Το κίτρινο χωριάτικο ψωμί μας

Πριν ένα χρόνο (καλά πως περνά έτσι ο καιρός δεν λέγεται...) η αγαπητή μας  Ζαμπία στις ιστορίες της Κουζίνας της  είχε ποστάρει τόσες όμορφες λεπτομέρειες για τον κουρκουμά.

Με έβαλε στα αίματα και αγόρασα (αλλά μου ήρθε και ένα βαζάκι πεσκέκι πολύ-πολύ πρόσφατα) οπότε στο Κυριακάτικο τραπέζι μας που συνήθως έχω πάντα φρέσκο ψωμί (μιας και φτιάχνω πλέον μόνον μια φορά την εβδομάδα) το φραντοζολάκι μας είχε γεύση και χρώμα κουρκουμά αλλά και επίγευση χωριάτικου ψωμιού!

Προσωπικά όλα τα υλικά τα βάζω στον αρτοπαρασκευαστή κάνω το ζύμωμα και μετά μεταφέρω τη ζύμη στο ταψί που θα την ψήσω και αυτό με τη σειρά του το βάζω να φουσκώνει σε ζεστό μέρος για κανένα δύοωρο. Μετά περνώ στην φάση του ψησίματος. Τούτη τη φορά έκανα ένα έτσι, κ'ι ένα το αφήσα να ζυμωθεί και να ψηθεί μέσα στο μηχάνημα, για να το δώσω στα πεθερικά.

Γευστικώς ήταν σχεδόν τα ίδια, οπότε φαντάζομαι ότι αν ακολουθήσετε και την παραδοσιακή μέθοδο του πλήρους ζυμώματος με τα χέρια τα πράγματα θα είναι εξίσου όμορφα ή και καλύτερα.

Υλικά που θα σας χρειαστούν για ένα μέτριο καρβελάκι 

Κίτρινου Χωριάτικου Ψωμιού

500 γραμμάρια αλεύρι για όλες τις χρήσεις,

200 γραμμάρια αλεύρι ολικής αλέσεως,

330 γραμμάρια νερό,

40 γραμμάρια ελαιόλαδο,

½ κουταλάκι αλάτι,

1 κουταλάκι κοφτό ζάχαρη,

1 κουταλάκι γεμάτο κουρκουμά,

και τέλος, 1 φακελάκι ξηρή μαγιά.

Με αυτήν την σειρά μπαίνουν τα υλικά στην μηχανή.
Αν ζυμώσετε στο χέρι ενώστε όλα τα στερεά υλικά (πλην της μαγιάς) σε μια λεκάνη ζυμώματος, στην συνέχεια ρίχτε το λάδι και το νερό και την μαγιά και αρχίστε το ζύμωμα. Εάν σας κολλά η ζύμη στα χέρια με λαδώστε τα ελαφρά και συνεχίστε.  Μόλις το ζυμαράκι σας γίνει ελαστικό, το μεταφέρετε στο ταψί που θα το ψήσετε (καλύτερο ν’ είναι αντικολλητικό και ελαφρώς λαδωμένο ή καλυμμένο με λαδόχαρτο.  Σκεπάστε το με καθαρή πετσέτα και μια κουβερτούλα (ας πούμε μια μικρή φλιζ) και βάλτε το στην άκρη για δύο ώρες.

Διαφορετικά προθερμάνετε ελαφρώς το φούρνο σας. Σβήστε τον και βάλτε εκεί το ταψάκι σας να περιμένει και να φουσκώσει μέχρι να έρθει η ώρα να το ψήσετε.

Πριν ξεκινήσετε το ψήσιμο μπορείτε να το ψεκάσετε με λίγο νεράκι και να το πασπαλίσετε με σουσάμι.

Καλή συνέχεια, καλή επιτυχία, καλό Εθνικό Εορταστικό 3ήμερο ...και με Yγεία το νέο μας Κούρεμα!

Βότανα, αφεψήματα & μαντσούνια μαγικά!

O χειμώνας είναι κατ’ εξοχή η περίοδος των αφεψημάτων!

Προσωπικά μου αρέσουν ιδιαίτερα και τα πίνω για να μου φτιάξουν τη διάθεση με το άρωμά τους κι όχι μόνον γιατί κάνει κρύο ή έχω ένα κρυολόγημα.

Ένα από τα πρόσφατα αγαπημένα μου είναι Μονάρδα, ή αλλιώς το αρωματικό βότανο (σε μορφή μικρού φυτού, όπως ο δυόσμος) Περγαμόντο. Την έχω 2-3 χρόνια στο μπαλκόνι του σπιτιού που κατοικώ τώρα, αλλά και παλαιότερα στο εξοχικό που διατηρούσαν οι γονείς μου.
Όχι, δεν μιλάμε για το δένδρο με τους όμορφους καρπούς, αλλά ένα φυτό με βαθύ πράσινο χρώμα, στα κάπως παχιά φυλλαράκια του, που όταν τα τρίψεις με τα ακροδάχτυλα βγάζουν έντονο το άρωμα του περγαμόντου.

Για όσους γνωρίζουν την γεύση του τσαγιού Ear Grey, θα καταλάβουν αμέσως αυτό το ιδιαίτερο άρωμα. Στο παρελθόν η Μονάρδα είχε χρήση στην θεραπεία με βότανα χάρη στις αντισηπτικές ιδιότητες για δερματικές μολύνσεις και πληγές με μικρό μέγεθος. Εκείνο όμως που εμένα μ’ έμαθε η γιαγιά μου είναι ότι κάνει καλό στο πονόλαιμο. Και τελικά είχε δίκιο όπως αποδείχτηκε πολύ πρόσφατα. Ότι δήλαδή το αφέψημά της το έπιναν για λοιμώξεις του λαιμού και του στόματος.
Μπορώ  από προσωπική πείρα να σας το επιβεβαιώσω.

Ο γιος μου είχε έναν βήχα κάπως έντονο και ξερό, έτσι μας γύρισε από τον παιδικό πριν μερικές μέρες... Δεν ήθελε με τίποτε να πιει σιρόπι, δεν είχε διάθεση για πολλά-πολλά γενικώς και το βιολί αυτό κράτησε δύο μέρες σχεδόν. 
Την δεύτερη μέρα της επιστροφής του το απογευματάκι αφού τον  ηρέμησα κάπως, του λέω: να σου φτιάξω ένα τσαγάκι ζεστό να το πιούμε μαζί κουταλάκι-κουταλάκι;
Αρνητικός όπως πάντα!
Εγώ θα φτιάξω για μένα και θα κάνω και για σένα, να μου κάνεις παρέα… (πιάνει καμιά φορά το κόλπο της μίμησης).

Για να μην σας τα πολυλογώ, έβαλα να βράσω ένα φλιτζανάκι νερό, μαζί με 5-6 φυλλαράκια και ανθάκια Μονάρδας, την οποία διατηρώ στο μπαλκόνι μου γιατί μου αρέσει το άρωμά της. Μέσα στο αφέψημα του έβαλα και μια κουταλιά μέλι από συγγενή παραγωγό και τον «πότισα» κουταλάκι-κουταλάκι φυσώντας πάντα για να μην καεί!

Μετά από 4 ώρες ο βήχας είχε εντελώς εξαφανιστεί!
Μου έκανε φοβερή εντύπωση το γεγονός, γι’ αυτό και σας το γράφω.
Έκατσα και έψαξα στο διαδίκτυο περισσότερες πληροφορίες που επιβεβαίωσαν τελικά αυτά που ήξερα από την γιαγιά μου, η οποία αγαπούσε πολύ τα βότανα.
Χάρη σ’ αυτήν της την «μανία» και σε μια λατρία που έχω προσωπικά στα αρώματα τους, σήμερα καλλιεργώ σε όλα τα μπαλκόνια μου: λουϊζα, δυόσμο, λεβάντα, βασιλικό, μονάρδα ή περγαμόντο, μαντζουράνα, μέντα, και δεντρολίβανο παρέα με άλλα φυτά.
Δώστε λοιπόν μια ευκαιρία στα αρωματικά βότανα, γιατί μπορεί να σας βγάλουν από δυσκολίες εκεί που δεν το περιμένετε, ενώ η χρήση τους μέσα στη μαγειρική και την ζαχαροπλαστική δίνει άλλη νότα με την ολόφρεσκια μυρωδιά τους!

Γευστικά, τραγανά και σοκολατένια!

Γαλατάκι με κακάο (γιατί αλλιώς δεν το πίνουμε) ή καφεδάκι με γάλα, δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την συνοδεία μπισκότων  ή γευστικών κουλουριών (τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό).

Οπότε όταν έχουμε χρόνο και διάθεση, όλο και κάτι καινούργιο σκαρώνουμε, για να μας βρίσκεται και για να γλυκαίνουμε και κανέναν συνάνθρωπό μας!

Πάντα βρίσκω εθελοντές για να τα γευτούν τα πονήματά μου, μην νομίζετε…

Δείτε λοιπόν την τελευταία μας δημιουργία.

Για την οποία και χρειάστηκαν κάποια απλά υλικά:

½ φλιτζάνι κουάκερ (αν δεν έχετε, μπορείτε να το αντικαταστήσετε με δημητριακά ολικής αλέσεως)

½  φλιτζάνι χοντρό-αλεσμένο φουντούκι,

½  φλιτζάνι μαύρη ζάχαρη,

½ φλιτζάνι ελαιόλαδο (μπορείτε να βάλετε και λιωμένο βούτυρο φυσικά, απλώς εγώ προτίμησα το λάδι)
1 μεγάλο αυγό,

2 φλιτζάνι αλεύρι που φουσκώνει μόνο του,

1/3 κουταλιού μπέϊκιν πάουντερ,

2 κουταλιές της σούπας κακάο,

3 κουταλιές σταγόνες σοκολάτας γάλακτος,
ελάχιστο αλάτι,
και τέλος,  2-3 σταγόνες υγρής βανίλιας.

Όλα τα πιο πάνω υλικά μπαίνουν σε μεγάλη λεκάνη και με τον αυγοδάρτη τα ανακατεύετε καλά μέχρι να ενωθούν και να μοιάζουν με πυχτό χυλό.

Ταψάκια του φούρνου, στρωμένα με χαρτί αντικολλητικό και με την βοήθεια κουταλιού μοιράζεται γεμάτες κουταλιές (με κάποια απόσταση μεταξύ τους).

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 10-12 λεπτά. 

Βγαίνουν ελαφρώς νωπά, αλλά στεγνώνουν πολύ γρήγορα, γι' αυτό μην τα παραψήσετε.

Του τυριού και του λεμονιού...

Μετά από ένα ωραίο γεύμα το επιδόρπιο καθώς και ο μυρωδάτος καφές είναι ότι χρειάζεται.

Αφήστε που μόνον έτσι ολοκληρώνεται η καλή σας εικόνα ως οικοδεσπότη ή οικοδέσποινας :-)

Σ' ένα πρόσφατο γεύμα επέλεξα λοιπόν να φτιάξω ένα επιδόρπιο λεμονάτο και επειδή είχε άκρως θετική ανταπόκριση και μεγάλη επιτυχία είπα να το μοιραστώ μαζί σας και να μην το κρατήσω μυστικό.

Τιραμισού με γεύση λεμονιού

Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά, χρειάζεστε:

1 κουτί τυρί Μασκαρπόνε

½ κουτιού τυρί Philadelphia (από την μεγάλη συσκευασία)

½ κούπα ζάχαρη άχνη,

χυμό και ξύσμα από ένα μεγάλο και φρέσκο λεμόνι,

1 φακελάκι ζελέ με άρωμα λεμόνι,

1/3  κουταλάκι βανίλια σκόνη,

και τέλος, ένα πακέτο μπισκότα σαβαγιάρ.

Σ’ ένα ζεστό ποτήρι νερό, διαλύετε καλά το ζελέ λεμονιού. Το αφήνετε λίγο να χλιάνει.

Στην συνέχεια σε βαθύ μπολ βάζετε όλα τα υλικά (εκτός από το ζελέ) και τα χτυπάτε  με το μίξερ.
Το χλιαρό ζελέ το ρίχνετε σταδιακά κατά την διάρκεια του χτυπήματος μέχρι να ενσωματωθούν όλα τα υλικά. Βάζετε το μπολ στο ψυγείο να σφίξει κάπως η κρέμα (για κανένα τέταρτο περίπου).

Λαμβάνετε ανά χείρας μακρόστενη φόρμα του κέϊκ (την πιο μεγάλη που διαθέτετε) και την στρώνετε με μεμβράνη φαγητού, έτσι ώστε να καλυφθεί καλά αφήνοντας και αρκετή απ’ έξω από τα τοιχώματα της (αυτά τα περισσεύματα θα τα χρειαστείτε αργότερα).

Σ’ ένα μπολ βάζετε ένα ποτηράκι κρασιού limonccello και 3 κουταλιές της σούπας γάλα εβαπορέ αδιάλυτο (ή φρέσκο γάλα) βρέχετε ελαφρώς τα σαβαγιάρ ένα-ένα. Στρώνετε σε όλο τον πάτο της φόρμας, από πάνω βάζετε κρέμα. Συνεχίζετε με δεύτερη στρώση σαβαγιάρ (πάντα τα βρέχετε λίγο) τελειώνετε με την κρέμα.

Με την ανάποδη ενός κουταλιού στρώνετε καλά το μείγμα, πιέστε ελαφρώς και τα σαβαγιάρ αν δείχνουν ν’ ανεβαίνουν προς την επιφάνεια. Γυρίστε τις άκρες της μεμβράνης προς τα μέσα και σκεπάστε.

Βάλτε την φόρμα στο ψυγείο για 5-6 ώρες, ίσως και περισσότερο (προσωπικά το έφτιαξα μεσημέρι και το σερβίρισα βραδάκι πια).

Με την βοήθεια της μεμβράνης αναποδογυρίστε το γλυκό σε μακρόστενη πιατέλα και στολίστε το με λίγο ξύσμα λεμονιού, συνοδεία του αγαπημένου σας καφέ.

Η φωτογραφία μάλλον το αδικεί, γιατί δεν προλάβαινα τις κουταλιές των παρευρισκομένων!
Καλή σας απόλαυση και φροντίστε να είστε παρέα με φίλους γιατί οι δύσκολοι καιροί το απαιτούν.

Ένα ακόμη παιχνίδι των 7

Δύο βραβεία…δύο φίλες bloggers  που (προσωπικά) προσπαθώ να διαβάζω συχνά.

Τι να πω;

Σας ευχαριστώ για την επιλογή σας.

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις πως έστω και μέσα από αυτόν τον «εικονικό» κόσμο του διαδικτύου υπάρχουν άτομα με τα οποία ταυτίζονται: οι ιδέες, οι σκέψεις, οι καθημερινές επιλογές σου...γιατί αυτή είναι τελικά η ζωή μας και όχι όλα τα υπόλοιπα που μας βομβαρδίζουν καθημερινά.

Ευχαριστώ σε, αγαπητή Κική.   Ευχαριστώ σε, αγαπητή Ελένη.

7 πράγματα, ως τυχαία επιλογή, που με χαρακτηρίζουν δεν είναι μάλλον εύκολο να επιλέξω και να το παραθέσω μέσα σε τούτο το blog, αλλά θα σας έλεγα ποια είναι η  σχέση μου με τα «λόγια» μέσα από 7 προσωπικές τάσεις.

Θα έλεγα πως είμαι άνθρωπος των πράξεων (και μάλιστα των άμεσων και ίσως ακραίων κάποιες φορές)  και λιγότερο των λόγων, με μια τάση να έχω εγώ πάντα τον τελευταίο λόγο σε θέματα που με θίγουν άμεσα.

Επίσης αγαπώ τα όμορφα και σοφά λόγια μέσα από τα καλογραμμένα βιβλία, μια αγάπη που κρατάει πολλά-πολλά χρόνια.

Χωρίς να μου αρέσουν ωστόσο καθόλου οι άνθρωποι που είναι όλο λόγια, υποσχέσεις  και ψευτοκολακείες!

Από την άλλη, μπορώ να σταθώ με τις ώρες για να ακούσω ανθρώπους μορφωμένους και εκπαιδευμένους, με το έμφυτο και ιδιαίτερο χάρισμα της επικοινωνίας να δονεί τον χώρο που αυτοί κινούνται.

Τα παιδικά λόγια του γιου μου, πολλές φορές με γεμίζουν χαρά, χαμόγελο και αισιοδοξία.

Άλλες πάλι, με κάνουν να «κολλάω» με την πλάτη μου στον τοίχο αναλογιζόμενη πως  ένα τετράχρονο συνδυάζει τέτοιες κουβέντες!

Είμαι άνθρωπος που μάλλον μετρά  πολύ τις κουβέντες και τα λόγια του τώρα πια.
Η ζωή και η πορεία μου μέσα σ’ αυτήν με διαμόρφωσαν έτσι, παρά το γεγονός ότι οι σπουδές μου είχαν σαν αντικείμενό τους την επικοινωνία και τον διαφημιστικό λόγο!

Πόσο μπορεί να σας φώτισα με αυτά που έγραψα δεν ξέρω, αλλά είναι σίγουρα αυτή η σχέση μου με τα λόγια.  Στο σημείο αυτό θα πρέπει να προσκαλέσω άλλους 15 bloggers να "παίξουν"  (αν κατάλαβα καλά τους όρους του παιχνιδιού). 

Ζητώ συγγνώμη εκ' των προτέρων που δεν θα το κάνω. 

Γιατί όλοι που ίσως θα μπορούσα να προσκαλέσω, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν ήδη συμμετάσχει, ενώ την ίδια στιγμή θεωρώ πως  θα ήταν καλύτερο να δώσω την ευκαιρία σε κάποιους που με διαβάζουν και δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να σχολιάσουν οτιδήποτε μέχρι τώρα, να πάρουν αυτήν την "σκυτάλη" και να γράψουν όσα εκείνοι θέλουν για τα δικά τους 7.

Κάντε το φίλοι αναγνώστες.

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όλους.

Και μια αλλαγή στην παρουσίασή μου, ήταν λιγάκι απαραίτητη, με την αλλαγή της εποχής.

Μυρωδάτος & Πολύχρωμος Μπακαλιάρος

Μια συνταγή που είχα γράψει πριν χρόνια στο HFL είναι αυτή με το μπακαλιάρο με κάπαρη και άνηθο.
Ήρθε λοιπόν ο καιρός να την ξαναβάλω σε τούτο το blog τώρα πια αλλά, με αλλαγές.
Και οι αλλαγές έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι δεν μπήκε τούτη την φορά σε κατσαρολό-τηγάνι, αλλά σε ταψάκι και στον φούρνο!
Και με διαφοροποιημένα κάπως τα υλικά του.

Διαλέχτε εσείς ότι σας διευκολύνει από πλευράς χρόνου και δοκιμάστε την, τόσο την παλιά όσο και την νέα εκδοχή του.

Για αυτήν την νέα εκδοχή θα χρειαστείτε:
2 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένες
2 μεγάλες πατάτες, ελαφρώς βρασμένες και κομμένες σε κύβους,
4 καρότα επίσης βρασμένα και κομμένα σε ροδέλες,
1 κουτί φρέσκα ντοματίνια, κομμένα στα δύο,
1 μεγάλο φιλέτο ξαλμυρισμένου μπακαλιάρου
1 μέτριο ματσάκι άνιθο ψιλοκομμένο
2 κουταλιές σούπας κάπαρη (ξεπλυμένη από την άλμη της)
1 σφινάκι λικέρ μαστίχας ή ούζο αρωματικό
λίγο αλάτι, πιπέρι, κάρυ,
καθώς και 2 κουταλιές σάλτσα από βύσσινα (εγώ είχα από την φίλη Στέλλα) ή μύρτιλλα, ή δαμάσκηνα,
και τέλος ελαιόλαδο και λίγο νεράκι.

Καθαρίζετε πατάτες και καρότα και τα βράζετε για κανένα 10λεπτο μέχρι να μαλακώσουν.

Στρώνετε στο ταψί σας το φιλέτο του μπακαλιάρου (υπάρχουν έτοιμα ξαλμυρισμένα τεμάχια στα ψυγεία με τα κατεψυγμένα προϊόντα. Αν ωστόσο δεν βρείτε αγοράστε παστό και αφήστε τον να ξαλμυρίσει χωρίς να τον κόψετε σε μερίδες αλλά αλλάζοντας πολλά νερά). Και στα πλαϊνά του μοιράζετε τα κομμένα καρότα, πατάτες και τα ντοματίνια. Πασπαλίζετε με τον ψιλοκομμένο άνιθο, το σκόρδο, αλάτι, πιπέρι, κάρυ και την κάπαρη, ενώ σκορπάτε εδώ κι' εκεί την σάλτσα από τα βύσσινα. Στην συνέχεια προσθέτετε το ούζο, το λάδι και το νεράκι ανακατεύετε λίγο τα υλικά και ψήνετε για 25 περίπου λεπτά με αέρα στους 180-190 βαθμούς μέχρι να χρυσίσουν οι πατάτες και να μελώσουν (όπως έλεγε η μάνα μου) τα καρότα.
Όρεξη να έχετε, ενώ θα πρέπει εδώ να σημειώσω πως τα πιο πάνω υλικά αφορούν 3 μερίδες φαγητού, οπότε προσαρμόστε τις ανάλογα με τα άτομα της οικογενείας σας.

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι και πιο καθαρό!
Για να δούμε τι θα γίνει με το θέμα των απορριμάτων γιατί η Αττική γενικότερα δεν περπατιέται με τίποτε!!! Και ο ποδαρόδρομος με τούτες τις απεργίες δεν είναι τελικά ωφέλιμος για την Υγεία!

Muffins ή γλυφιτζούρια!

Muffins με υλικά που λίγο έως πολύ μας βρίσκονται, μπορεί να καλύψουν τις κρίσεις υπογλυκαιμίας (εμείς στην οικογένεια είμαστε μόνιμα σε τέτοια κρίση) ή μιας ξαφνικής επίσκεψης φίλων για κουβέντα και καφεδάκι, ή να τα προσφέρετε εσείς σε επίσκεψη σε φίλους.

Τούτα τα γευστικά muffins της φωτογραφίας, βγήκαν με τα ακόλουθα υλικά:

3/4  από ένα κουτάκι μαργαρίνη με άρωμα βουτύρου,  
3/4  φλιτζανιού ζάχαρη καστανή,

3 μικρά αυγά, 
1/2  φλιτζάνι κρέμα γάλακτος με χαμηλά λιπαρά, 
¼ φλιτζανιού φρέσκο γάλα.  1 και 1/2  κουταλάκι  ξύσμα λεμονιού, 
χυμό από ένα λεμόνι, 
3 κουταλιές της σούπας καρύδα,
2 κουταλιές σούπας κακάο
και τέλος  2, 5 φλιτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις ανακατεμένο με  1 κουταλάκι γλυκού μπέικιν πάουντερ και 1/2 κουταλάκι (κοφτό) γλυκού αλάτι.

Σε μπολ μπήκαν στην αρχή η ζάχαρη με τ’ αυγά και το λιωμένο βούτυρο. Τα χτύπησα με τον αυγοδάρτη ώστε να ενωθούν καλά.  Στην συνέχεια πρόσθεσα την κρέμα γάλακτος, το γάλα, το ξύσμα, την καρύδα. Ανακάτεψα και πάλι με τον αυγοδάρτη. Μετά μπήκε και ο χυμός λεμονιού και σταδιακά πρόσθεσα το αλεύρι με τα υπόλοιπα υλικά.

Ο χυλός μπήκε στις θήκες των muffins που ήταν στρωμένες με χαρτάκια και προωθήθηκε στον προθερμασμένο φούρνο για 25 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς.

Έτοιμα.

Τα άφησα να κρυώσουν ελαφρώς και στολίστηκαν με αρωματικό γλάσσο λεμονιού.

¾ κούπας ζάχαρη άχνη ανακατεμένη μ’ ένα φακελάκι βανίλιας με άρωμα λεμονιού και μια κουταλιά χυμό λεμονιού.

Όπως είπε ο μικρός άντρας της παρέας: μαμά μοιάζουν με φλιτζούρια! (με γλυφιτζούρια για όποιον δεν μας κατάλαβε) καθώς θεώρησε ότι μπορεί να γλύφει το γλάσσο με άνεση
 ;-))

Τα βρήκαμε... μπαστούνια.

Τέτοια εποχή λίγο έως πολύ, όλοι οι οικιακοί μάγειρες έκαναν τα προσωπικά τους θαύματα με μούστο και πετιμέζι. Και εμείς δεν θα μπορούσαμε να μην τους ακολουθήσουμε :-)

Φτιάξαμε τα δικά μας κουλουράκια, μόνον που τα κάναμε μπαστουνάκια για περισσότερη ευκολία και με κάποιες παραλλαγές.

Χρειάστηκαν:

1 φλιτζάνι πετιμέζι,

1 φλιτζάνι ελαιόλαδο,

1 φλιτζάνι μαρμελάδα πορτοκάλι (με αρκετά κομματάκια φλούδας μέσα)

1 φλιτζάνι χυμός πορτοκαλιού,

1 κουταλάκι σκόνη κανέλλα,

½ κουταλάκι σκόνη γαρύφαλλο,

½ κουταλάκι σκόνη μοσχοκάρυδο,

1 κουταλάκι μπεϊκιν πάουντερ,

2 κουταλάκι σόδα μαγειρική,

½ φλιτζανιού καβουρδισμένο σουσάμι

και τέλος, αλεύρι για όλες τις χρήσεις περίπου 700 γραμμάρια μιας και τα υγρά ήταν αυτά που μας οδήγησαν στην ζύμη που θέλαμε.

Τα υλικά μπήκαν όλα μέσα σε βαθιά λεκάνη με την σειρά που γράφτηκαν πιο πάνω και σε δύο φάσεις. Πρώτα, όλα τα υγρά μαζί με τα μπαχαρικά και την μαρμελάδα. Ανακατεύτηκαν καλά με τον αυγοδάρτη και στάθηκαν για ένα τέταρτο της ώρας για να ενωθούν τα αρώματα.

Στην δεύτερη φάση, μπήκαν το μπεϊκιν και η σόδα που άρχισε φυσικά να αφρίζει. Σταδιακά  προστέθηκαν το αλεύρι και το σουσάμι, ανακατεύτηκαν με τον αυγοδάρτη στην αρχή και μετά με το χέρι, μέχρι να πάρω μια ωραία εύπλαστη ζύμη. Στην φάση αυτή χρειάστηκα λίγο λαδάκι ακόμη για να ξεκολλά πιο εύκολα η ζύμη από τα χέρια.

Άφησα την ζύμη να ξεκουραστεί για μισή ώρα και μετά έπλασσα μπαστούνια τα οποία έκοψα με μαχαίρι πάνω σε επιφάνεια κοπής, κάθετα και σε μπαστουνάκια φάρδους 2 εκατοστών. Πιο εύκολη διαδικασία σαφώς από το πλάσιμο σε κουλουράκια (ήταν καθαρά θέμα χρόνου).

Ταψιά φούρνου έτοιμα και στρωμένα με αντικολλητικό χαρτί, τα υποδέχτηκαν και ψήθηκαν σε προθερμασμένο φούρνο με αέρα, στους 180 βαθμούς, για περίπου 20 λεπτά.
Η διαδικασία αυτή έχει να κάνει πάντα με το φούρνο μας.

Μοσχομυριστά.
Ελαφρώς νωπά (γιατί το λάδι βοηθά πολύ σ’ αυτό) και πολύ γευστικά, χάρη στο καβουρδισμένο σουσάμι και το πορτοκάλι.

Τα 3 ταψιά έγιναν ανάρπαστα και σύντομα πάμε για νέα δόση.
Καλή Εβδομάδα σε όλους μας...αν και φαίνεται ήδη πολύ δύσκολη και χειμωνιάτικη!

Pesto ...κι' έγινε!

Το τελευταίο 3μηνο προσπαθώ μέσα από μια πιο ελεγχόμενη διατροφή, να μην καταναλώνω πολλές τροφές με άμυλο όπως ζυμαρικά, πατάτες, ψωμί κ.λ.π. Kι' ενώ αυτά τα ελέγχω (!) για τα γλυκά προσπαθώ με νύχια και με δόντια που λένε ... για όσο το δυνατόν πιο μικρές ποσότητες, αλλά πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χοϋι!

Γιορτάζοντας όμως προχθές μια προσωπική μάχη, έχοντας χάσει τα πρώτα 8 κιλά του στόχου μου, είπα να με επιβραβεύσω τρώγοντας μια μακαρονάδα!

Αγαπώ ιδιαίτερα τα φρέσκα μυρωδικά και καθώς τα χειμερινά βασιλικά του μπαλκονιού μου τα πήγαν καλά και φέτος, τα μακαρόνια με pesto βασιλικού ήταν το «δώρο» προς τον εαυτό μου.

Μακαρονάκια σπιτικά (φτιαγμένα από μια παλιά νοικοκυρά) με τα δικά της αυγά και αλεύρι, έβρασαν για 7-8 λεπτά (δεν θέλουν περισσότερο) σε αλατισμένο νερό με λίγες σταγόνες λαδιού. Σουρώθηκαν και μετά μπήκαν στην κατσαρόλα ζεστά όπως ήταν να κάνουν παρέα στην σάλτσα pesto που έφτιαξα
με:
1 σκελίδα σκόρδο (αν δεν έχετε φρέσκο, σκόνη σκόρδου μπορεί να βοηθήσει) δεν ήθελα πιο πολύ,
4 κλαράκια βασιλικού (καλά πλυμένο) μα μόνον τα φρέσκα φύλλα του,
30 γραμμάρια καρπό κουκουνάρι,
6-7 αμύγδαλα ανάλατα με το φλούδι τους και τέλος,
2 κουταλιές σούπας φρέσκο ελαιόλαδο.

Το σωστό είναι να φτιάξει κανείς το pesto κοπανώντας αλύπητα μέσα στο γουδί, αλλά ζητώ συγγνώμη, το multi έκανε καλά εδώ την δουλειά του. Την ωραία αυτή μυρωδάτη σάλτσα την έριξα μέσα στην ζεστή κατσαρόλα και μετά έριξα τα βρασμένα μακαρόνια. Ανακάτεψα καλά μ’ ένα κουτάλι και σερβίρισα με μια καλή ποσότητα τριμμένης παρμεζάνας ανακατεμένης με ελληνική μυζήθρα.

Εξαιρετικό φαγητό.

Απολαυστικό και γρήγορο.

Με άρωμα που σε κάνει να θέλεις και δεύτερο πιάτο, αλλά δείχνεις εγκράτεια!!

Καλό Σαββατοκύριακο σας εύχομαι και οπλιστείτε με δύναμη.
Ας προσπαθήσουμε να είμαστε "μονιασμένοι" σαν λαός στα δύσκολα. Είναι ίσως η μόνη δύναμη που έχουμε σίγουρα στα χέρια μας.

Πίτα γρήγορη και νόστιμη, ενάντια στην "εκμετάλλευση"

Η πιο γρήγορη πίτα που έχω φτιάξει ποτέ!

Μετά από μια άκρως κουραστική για τα νεύρα, μέρα.
Με πολλά σκαμπανεβάσματα που δεν ξέρουμε που θα μας οδηγήσουν στο άμεσο επαγγελματικό μέλλον, είπαμε να πάμε απογευματινή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας οικογενειακώς. Ωραία περάσαμε (παρά το χάλι στο οποίο έχει περιπέσει το εμπορικό κέντρο της πόλης μου - μιας και εκεί εγώ έχω μεγαλώσει), χαζέψαμε, συζητήσαμε, είδαμε βιτρίνες από τις οποίες δεν θα αγοράσουμε τίποτε, πήραμε κάτι λίγα μπαχαρικά που χρειαζόμουν και μετά πεινάσαμε....

Τι πιο απλό απ' ένα σουβλάκι, παραδοσιακά στο Μοναστηράκι.

Όμως δεν στάθηκε δυνατό να το φάμε, γιατί λυπάμαι αλλά δεν αντέχω αυτήν την "λίγδα" που περιβάλλει τα τραπεζο-καθίσματα στο γνωστό πεζόδρομο και στάθηκε αφορμή να διαφωνήσω με τον "πασά" και "κύρη" μου!
Συγγνώμη, να τους δώσω τα ευρουλάκια μου αλλά να μην αισθάνομαι τόσο μα τόσα ρυπαρά τα πεζοδρόμια που εκμεταλλεύονται κάθε τους άκρη και ταυτόχρονα να κάθομαι με την μισή πλευρά μου όρθια για να περνούν οι διερχόμενοι από τα σταυροδρόμια, ενώ οι σερβιτόροι είναι σαν να μου κάνουν χάρη που θα με "υποστούν".
Λυπάμαι, δεν θα μπορέσω...

Έτσι, φτάνοντας στο σπίτι και για να παρηγορήσω την πείνα των ενηλίκων έκανα την πιο γρήγορη πίτα της μαγειρικής μου
καριέρας  :-))

Υλικά για μια πίτα express:
1 μεγάλο φύλλο νωπής σφολιάτας,
200 γραμμάρια τριμμένο ρεγκάτο,
200 γραμμάρια τριμμένη γκούτα,
1 γιαούρτι ελαφρύ,
2 μέτρια αυγά,
1 κοφτό κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο,
200 γραμμάρια μανιτάρια κομμένα σε φέτες (από κονσέρβα)
1 μεγάλη ντομάτα κομμένη σε φέτες χωρίς τους σπόρους
και φρεσκο-μαζεμένη ρίγανη.

'Έκοψα ένα φύλλο λαδόχαρτο πάνω στο οποίο άνοιξα την σφολιάτα με το χεράκι για να στρώσει ομοιόμορφα. Μετέφερα το λαδόχαρτο με την σφολιάτα σε κατάλληλο ταψί.
Ο φούρνος προθερμαινόταν στους 100 βαθμούς, κατά το διάστημα της προετοιμασίας.
Σε βαθύ μπολ έβαλα τα τυριά που είχα τρίψει, για άλλη δουλειά, αλλά λόγω χρόνου χρησιμοποιήθηκαν άμεσα. Έσπασα τα αυγά, έριξα το γιαούρτι και το μοσχοκάρυδο ανακάτεψα καλά μ' ένα κουτάλι.
Έστρωσα το μείγμα πάνω στο φύλλο σφολιάτας και από πάνω μοίρασα τα μανιτάρια που είχα προηγουμένως ξεπλύνει από το νερό της κονσέρβας. Έστρωσα και τις φέτες ντομάτας και πασπάλισα με ρίγανη. Γύρισα τις γωνίες της σφολιάτας προς τα μέσα σαν φάκελο και έψησα για 35 λεπτά στους 190 βαθμούς. Μέσα σε 3/4 της ώρας από την είσοδό μας στο σπίτι, είχαμε έτοιμο κάτι να φάμε και το σημαντικότερο καθαρό και χωρίς διαβάτες πάνω από το κεφάλι μου, να μετράνε τις μπουκιές μου.

Ήμαρτον πια!
Μπορεί να "διαβάζομαι" γκρινιάρα, αλλά τώρα πια δεν ανέχομαι να με εκμεταλλεύονται καθόλου όλα τα μαγαζιά γρήγορης εστίασης (κυρίως), γιατί πάντα μπροστά από το καλό, υπάρχει το καλύτερο!
Πόσο μάλλον από το μέτριο ή το παντελώς (για την δική μου αισθητική και γεύση τουλάχιστον) άσχημο...

Μπανανό-σοκολατό-μπουκιές

Καλά αυτή δεν είναι λέξη, είναι γλωσσοδέτης σαν το: Τζίτζιρας ο Μίντζιρας ...ο Τζιτζιμιντζιχόντζιρας!
Πάντως η γεύση έκανε το θαύμα της κι' εγώ αξιοποίησα κάτι ώριμες μπανάνες που δεν μου πήγε η καρδιά να τις πετάξω!
Δεν φταίω εγώ,το Χρέος μας φταίει που μ' έχει κάνει τσιγκούνα :-))
Σε καμιά 40αρια χρόνια, αν θα ζω και η πατρίδα μας παρέα, θα το ξεπεράσω μάλλον και τούτο το κουσούρι!
 
Μπήκαν το λοιπόν σε μια κατσαρόλα (οι μπανάνες) τις έλιωσα με το πιρούνι και τους έριξα τον χυμό από μισό λεμόνι και 4 κουταλιές μαύρη ζάχαρη.  Τις έβρασα για 20 λεπτά και μετά άφησα το μείγμα να κρυώσει.

Κατόπιν τις ανακάτεψα με αρκετή ποσότητα αλεσμένο μπισκότο (εγώ έβαλα σοκολάτας, αλλά ότι έχετε κάνει εξίσου καλά) περίπου 2,5 κούπες.
2 πλάκες σοκολάτα κουβερτούρα κομματιάστηκαν και έλιωσαν μέσα σ' ένα κουτάκι κρέμα γάλακτος (πλήρη λιπαρά) που ζεστάθηκε χωρίς να βράσει. Μέσα στο ίδιο μείγμα μπήκαν και 2 κουταλιές βούτυρο. Ανακάτεψα όλα τα πιο πάνω καλά με μια πλαστική σπάτουλα και στο τέλος πρόσθεσα 1 και 1/2 κουταλάκι κανέλα σκόνη.
Το μείγμα σκεπάστηκε με μεμβράνη και μπήκε στο ψυγείο όπου και το "ξέχασα" για 6 ώρες.

Μετά από αυτές τις 6 ώρες πήρα ένα ταψί κουζίνας (που χωρούσε στο ψυγείο μου) το σκέπασα με λαδόχαρτο και με την βοήθεια κουταλιού μοίρασα μπουκιές από το παγωμένο μείγμα μπανάνας-σοκολάτας κ.λ.π.
Τις κουταλιές τις πασπάλισα με μπόλικο κακάο και τις άφησα να παγώσουν για άλλες 6 ώρες.
Τις ρολλάρισα και πάλι πάνω σε κακάο και ήταν έτοιμες.
Δεν έγιναν συμπαγείς όπως τα τρουφάκια προηγούμενου post, αλλά ήταν ελαφρώς νωπές και θύμιζαν στην υφή μαλακό λουκούμι!

Λευκή Μαρμελάδα

Λευκή Μαρμελάδα...γιατί απλά, κανένα από τα υλικά που μπήκαν στην κατσαρόλα μας τούτη τη φορά δεν είχε χρώμα έντονο: κόκκινο, πορτοκαλί, φούξια, ροδί ή κάτι άλλο παρόμοιο.

Υλικά:
8 αχλάδια καθαρισμένα και κομμένα σε μικρά κομμάτια,
2 μήλα φρέσκα και μυρωδάτα, το ένα ξινόμηλο και το άλλο JonaGold αν δεν κάνω λάθος το όνομα (αυτά με την υπόξινη γεύση και χρώμα κιτρινό-κόκκινο) επίσης καθαρισμένα και τριμμένα στον τρίφτη.
1 λεμόνι πλυμένο για το ξύσμα του καθώς και τον χυμό του,
1 κουταλάκι κοφτό κρυσταλλική βανίλια,
1 μεγάλη κούπα άσπρη ζάχαρη.

Όλα "μπλουμ" μέσα στην κατσαρόλα να βράσουν και να μοσχοβολήσουν μέχρι να γίνουν ωραία και κάπως "μπεζ" στο χρώμα "πούλπα" που θα κρατά λίγο την υφή του ολόκληρου φρούτου. Από καιρό σε καιρό ανακάτεμα με μια ξύλινη κουτάλα και η κατσαρόλα να είναι αντικολλητική αν γίνεται.

Προκύπτει μια πολύ αρωματική μαρμελάδα.
Ενδιαφέρουσα για συνοδεία σε βουτυρωμένο ψωμί ή φρυγανιά αλλά και σαν σάλτσα σ' ένα ωραίο κρεμώδες και λευκό τυρί (όλα λευκά είπαμε...) αλλά και για χρήση σε μια ωραία τάρτα.

Αρωματικά Κεφτεδάκια Δυόσμου

Με τα αρωματικά και τα μπαχαρικά έχω μια ιδιαίτερη σχέση και φαντάζομαι πως όλοι όσοι ασχολούνται με την κουζίνα, την ίδια σχέση μάλλον έχουν.
Αλλά μου έχει τύχει να φάω φαγητό σε εστιατόριο ή σε σπίτι που να είναι παντελώς άνοστο μιας και η έλλειψη αυτών των συστατικών το οδήγησαν  στο άχαρο αποτέλεσμα.
Θυμάμαι γειτόνισσα στο πατρικό μου, παλιά νοικοκυρά, να λέει στην μάνα μου: μα πως είναι δυνατόν να έχουν όλα τα φαγητά σου άλλο άρωμα!
Η γυναίκα αυτή δεν είχε "καμμία σχέση" με τα μπαχάρια! Ότι και να της έλεγε η έρμη η μάνα μου, όλο "Ναι" έλεγε...αλλά ποτέ δεν χρησιμοποιούσε αυτό που έπρεπε!
Έτσι, κάθε φαγητό που μαγειρεύω, κάθε γλυκό που φτιάχνω πρώτα το σκέφτομαι σε συνδυασμό με τα αρώματά του και μετά προχωρώ στη πρακτική εφαρμογή :-))

Κεφτεδάκια όλοι έχετε φτιάξει και όλοι έχετε μαγειρέψει...αλλά σαν της γιαγιάς ή της μάνας σας σπάνια βρίσκετε.
Κι' εγώ χθες αυτές τις δύο είχα στο μυαλό μου (όχι ότι δεν τις έχω και συνέχεια δηλαδή..) και όταν είπα να φτιάξω το φαγητό της επόμενης μέρας θυμήθηκα την μυρωδάτη σάλτσα δυόσμου-ντομάτας που σκάρωναν το καλοκαίρι για να συνοδέψουν μεγάλους τηγανιτούς κεφτέδες
Για μένα όχι όμως τούτη την φορά στο τηγάνι.
Στον φούρνο για πιο υγεινό φαγητό και με λιγότερο μπελά.

Οπλιστείτε λοιπόν με: κιμά, κρεμμύδια, ντομάτες, ψωμάκι ή παξιμάδι, μπαχαρικά, ελαιόλαδο και μπόλικο δυόσμο και πάμε...

1/2 κιλό κιμά (μοσχαρίσιο ή ανάμεικτο)
2 μεγαλούτσικα κρεμμύδια ψιλοκομμένα,
3 μέτριες ντομάτες σφιχτές και ώριμες ψιλοκομμένες με το μαχαίρι (χωρίς πολύ φλούδα και σπόρους)
2 μικρές σκελίδες σκόρδο λιωμένες,
1 μεγάλη φέτα ψωμί (της αρεσκείας σας - εγώ έβαλα δικό μου ζυμωτό) ή 2 μέτρια παξιμάδια βρεγμένα και στημένα,
1 αυγό,
1/2 κουταλάκι πάπρικα,
1/4  κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο,
1 ξύλο κανέλλας
1/4 κουταλάκι ζάχαρη,
1/2 φλιτζάνι χυμό ντομάτας,
λίγο αρωματισμένο ξύδι (κάνει πιο αφράτους τους κεφτέδες)
αλάτι, πιπέρι (κατά τα γούστα σας αλλά μην το παρακάνετε)
2 κουταλιές της σούπας δυόσμο ξερό

Μέσα σε βαθύ μπολ βάζετε τον κιμά, το μουλιασμένο (και στραγγισμένο) ψωμί ή παξιμάδι, το αυγό, την μισή ποσότητα του κρεμμυδιού λιωμένη όμως στο multi με ελάχιστο λάδι ή αρωματισμένο ξύδι, το λιωμένο σκόρδο, λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, την πάπρικα και το ένα κουταλάκι δυόσμο. Ζυμώνετε καλά για αρκετή ώρα με τα χέρια ώστε να ενωθούν τα υλικά. Και τα αφήνετε στο ψυγείο για μια ώρα τουλάχιστον να ενωθούν τα αρώματα.

Μέσα σε μια κατσαρόλα βάζετε ελαιόλαδο και ρίχνετε την υπόλοιπη ποσότητα του κρεμμυδιού ψιλοκομμένο, χωρίς να το έχετε λιώσει στο multi, να σοταριστεί.  Στην συνέχεια ρίχνετε τις ψιλοκομμένες ντομάτες, το ξύλο της κανέλλας, το τριμμένο μοσχοκάρυδο, λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, την ζάχαρη, τη δεύτερη κουταλιά δυόσμου και τον χυμό της ντομάτας. Αφήνετε το μείγμα της σάλτσας να βράσει 6-7 λεπτά.

Σε πυρέξ ή άλλο σκεύος που μπαίνει στον φούρνο, βάζετε τα κεφτεδάκια πλασμένα σε μέγεθος μεγάλου καρυδιού, κόβετε και 2-3 πατάτες σε μικρούς κύβους. Ραντίζετε με λίγο ελαιόλαδο και στην συνέχεια τα περιχύνετε με την σάλτσα. Ψήνετε για 40 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς με αέρα και από καιρό σε καιρό γυρίζετε με την βοήθεια ενός κουταλιού τα κεφτεδάκια σας. Ίσως χρειαστεί λίγο νεράκι (μπορεί και όχι) στο ενδιάμεσο του ψησίματος, αν δείτε ότι οι πατάτες "κρατάνε" ακόμη.  Κλείνετε τον φούρνο αφήνετε να σταθεί και μετά από 20 λεπτά είναι έτοιμο προς κατανάλωση.
Η μυρωδιά του νομίζω πως θα δικαιώσει την επιλογή σας, να το φτιάξετε.
Καλή απόλαυση.

Επετειακά Τρουφάκια

Ο χειμώνας δεν μας ήρθε ακόμη αλλά οι σοκολατένιες γεύσεις που συνήθως τον συνοδεύουν, είναι εδώ!  Είχαμε και μια επέτειο να γιορτάσουμε, οπότε οι σοκολατένιες τρούφες παρέα με ένα ωραίο γλυκό κρασάκι ήταν ότι έπρεπε να γιορτάσουμε κι' εμείς μέσα στην τόσο στενάχωρη ατμόσφαιρα που επικρατεί γύρω μας, και να γλυκαθούμε κάπως.

Την αφορμή για την συνταγή την πήρα από την καλή φίλη Ζαμπία, του Kitchen Stori.es.
"Μαστόρισα" του είδους και η οποία είχε  την καλοσύνη να μας τρατάρει κιόλας πριν λίγο καιρό, αλλά δεν πρόλαβα που λένε να τις δω..."φύγανε" ως δια μαγείας από τους άντρες της οικογένειας, οπότε κάτι έπρεπε να κάνω κι΄ εγώ!

Ανασκουμπώθηκα λοιπόν, μάζεψα τα υλικά μου και επί το έργον.
Το αποτέλεσμα πολύ γευστικό και το μικρό τους μέγεθος σε κάνει να μην σταματάς εύκολα.
Αυτό είναι μια μικρή παγίδα οπότε θα σας έλεγα με προσοχή και με μέτρο!

Υλικά:
300 γραμμάρια σκούρα σοκολάτα, κομμένη σε μικρά κομματάκια.
100 γραμμάρια σοκολάτα γάλακτος  (είχα και λίγη άσπρη και την έβαλα κι' αυτή) επίσης σε μικρά κομμάτια,
1 μικρό κουτί κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά,
100 γραμμάρια μπισκότα OREO αλεσμένα στο multi,
2 κουταλιές βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου,
2 κουταλιές μέλι θυμαρίσιο (ή ότι σας βρίσκεται),
1/4 κοφτό κουταλάκι τζίντζερ σκόνη,
1/4 κοφτό κουταλάκι μείγμα μπαχαρικών Σμυρνιό,
1/4 κουταλάκι αλάτι,
2 κουταλιές αλεσμένο αμύγδαλο,
4-5 κουταλιές κακάο σκόνη.

Σε κατσαρολάκι βάζετε την κρέμα γάλακτος μαζί με το μέλι να ζεσταθούν καλά. Σε βαθύ μπολ (κατά προτίμηση μεταλλικό) που έχετε κόψει όλες τις σοκολάτες σε μικρά κομματάκια. Ρίχνετε μέσα την ζεστή σοκολάτα και ανακατεύετε με ξύλινη κουτάλα μέχρι να λιώσει ενώ σχεδόν ταυτόχρονα ρίχνετε και το βούτυρο. Ανακατεύετε καλά και αμέσως μετά ρίχνετε μέσα στο μείγμα σοκολάτας-κρέμας- βουτύρου, το αλεσμένο μπισκότο, τα μπαχαρικά, το αλάτι και το αμύγδαλο. Ανακατεύετε καλά ώστε τα υλικά σας να ενωθούν πλήρως.  Τα αφήνετε να κρυώσουν τελείως και τοποθετείτε το μπολ στο ψυγείο, σκεπασμένο με μεμβράνη.

Μετά από 4-5 ώρες, ίσως και κάτι παραπάνω για μένα, αφού το μείγμα το έφτιαξα το πρωϊ, και το πλάσιμο το έκανα απόγευμα, στρώνετε ένα ταψί με λαδόχαρτο και με την βοήθεια μικρού κουταλιού παίρνετε ποσότητα από το σοκολατένιο μείγμα και κάνετε μικρά μπαλάκια, θα είναι ελαφρώς "ανώμαλα" στο σχήμα, αλλά μην σας στεναχωρεί αυτό καθόλου, διορθώνεται λίγο αργότερα στην επόμενη φάση.

Βάζετε το κακάο σε σουρωτηράκι ή κουτάκι αχνορίχτη και πασπαλίζετε επαρκώς τα τρουφάκια. Ξανά-βάζετε τα τρουφάκια στο ψυγείο για καμμια ώρα και μετά όπως είναι πάνω στο λαδόχαρτο προσθέτετε λίγη ακόμη σκόνη κακάο και τα ρολλάρετε μέσα  για να στρογγυλέψουν.
Τα βάζετε σε γυάλινο ή πλαστικό αεροστεγές σκεύος και είστε πια έτοιμοι να τα απολαύσετε.
Λίγα-λίγα σας παρακαλώ πολύ.

Ω! Τι χρώμα μάμα....

 Ω! Τι χρώμα μαμά.
Τι είναι αυτό;
Ερώτηση που είχε ως απάντηση: Κράνα Λικέρ.
Με κράνα που έκαναν ένα μακρινό ταξίδι τον Αύγουστο!

Από την όμορφη παραδοσιακή αγορά της Ξάνθης, ήρθαν σ’ ένα σπιτικό της Αθήνας που πρώτη φορά δε, είχε σκοπό να τα φτιάξει λικέρ.

Ε, ακριβώς επειδή ήταν πρώτη φορά για μένα, αξίζει τον κόπο να σας πω τι έκανα, έχοντας βέβαια πάρει καλές συμβουλές από την φίλη Στέλλα, αλλά εγώ έκανα και πάλι τα δικά μου…

Πλύθηκαν καλά τα κράνα (μισό κιλό περίπου γιατί για πρώτο πείραμα είπα να μην βάλω όλα όσα έφερα) σουρώθηκαν και μετά μπήκαν μέσα σε καθαρή γυάλα παρέα με μισό φλιτζάνι ζάχαρη στο οποίο είχα ανακατέψει και μισή κοφτή κουταλιά του γλυκού βανίλια κρυσταλλική (μιας και δεν είχα αρωματισμένη βανίλια με λοβό). 

Ένα σφυνάκι τσίπουρο, προστέθηκε απλώς για να έχουμε κάτι υγρό στο πρώτο στάδιο. Η γυάλα τοποθετήθηκε στον ήλιο και κάθε μέρα γινόταν ένα καλό ανακάτεμα για να λιώσει η ζάχαρη για την πρώτη εβδομάδα.

Την δεύτερη εβδομάδα προστέθηκε μέσα στην γυάλα ένα μείγμα από ελαφρού «αφέψηματος»: κανέλας, αστεροειδούς γλυκάνισου, 2 ποτηριών τσίπουρου και  ¼  φλιτζανιού μαυροδάφνης, που είχαν βράσει μαζί για 5-6 λεπτά περίπου, ώσπου τα μυρωδικά να αποδώσουν το άρωμά τους.

Το αφέψημα κρύωσε και μετά το πρόσθεσα μέσα στην γυάλα, όπου και παρέμεινε για  20 ημέρες πάλι στον ήλιο, για να «ψηθεί» μαζί με τα κράνα.

Εδώ φυσικά ο κίνδυνος ήταν μεγάλος. Να μην έχω την «αυθεντική γεύση» του κράνου, όπως μου είπε η Στέλλα, γιατί από μόνο του είναι άκρως ιδιαίτερο και τα υπόλοιπα αρώματα θα κάλυπταν την γεύση.

Δεν ξέρω.

Πάντως το αποτέλεσμα, αλλά και το χρώμα, προσωπικά μου άρεσαν. Διακρίνονται τα αρώματα και η ελαφρά στυφάδα που πρέπει να δώσουν τα κράνα στην γεύση.

Όταν πέρασε το 25 ήμερο της γενικής διαδικασίας, το λικέρ σουρώθηκε δύο φορές με την βοήθεια χωνιού και μέσα από χάρτινο φίλτρο του καφέ και μπήκε στην καράφα του.

Πως σας φαίνεται;

Τα επόμενα κράνα, γιατί τα έχω βάλει στην κατάψυξη, ίσως τα κάνω  λικέρ με τον πιο κλασσικό τρόπο, αλλιώς θα γίνουν ίσως κάποια σάλτσα ή μαρμελάδα.

Αφιερωμένη στην φίλη Χαραυγή, μιας και μας τα ζήτησε.
Και με ευχαριστίες πολλές στην φωτογράφο τους, που ήταν αποδέκτης ενός ακόμη πακέτου με κράνα και που περιμένουμε με αγωνία την δική της δημιουργία. Ζ....με ακούς!

Τα "7" θανάσιμα Αμαρτήματά μου...

Δύσκολα μου βάζετε…

Αλλά είπα να κάνω ότι καλύτερο, μιας και έδωσα υπόσχεση στην φίλη Vita, να προσπαθήσω με τούτο το νέο παιχνίδι των 7.

Τα φωνήεντα είναι 7 και φωνάζουν δυνατά.

Τα θαύματα επίσης είναι 7.

Και οι μέρες της εβδομάδας 7 είναι κι'  αυτές κι' άντε τώρα να ψάχνω εγώ για τα δικά μου «7άρια»…

Για να δούμε λοιπόν τι "7αρια" θα πιάσουμε:

Ως την πιο όμορφη θα επιλέξω την σοκολατένια γκανάζ τάρτα με σως φράουλας, μιας και είχε την καλύτερη γεύση σοκολάτας του τελευταίου 6μηνου, αλλά είχε και επιτυχία στους αναγνώστες μου. Και δικαίως θα της βάλω και την φωτογραφία της, σ' επανάληψη. Τα υπόλοιπα θα τα βρείτε μέσα στα link τους μαζί με τις πληροφορίες τους, να μην σας κουράζω τώρα.

Ως πιο δημοφιλή θα έλεγα την ανάρτηση της Λεμονόπιτας, μιας και είχε τα περισσότερα views (2030).

Αμέσως μετά χάρη ιδιαίτερη και την θεωρώ ως χρήσιμη, για όσους διαθέτουν αρτοπαρασκευστή τουλάχιστον ήταν το express τσουρέκι, που μας έφτασε σε περίεργο διάλογο, με κάποιους από τους αναγνώστες μου, αλλά παρά ταύτα επιμένω πως ήταν ένα πολύ νόστιμο τσουρέκι.

Η ανάρτηση που θα έλεγα πως με έκανε περήφανη είναι αυτή του Λονδρέζικου Χαλβά, που είναι καθ' όλα Έλλην και στάθηκε ίσως η αφορμή να γνωρίσω πια και προσωπικά την καλή φίλη του Kitsen Stories.

Ως αμφιλεγόμενη τέλος, θα χαρακτήριζα την ανάρτηση για την μαρμελάδα πεπόνι, που είχε μόνον 7 σχόλια αλλά 1506 views! Κι' όμως δοκιμάστε να την φτιάξετε, νομίζω πως θα σας αρέσει.

H ανάρτηση που δεν της δόθηκε η δέουσα προσοχή θα έλεγα πως ήταν αυτή με τα ψητά ροδάκινα. Ίσως γιατί τότε δεν είχα πια μπει στην εμπειρία της άμεσης φωτογράφησης κάτι που τελικά μας το έφερε ο καιρός. Πάντως τα ροδάκινα είναι ακόμη στην εποχή τους, οπότε δοκιμάστε να τα φτιάξετε.

Και τέλος θα έλεγα πως η ανάρτηση που με ξάφνιασε με την επιτυχία της ήταν αυτή για τυρένια κουλουράκια της φασίνας, που ήταν η πρώτη συνταγή για αλμυρό, που είχε και πολλά σχόλια αλλά και πάμπολλα views και ήταν για κάτι αλμυρό και όχι γλυκό όπως όλες οι προηγούμενες.

Και να ρθω με την σειρά μου να καλέσω στο παιχνίδι (γιατί τελικά πρέπει να υπακούσω στους όρους του) άλλους 5 φίλους bloggers.

Την γλυκιά  Ζαμπία
Την αγαπημένη Θεία Κική
Την φίλη Μαρία
Την καλή μας Λίλα
Και τέλος τον αγαπητό Γιώργο  στο γυναικρατούμενο (θα έλεγα) τούτο παιχνίδι.

Mεσογειακά αλμυρά μπισκότα

Όλα τα παιδάκια είναι πια στα θρανία τους.

Και τα δικά μου το ίδιο. Και το μικρό και το μεγάλο, oπότε το πρόβλημα της διατροφής έχει πάρει και πάλι την διάσταση της “ανησυχίας: τι θα πάρουν μαζί τους αύριο”;

Γιατί  καλά εγώ μπορώ να τρώω σαλάτες μέχρι να βελάξω :-)) αλλά με τούτα τα παιδάκια τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Για τον μικρό, το έχουμε κάπως λύσει το πρόβλημα, αφού ο παιδικός σταθμός του προσφέρει δεκατιανό και μεσημεριανό, τα υπόλοιπα τα ρυθμίζουμε όταν η μαμά είναι παρούσα!

Με τον μεγάλο όμως;

Έτσι πρέπει να σπάω το κεφάλι μου κάθε τρεις και λίγο για λύσεις εύκολες σε μεταφορά και με άνεση κατανάλωσης. Οπότε τα σπιτικά σνάκς, τα σαντουϊτσάκια με διάφορες συνθέσεις και τα φρούτα είναι οι επιλογές μου. Γιατί το «ταπεράκι» εδώ δεν «παίζει».

Σ’ αυτά λοιπόν τα πλαίσια των υπαρξιακών μου αναζητήσεων, σκάρωσα προχθές τούτα τα σκανδαλιάρικα, που ελλείψει ονόματος, εγώ τα είπα μπισκότα μεσογειακά.

Χρειάζεστε:

200 γραμμάρια φέτα τριμμένη με το πιρούνι,

100 γραμμάρια γλυκιά γραβιέρα τριμμένη στο χοντρό του τρίφτη

1 φλιτζάνι ξινόγαλο (εάν δεν έχετε, μπορείτε να φτιάξετε εύκολα διαβάζοντας εδώ, η Μαρία το λέει πολύ ωραία, με ξύδι, είτε αντί για ξύδι με το χυμό από μισό λεμόνι)

2 μικρά αυγά,

1/2 φλιτζανιού ελαιόλαδο,

2 ντομάτες ώριμες κομμένες σε κομματάκι αφού έχετε αφαιρέσει φλούδα και σπόρους,

1 κουταλάκι ρίγανη,

½ κουταλάκι μοσχοκάρυδο τριμμένο,

½ φρεσκό-τριμμένο πιπέρι (έχω πάντα τριών λογιών πιπέρια μέσα σε μύλο έτοιμο για χρήση)

1 κουταλάκι κοφτό μπεϊκιν,

1 κουταλάκι κοφτό ξηρή μαγιά,

και 2 φλιτζάνια περίπου αλεύρι για όλες τις χρήσεις.

Τρίβετε τα τυριά μέσα σε βαθύ μπολ. 

Σπάτε στην συνέχεια τ’ αυγά και ρίχνετε μέσα το ξυνόγαλο και τα μπαχαρικά. Ανακατεύετε πολύ καλά με τον αυγοδάρτη.

Κατόπιν μέσα στο μείγμα ρίχνετε το λάδι, τα κομματάκια ντομάτας και ενώνετε επίσης. 

Τελευταία μπαίνουν στο μείγμα: το μπεϊκιν, η μαγιά και το αλεύρι, ανακατεύοντας πάντα.

Αφήνετε τον χυλό να σταθεί κανένα 10-λεπτο και στην συνέχεια μ’ ένα βαθύ κουτάλι μοιράζετε το μείγμα σε δύο ταψιά μεγάλα του φούρνου που έχετε στρώσει με λαδόχαρτο. 

Αφήνετε ένα εύλογο διάστημα ανάμεσα στις κουταλιές γιατί τα μπισκότα θα απλώσουν ελαφρώς.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο και με αέρα, για 20 λεπτά περίπου στους 180 βαθμούς, μέχρι να ροδίσουν. Ζεστά και κρύα είναι βέβαιο ότι είναι πολύ νόστιμα. Ενώ οι παραλλαγές με λαχανικά μπορούν να γίνουν σίγουρα. Τριμμένο καρότο, σοταρισμένο και ψιλοκομμένο σπανάκι, κρεμμυδάκια τηγανιτά σε μικρές ροδέλλες μαζί με κεφαλοτύρι θα είναι μάλλον η επόμενη εκδοχή μου, καθώς την σκέφτηκα το βράδι (τότε μου έρχονται όλα τα ωραία). Ενώ όσα μείνουν μπορείτε να τα κάνετε "σάντουϊτς" βάζοντας ανάμεσα σε δύο μια καλή φέτα τυρί μαλακό, να τα ζεστάνετε και να τα απολαύστε με ένα ποτηράκι παγωμένη μπύρα.

Καλή σας απόλαυση αν αποφασίσετε να φτιάξετε.

H Κίτσα Μπουκίτσα και η φίλη της η Λιχούδα

Η Κίτσα Μπουκίτσα μαθαίνει στα παιδιά να εξερευνούν τον κόσμο της γεύσης και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα τους για να απολαμβάνουμε το φαγητό!

Ελεύθερα θα βγάλουμε όλοι τις γλώσσες μας έξω, θα φωνάξουμε και θα τραγουδήσουμε.
Φτιάχνουμε τις δικές μας συνταγές, συνδυάζοντας γεύσεις και γινόμαστε δημιουργικοί μάγειρες για λίγο. Μεγάλοι και μικροί θα εντυπωσιάσουν με τα γευστικά τους πειράματα και τους γιαμ γιαμ συνδυασμούς τους.
Θεματικές ενότητες:

• Τι είναι γεύση
• Πώς την καταλαβαίνουμε
• Ποιες είναι οι 4 γεύσεις
• Πώς τις νιώθουμε
• Πού τις συναντάμε
• Παραδείγματα

Η Λιχούδα θα μάθει στα παιδιά τι συμβαίνει στη φύση κάθε εποχή.
Πώς νιώθουμε και τι θέλουμε να κάνουμε, ποιες οι ανάγκες μας αλλά και ποια φαγητά μας αρέσουν καλύτερα.
Συνδυάζουμε τις εποχές με τα φρούτα και τα λαχανικά, αλλά και όλα όσα χαρίζουν στον οργανισμό μας. Μαθαίνουμε μεγάλοι και μικροί πώς ένα κολοκυθάκι μπορεί να έχει πολύ νόστιμη γεύση ή πώς ένα καροτάκι θα μας χαρίσει τα πιο όμορφα κόκκινα μάγουλα.
Θεματικές ενότητες:

• Τι είναι οι 4 εποχές
• Πώς νιώθουμε κάθε εποχή
• Τι ανάγκες έχουμε
• Τι τρώμε
• Ποια η εποχή για κάθε λαχανικό και φρούτο
• Τι μας χαρίζει στις δραστηριότητές και στην εμφάνισή μας
• Παραδείγματα

Υπό την αιγίδα του ΕΛΙΓΑΣΤ η Food Issues θα συμμετάσχει στη Γειτονιά της Γεύσης στην  «Μικρόπολις» 2011, με Μαθήματα Διατροφικής Αγωγής από ειδικούς παιδαγωγούς, από 21-25 Σεπτεμβρίου.     Αλλά στην διοργάνωση θα υπάρχουν κι 'άλλα πολλά ενδιαφέροντα για τους μικρούς μας θησαυρούς.  Δείτε το πιο πάνω link.

Τρέχοντας ... για την ΖΩΗ

Greece Race for the Cure®, 

στις 2 Οκτωβρίου 2011, 

στις  11.00π.μ., στο Ζάππειο, ενάντια στον καρκίνο του μαστού.

Στον 1^ο αλλά και στον 2^ο Αγώνα Greece Race for the Cure® συμμετείχαν 5.000 και 8.000 άτομα αντίστοιχα! 

Γυναίκες, άντρες και μικρά παιδιά έλαβαν μέρος στον Αγώνα Δρόμου και στον Περίπατο με σκοπό να αφυπνίσουν τον κόσμο για τον καρκίνο του μαστού και να ενωθούν όλοι μαζί για να τρέξουν για τη ΖΩΗ!

Τα έσοδα που συγκεντρώθηκαν από τον Αγώνα διατέθηκαν για την εκπόνηση ενός Προγράμματος Ενημέρωσης για την αξία της πρόληψης – έγκαιρης διάγνωσης του καρκίνου του μαστού σε νέες γυναίκες ηλικίας 20 – 39 ετών, σε συνδυασμό με την παροχή δωρεάν κλινικών εξετάσεων. Οι εξετάσεις έγιναν σε συνεργασία με την Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία Μαστού (ΕΧΕΜ). Επίσης, από τα έσοδα χρηματοδοτήθηκαν οι Ψυχοθεραπευτικές Ομάδες που λειτούργησαν στο «Άλμα Ζωής» το 2011.

Φέτος, πάνω από 1,6 εκατομμύριο άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, σε περισσότερες από 140 πόλεις του κόσμου, θα δώσουν με τη συμμετοχή τους στον Αγώνα, μια κοινή υπόσχεση:  ο καρκίνος του μαστού μπορεί να νικηθεί!

Η εγγραφή κοστίζει 5€. 

Γίνεται μέσω ιστοσελίδας, στα γραφεία του Συλλόγου και σε επιλεγμένα σημεία στην πόλη!


Περισσότερες πληροφορίες στην επίσημη ιστοσελίδα του Αγώνα:
 www.almazois.gr/race2011

Μεθυσμένο επιδόρπιο.

Το μπουκάλι της μαυροδάφνης κάθε φορά που το βλέπω με βάζει σε πειρασμό.

Δεν πολύ-πίνω είναι η αλήθεια αλλά τα γλυκά κρασιά είναι μια ωραία αδυναμία και τα χρησιμοποιώ κυρίως στις μαγειρικές μου προσπάθειες.

Από την άλλη τ' αχλάδια είναι στα καλά τους, οπότε είπα κι' εγώ να τα παντρέψω μιας και είχα μεγάλη ποσότητα.

Βάζετε τη μαυροδάφνη (ένα νεροπότηρο) παρέα με μισό ποτήρι κόκκινο κρασί μέσα σε μια κατσαρόλα. Ρίχνετε μια κούπα μαύρη (ή άσπρη ζάχαρη) ανακατεύετε καλά και τα αφήνετε λίγο να σταθούν. Στην συνέχεια ρίχνετε μέσα στην κατσαρόλα: 2 ξυλαράκια κανέλας, 4-5 γαρύφαλλα, 2 κεφαλάκια αστεροειδούς γλυκάνισου, 1/2 κουταλάκι κοφτό βανίλλια κρυσταλική. Βάζετε τα μπαχαρικά να βράσουν μαζί με τα κρασιά για περίπου 5 λεπτά.

Σε μια βαθιά λεκάνη ρίχνετε χυμό από 2 λεμόνια, και αφού έχετε πλύνει καλά καμμιά 10αριά μεγάλα αχλάδια. Τα καθαρίζετε, τα κόβετε στη μέση, αφαιρείτε τα κουκούτσια και τα κοτσανάκια και τα μισά τα κόβετε πάλι σε μισά. Κάθε αχλάδι δηλαδή, θα κόπει σε τέσσερα κομμάτια (ή και 6 αν είναι αρκετά μεγάλο).
Τα κομμάτια που ετοιμάζετε τα βάζετε μέσα στον χυμό του λεμονιού για να μην μαυρίσουν.

Όταν το κρασί έχει αρχίσει να βράζει βάζετε τα κομμένα αχλάδια μέσα και τα αφήνετε να βράσουν μαζί για 20 λεπτά περίπου. Κατεβάζετε την κατσαρόλα από την φωτιά, κι' αφήνετε στην άκρη να μαριναρίζονται" τα αχλάδια μέσα στο αρωματισμένο κρασί για 2-3 ώρες.
Στην συνέχεια τα αφαιρείτε με προσοχή και με την βοήθεια τρυπητής κουτάλας τα βάζετε σε καθαρό και αποστειρωμένο βάζο.

Βάζετε πάλι την κατσαρόλα με το κρασί πάνω στην φωτιά και ρίχνετε λίγο χυμό λεμονιού. Βράζετε σε μέτρια θερμοκρασία για περίπου 40 λεπτά μέχρι να δέσει και να μειωθεί σε όγκο.
Αφήνετε λίγο να κρυώσει και γεμίζετε με αυτό το γυάλινο βάζο που έχετε προηγουμένως βάλει τα αχλάδια. Κλείνετε καλά, και έχετε ένα ωραίο και αρκετά  "μεθυσμένο" γλυκό κουταλιού για να συντροφέψετε το γιαούρτι ή το παγωτό σας. 
H επιλογή δική σας.

Παρόμοια διαδικασία μπορείτε να κάνετε με ροδάκινα ή και σύκα, κατά προτίμηση μαύρα.
Είναι βέβαιο πως θα αρέσουν πολύ.

Muffins Κανέλλας-Αμύγδαλου (αυτά του ψαρέματος)

Τα πράγματα είναι απλά, όταν θέλεις κάτι γλυκό, το πιο απλό που μπορείς να φτιάξεις είναι ένα κέϊκ. Με τα muffins πια, έχουμε όμως ακόμη πιο γρήγορη διαδικασία (τουλάχιστον εγώ έτσι το βλέπω) και είναι και εύκολα στην μεταφορά αν θέλεις να τα πας κάπου.

Ανοίγεις ντουλάπια και ότι υπάρχει διαθέσιμο ως υλικό μπορεί να σου δώσει άμεσα λύση. Αρκεί τα ντουλάπια σας να μην είναι παντελώς άδεια  :-)  συμβουλή προς τις νέες νοικοκυρές και νοικοκύρηδες.
Φροντίζετε να έχετε πάντα ορισμένα πράγματα ως στοκ: ελαιόλαδο, ζυμαρικά, ρύζι, αλεύρι, ζάχαρη, καφές, μπαχαρικά, λίγους ξηρούς καρπούς της αρεσκείας σας, κάποιο χυμό (συνήθως πορτοκάλι) εσσάνς, κάποιο κρασάκι. Και στο ψυγείο φυσικά παρομοίως: μαργαρίνη ή βούτυρο, φρούτα, αυγά, τυράκι και κάποια λαχανικά. Τούτα τα πράγματα θα σας βγάλουν από δύσκολη θέση αρκετές φορές (και τώρα που κάποια νέα παιδιά πάνε να μείνουν μόνα τους ως φοιτητές, δώστε τους αυτές τις συμβουλές καθώς και ένα βιβλιαράκι με εύκολες και γρήγορες συνταγές, πιστεύω πως θα τα βοηθήσετε αρκετά για να νοιώσουν αυτόνομα μακριά από την κουζίνα της οικογένειας).

Ξέφυγα όμως, από το θέμα, που είναι η ευκολία με την οποία μπορούμε να φτιάξουμε muffins, που καταναλώνονται δε, επίσης πολύ εύκολα.

Τα muffins της φωτογραφίας έγιναν στον εξοχικό (και μάλιστα ανήμερα του Αγίου Φανουρίου) για να τα πάρουν οι ψαράδες μας μαζί τους (μιας και θα την έβγαζαν στην θάλασσα όλη νύχτα) να τους γλυκάνουν αλλά και να τους φανερώσουν ψάρια!

Δεν ήταν η αυθεντική συνταγή για Φανουρόπιτα, αλλά έμοιαζε αρκετά και μέσα στα "πλαίσια" των 9 υλικών που απαιτούνται.

2 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις,

1 κουταλιά γλυκού μπεϊκιν πάουντερ,

1 κούπα ζάχαρη,

2 κουταλάκια κανέλα σκόνη,

½ κουταλάκι βανίλια,

½ κούπας ελαιόλαδο

½ κούπας αλεσμένο ωμό αμύγδαλο

1 ποτηράκι κονιάκ

1 μικρό μπουκαλάκι πορτοκαλάδα με ανθρακικό (το ανθρακικό δρα όπως η σόδα)

Σε βαθύ μπολ βάζετε το λάδι, την ζάχαρη, την κανέλα και την βανίλια και χτυπάτε καλά μ’ ένα μιξεράκι για 3-4 λεπτά. Στην συνέχεια προσθέτετε το αλεσμένο αμύγδαλο, το κονιάκ, την πορτοκαλάδα για να ενωθούν και τελευταία μπαίνουν το αλεύρι και το μπεϊκιν.

Μοιράζετε το υλικό σε θήκες των muffins ντυμένες με χαρτάκια ή λαδόχαρτο και ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για μισή ώρα περίπου.

Τα βγάζετε αφήνετε να κρυώσουν και πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη.

Δεν γύρισε πίσω ούτε ένα, από το ψάρεμα, αλλά ήρθαν κάπου 6 κιλά ψαράκια!

Το καλοκαίρι μας γλυκαίνει με κάθε τρόπο.

Το καλοκαίρι μας γλυκαίνει πάντα.
Ταπεινή μου δε άποψης, ότι τα κέϊκς του καλοκαιριού πρέπει να είναι ανάλαφρα και να έχουν οπωσδήποτε μέσα τους φρούτα, γιατί γίνονται σαφώς πιο σαγηνευτικά.
Έτσι λοιπόν και τούτο της φωτογραφίας μας, που έγινε με ταχύτητα, χάρη σε μια πρόσκληση της τελευταίας στιγμής είναι μέσα στα πλαίσια που προσωπικά ήθελα.

Τα υλικά απλά και συνηθισμένα για ένα κέϊκ.
Αυγά, γάλα, βούτυρο ή λάδι (εγώ βάζω μισό - μισό το υλικό αυτό), ζάχαρη, βανίλια και τριμμένο μοσχοκάρυδο (αυτό κάνει την διαφορά στην μυρωδιά) λίγο υγρό εσανς με άρωμα πορτοκάλι (2-3 σταγόνες) μια πρέζα αλάτι (το χρειάζεται η ζύμη το αλμυρό της και μην σας φανεί παράξενο.
Παστέλια ξηρών καρπών, ή σουσαμιού σπασμένα με το mutli ή μέσα σε μια σακούλα που θα τα θρυμματίσετε με κάτι βαρύ (όπως ένας πλάστης), αμύγδαλα ωμά ή φυστίκια Αιγίνης είναι επίσης εξαιρετική συνοδεία.

Το μοσχοκάρυδο, ήρθε να δέσει απόλυτα με τα ροδάκινα που μπήκαν στο κεϊκ, ενώ δύο καλές χούφτες κεράσια ( που είχαν γίνει μια ελαφριά κομπόστα εδώ και καιρό - χωρίς κουκούτσι πάντα)  μπήκαν μέσα στον χυλό επίσης έδωσαν ακόμη πιο "τσαχπίνικο" τόνο και γεύση.
Δοκιμάστε να κάνετε παρόμοια πράγματα με τα φρούτα που σας βρίσκονται διαθέσιμα.
Τα σύκα ή οι κόκκινες ρώγες σταφυλιού, είναι πολύ πετυχημένοι αντικαστάτες.

Βουτυρώνετε καλά ένα μέτριο ταψί φούρνου και το πασπαλίζετε με δύο κουταλιές σούπας ζάχαρη (σ' αυτή την διαδικασία προτιμώ την μαύρη) πάνω από την ζάχαρη βάζετε κομμάτια καθαρισμένων ροδάκινων, σε μισοφέγγαρα ή κύκλους, καλύπτοντας καλά όλο το ταψί.
Από πάνω πασπαλίζετε τα φρούτα με καραμελωμένους ξηρούς καρπούς, το σουσάμι ή τους ανάλατους ξηρούς καρπούς ψιλοκομμένους.

Ετοιμάστε τον χυλό του κέϊκ, κατά τα κλασσικά και ρίχτε τον πάνω στα φρούτα και τους ξηρούς καρπούς.  Στην συνέχεια μέσα στον χυλό βυθίστε κεράσια, βύσσινα, κομμάτια ροδάκινου, σύκα κομμένα στα τέσσερα, ρώγες από σταφύλι (φροντίστε να μην έχει κουκούτσια) και ψήστε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για περίπου 45 λεπτά.

Αφήστε το κέϊκ να κρυώσει πάνω στην σχάρα για μισή ώρα με τρία τέταρτα, χαρακώστε γύρω-γύρω μ' ένα κοφτερό μαχαίρι και αναποδογυρίστε σε μια μεγάλη πιατέλα. Πασπαλίστε με άχνη αν θέλετε και είστε έτοιμοι να το γευτείτε. Φροντίστε να έχετε κι' ένα ωραίο καφεδάκι και καλή παρέα και όλα θα είναι σαφώς πιο ευχάριστα.

Η Στέλλα της Ξάνθης ... και ο Έρωτας της!

O Έρωτας των Γεύσεων  ήταν αυτός που μας "πρωτογνώρισε"  αλλά από τότε η σχέση μας κρατεί καλά και η επικοινωνία μας δεν έπαψε όλο αυτόν τον καιρό.
Πάνε σχεδόν 6 χρόνια (αν θυμάμαι καλά) που η Στέλλα μπήκε στις "επιλογές ψυχής" που λέμε, μέσα από το βιβλίο της και μετά από μια δική μου τότε αναφορά στο Ηungry, όπου ιντερνετικός φίλος μας έφερε σε επαφή και η Στέλλα με ευχαρίστησε για τα καλά μου λόγια.

Αυτή ήταν και η αρχή της γνωριμίας μας.
Από τότε είπαμε και γράψαμε πράγματα μεταξύ μας.

Την διάβαζα και την παρακολουθούσα μέσα στο blog της, μέσα από το Facebook, επικοινωνούσαμε με mail, τα λέγαμε στο τηλέφωνο, την συνάντησα στην Αθήνα... αλλά  ήρθε και ο καιρός να την συναντήσω στην έδρα της, την Ξάνθη (τα πράγματα πάντα γίνονται στον χρόνο τους).

Ήρθε και το πρόσφατο βίβλιο της  Καβάλας  Γεύσεις, που κατάφερε να αποσπάσει ένα πολύ σημαντικό βραβείο, στο τόσο αυτό ειδικό χώρο των εκδόσεων γεύσης, που πραγματικά αιστάνθηκα υπερήφανη για την αγαπημένη Στέλλα. Ήταν η δικαίωση των κόπων της. Της αγάπης που έχει γι' αυτό που κάνει με αφοσίωση και "πείσμα" παρά τις όποιες δυσκολίες έχει συναντήσει.

Στο ταξίδι μου στην Ξάνθη, η φίλη Στέλλα, δικαίωσε την εικόνα που είχα σχηματίσει τόσο καιρόν γι' αυτήν. Είναι άτομο με θέληση.

Αγαπά με πάθος τον τόπο της (σχεδόν όλη την Βόρειο Ελλάδα δηλαδή). Θέλει να περάσει μέσα από την δουλειά της, την αγάπη για την μαγειρική και σε άλλους ανθρώπους. Αγωνίζεται και προσπαθεί για να κάνει το μεράκι της και την αγάπη της, επάγγελμα, και αυτό (για όσους με διαβάζετε) είναι ΕΥΛΟΓΙΑ και το εννοώ.

Σκεφτείτε να δουλεύετε για χρόνια σε μια δουλειά, χωρίς να την αγαπάτε, χωρίς να σας γεμίζει αυτό που κάνετε... Το μόνο που κερδίζετε είναι τα χρήματα που σας βοηθούν να ζήσετε ευπρεπώς.

Δεν κερδίζετε όμως σε δημιουργία, σε εμπειρίες, σε εικόνες, σε συνεργασίες, σε όνειρα και σε στόχους για την επόμενη μέρα (ελπίζω ότι καταλαβαίνετε τι θέλω να σας πω).
Αυτά όλα, έχω την αίσθηση, πως η Στέλλα τα έχει κερδίσει με την αξία της!

Μέσα από τα μάτια της είδα λοιπόν και την όμορφη Ξάνθη και με την βοήθειά της ψωνίσαμε ωραία πράγματα (μπαχαρικά, φύλλο,  όσπρια μέχρι και καλάθια αυθεντικά). Ενώ φάγαμε και κάτι λιχουδιές που τι να σας λέω τώρα... Φύγαμε και την χαιρετήσαμε με την υπόσχεση ότι θα βρεθούμε σύντομα (μάλλον στην Αθήνα αυτήν την φορά).

Σαν αποχαιρετιστήριο δώρο είχα κάποια καλούδια από αυτήν.

Αυτό που θα σας αναφέρω όμως με ιδιαίτερη έμφαση είναι η σάλτσα βύσσινο, φτιαγμένη από τα χεράκια της και με βύσσινα της δικής της παραγωγής! 

Την δοκίμασα λοιπόν σε γαρίδες το περασμένο ΣΚ όπως μου πρότεινε.

Είναι  πολύ καλή και δεν το λέω για να της κάνω διαφήμιση, αλλά καλού-κακού άμα θέλετε να την δοκιμάσετε (γιατί κάνει και διανομές) κάντε μια παραγγελία, και δεν θα χάσετε, ως σύσταση για όσους αρέσκονται στα γλυκόξινα.  Πληροφορίες θα βρείτε μέσα στο blog της Στέλλας καθώς και την τιμής της.

Στελλίτσα, καλή συνέχεια σε όλα.

Οι στόχοι σου να ευωδωθούν γρήγορα...και keep going με πείσμα και με "τσαμπουκά".

Πάντα, για όλα τα προβλήματα έρχεται η λύση. Λυτρωτική πολλές φορές  (αλλά και σαρωτική) και από 'κει που δεν το περιμένουμε.

Με αγάπη,

Πηνελόπη

Λεμονάτο Ραβανί Καρύδας

Τα μικρά πράσινα εσπεριδοειδή όλων των ειδών που αναπτύσσονται τούτη την εποχή στα δένδρα με έβαλαν σε σκέψεις. 

Το νεραντζάκι γλυκό που  έφτιαξα, το μοίρασα κιόλας. 

Τα νεραντζομαφφινάκια, τα γευτήκαμε και ήταν άκρως πρωτότυπα. 

Ε, μετά έπιασα στα χέρια μου τα νιούτσικα πράσινα λεμονάκια.

Τι να λέμε...

Το «νεογέννητο» έχει άλλη χάρη, όπως ακριβώς και τα μωράκια που όλη την ώρα θέλεις να τα πασπατεύεις :-)

Πέρασα λοιπόν από την αυλή του γείτονα (δύο δρόμους παρακάτω από το σπίτι μας) και οι  λεμονιές του οι μισές βλέπουν στον δρόμο. Κατάφορτες με μικρά και μεσαία πράσινα λεμονάκια. Είναι ότι πρέπει για γλυκό, αλλά που να κάθομαι τώρα…να κάνω τα ίδια, άλλωστε θα φτιάξω γλυκό σταφύλι σίγουρα.

Όμως έκοψα  τέσσερα μικρούτσικα έτσι για τη χαρά της μυρωδιάς τους και μετά τα οδήγησα στην κατσαρόλα! Όχι θα μου ξέφευγαν.

Τα ξέπλυνα αρχικά καλά. Τα έριξα μέσα στο νερό και τα έβρασα για μια ώρα και κάτι μέχρι να μαλακώσουν αφού τους άλλαξα δύο φορές το νερό που έβραζαν.  Τα άφησα να κρυώσουν και μετά τα έκοψα για να κρατήσω μόνον το χοντρό πράσινο μέρος της φλούδας. Το άγουρο περιεχόμενο το πέταξα μαζί με τα κουκούτσια.

Την φλούδα την έκοψα στο Multi και μετά την έβαλα μαζί με δύο κουταλιές ζάχαρη, να κάτσει να περιμένει για κανένα μισάωρο…

Και τώρα τι την κάνουμε;  

Ραβανί καρύδας με μπόλικο άρωμα λεμονιού.

Φλασιά δηλαδή, μιας και καρύδα είχαμε αρκετή από προηγούμενο καρυδογλυκό. Γιαουρτάκι, σιμιγάλι, αυγά, αλεύρι, βούτυρο και βούτυρο γάλακτος... 

Όλα τα απαιτούμενα δηλαδή.

Εύκολα γίνεται  (και ακόμη ευκολότερα φαγώθηκε - γιατί αυτό της φωτογραφίας ίσα που πρόλαβα να του βγάλω μια πόζα).

Τι θα χρειαστείτε για ένα μέτριο ταψί φούρνου.

1 και 1/2 κεσεδάκι γιαούρτι (στραγγιστό με χαμηλά λιπαρά)

250  γραμμάρια σιμιγδάλι ψιλό (ή μισό - μισό ψιλό και χοντρό)

4 αυγά μέτρια,

2 κουταλιές βούτυρο γάλακτος,

1/2 πακέτου μαργαρίνη,

1 κουταλιά μπεϊκιν πάουντερ

4 κουταλιές καρύδα ψύχα,

φλούδα πράσινο λεμονιού,

3 κουταλιές αλεύρι αυτοδιωγκούμενο,

1 μεγάλη κούπα ζάχαρη,

και λίγο γάλα φρέσκο.

Σ' ένα μπόλ βάζετε το γιαούρτι μαζί με το σιμιγδάλι και τ' ανακατεύται να ενωθούν καλά.

Τ' αφήνετε έτσι για 3/4 της ώρας, ώστε να "σπάσει" κάπως ο κόκκος του σιμιγδαλιού και να φουσκώσει.

Τις κομμένες φλούδες λεμονιού με την ζάχαρη (τις είχαμε ήδη). Μπορείτε αν θέλετε και βρείτε λεμονάκια, να τα βράσετε και να τ' αφήσετε ολόκληρα στο ψυγείο μέσα σε τάπερ σκεπασμένα μερικές μέρες μέχρι να έχετε χρόνο στην διάθεσή σας για να φτάξετε το γλυκό. Δεν θα πάθουν τίποτε.

Κατόπιν μέσα σε βαθύ μπολ χτυπάτε τα αυγά, με την ζάχαρη και τα δύο είδη βούτυρου μέχρι ν' ασπρίσουν. Ρίχνετε το πολτοποιημένο λεμόνι, την καρύδα, το ενωμένο γιαούρτι-σιμιγδάλι και ανακατεύετε και πάλι. Τελευταίο ενσωματώνουμε το αλεύρι, το μπέϊκιν πάουντερ και το γάλα (αν ο χυλός φανεί πολύ σφικτός). Ο χυλός σας είναι έτοιμος και το βάζετε σε καλά βουτυρωμένο ταψί.

Ψήνετε σε προθερμασμένο φούρνο μέχρι να ροδίσει καλά.

Σημειώνουμε ότι το υλικό αυτό δεν φουσκώνει όπως ένα κεϊκ.
Αυτό θα γίνει μόλις το σιροπιάσουμε.

Για το σιρόπιασμα τώρα. Θα αφήσετε το γλυκό να κρυώσει λίγο και μετά θα το λούσετε με το σιρόπι που θα φτιάξετε με 2,5 κούπες νερό, 2,5 κούπες ζάχαρη, το χυμό από μισό λεμόνι, ένα ξυλάκι κανέλλας και φλούδα λεμονιού (κιτρίνου, κανονικά ώριμου δηλαδή).

Με το ζεστό σιρόπι βρέχετε το ελαφρώς κρύο ραβανί και το αφήνετε να το "πιεί" με την ησυχία του.

Μετά από καμμιά ώρα και κάτι, είναι έτοιμο προς κατανάλωση.
Όσο δε, κρυώνει τα αρώματα είναι ακόμη καλύτερα.

Τρώγεται σκέτο, αλλά και με παγωτό (όπως αυτό της φωτογραφίας που είναι βανίλλια-αγριοκέρασο της Κρι-Κρί και είναι πολύ καλό στην γεύση).

Στο σημείο αυτό να ευχαριστήσω την Μάνα του Λόχου (Έφη) για το βραβείο που είχε την καλοσύνη

να μου προσφέρει και να την γλυκάνω μ' ένα κομματάκι λεμονάτο ραβανί.

Ευχαριστώ Έφη. Κι εγώ με την σειρά μου να το χαρίσω σε όλους τους αναγνώστες και φίλους bloggers που διαθέτουν όρεξη και χρόνο μέσα στις κουζίνες τους αλλά και στα διάφορα χόμπυ τους. Όλα αυτά είναι μας κάνουν πιο ζωντανούς και πιο χαρούμενους μέσα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.