αποτέλεσμα ήταν ένα γευστικό, γλυκό, βαρύ ψωμί με πολλά αρώματα.

Σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο.
Να θυμάστε πως, θέλουμε, δεν θέλουμε, πρέπει να είμαστε πάντα με το κεφάλι ψηλά. Να είμαστε αισιόδοξοι, για να μπορούμε να δίνουμε ανάσες πνοής και σε αυτούς που μας έχουν ανάγκη στις δικές τους δύσκολες στιγμές.
Γιατί οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται.
Πάντα έτσι πάλευα τα δύσκολά μου μέχρι τώρα και έτσι προσπαθώ και σήμερα που σας γράφω.
Καλό Σαββατοκύριακο, φίλε Δημήτρη.